نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : سه شنبه 22 مهر 1393 
نظرات 0

نامش را گذاشته اند گل‌مکان. یعنی سرزمینی که پا به هرجایش بگذارید، گل می‌بینید و طراوت و زیبایی. گلمکان منطقه ای کوهستانی و سردسیر در دامنه شمالی رشته کوه بینالود است. شهری که از جنوب به شهرستان نیشابور و رشته کوه بینالود، از شمال به دشت مشهد و محور مشهد- چناران و از غرب به کوه تخته رستم و از شرق به مناطق زشک و شاندیز می رسد و این یعنی گلمکان زیبا در حلقه ای از دیدنی های خراسان جا خوش کرده.
   
گلمکان سرسبزی اش را از رودخانه های دائمی دارد که از رشته کوه بینالود سرچشمه می گیرند. بلندترین آنها رودخانه گلمکان است که با طول تقریبی 30 کیلومتر از بلندترین ارتفاعات خراسان سرچشمه می گیرد. یعنی جایی که یکی از دیدنی ترین دریاچه های ایران قرار گرفته است.

گل‌مکان,منطقه ی گل‌مکان,گردشگری,تور گردشگری

  دریاچه طبیعی چشمه سبز جایی است که در سفر به گلمکان باید حتما آن را ببینید. وسعت این دریاچه تقریبا 15 هکتار است و آب سبک و گوارای آن برای آبیاری باغات و مزارع شهر گلمکان استفاده می شود. 

گل‌مکان,منطقه ی گل‌مکان,گردشگری,تور گردشگری

  این آب وقتی به مزارع و باغ ها می رسد، خوش طعم ترین محصولات صادراتی را نصیب باغداران منطقه می کند. از گیلاس و آلبالو گرفته تا سیب و گردو و زردآلو.


دریاچه چشمه سبز در ارتفاع 2500 متری از سطح دریا قرار دارد و برای دیدن آن باید 20کیلومتری از گلمکان فاصله بگیرید. این دریاچه در گویش عموم چشمه سو نام دارد و شاید عبارت چشمه سو که در شاهنامه آمده هم به همین دریاچه اشاره داشته باشد. عده ای هم آن را چشمه سوز می نامند که در واقع تغییریافته کلمه چشمه سبز است.

 گل‌مکان,منطقه ی گل‌مکان,گردشگری,تور گردشگری

  در چشمه سبز می توانید علاوه بر تجربه کوهپیمایی، ماهیگیری هم بکنید. در دامنه کوه های منطقه هم بادام کوهی، خار شتر، زیره، کاسنی و بابونه پیدا می شود. گلمکان تفرجگاه اهالی خراسان است که از مشهد و چناران و شاندیز راهی آن می شوند. این منطقه به دلیل داشتن طبیعتی سبز، همیشه پر از گردشگرانی است که در دشت و دامنه های آن بار و بنه شان را پهن می کنند و تعطیلاتشان را می گذرانند.

گل‌مکان,منطقه ی گل‌مکان,گردشگری,تور گردشگری

  در گلمکان شانس این را دارید که بینالود، یعنی بام خراسان را ببینید. بینالود دارای دره‌های صخره‌ای با ارتفاع 200-300متر است که معروف ترین و پر آب ترین آن ها اخلمد نام دارد. این دره چند آبشار دارد که آبشار اصلی آن به ارتفاع 40متر می رسد. 

گل‌مکان,منطقه ی گل‌مکان,گردشگری,تور گردشگری

 کمی دورتر از گلمکان، یعنی در چناران هم می توانید برج تاریخی رادکان را ببینید. برج یا میل رادکان به گفته مردم محلی گور امیر ارغون مغول  است و زمان دقیق احداث آن معلوم نیست. اما به احتمال زیاد در نیمه دوم سده هفتم ساخته شده است. این میل در 10 كیلومتری شرق چناران قرار دارد.


نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : یک شنبه 20 مهر 1393 
نظرات 0

بازی محلی اِز سر نو گِزر خانُم,بازی محلی,بازی محلی قدیمی,بازی محلی ایرانی,بازیهای سنتی

این بازی بصورت گروهی بوده و یک نفر به هر طریقی انتخاب میشود و بحالت رکوع می ایستد تا دیگران از روی پشتش بپرند که این پرش همراه با خواندن شعرها و رعایت اصولی است. یک نفر به عنوان اوستا (استاد) که شعرهای بازی را از بر است انتخاب شده و به عنوان نفر اول می پرد و شعر هر پرش را میخواند و دیگران پشت سر او همزمان با پریدن از پشت نفر اول آن شعر را تکرار می کنند.

 

اگر کسی نتواند بپرد یا در میانه راه پایین بیفتد و یا نکات مورد نظر دیگر که بعضی مراحل دارند رعایت نکند، باید جایش را با نفر خم شده عوض کند. اگر تمام مراحل طی گردد و کسی نبازد، نفری که خم بوده درون دایره ای می ایستد و دیگران باید بایشان را به دایره برسانند در حالی که نفر میان دایره سعی می کند به آنها دست بزند. اگر همه پایشان را به دایره برسانند بدون آنکه دست نفر وسط به آنها بخورد، بازی دوباره با همان نفر انجام می شود ولی اگر نفر وسط بتواند به یکی از افراد دست بزند، او باید جایگزین گردد. شعر های بازی به صورت زیر است:

اِز سِر نو گِزر خانُم
باز باز یکی شد
باز باز دو تا شد

سومیش کل نمی زنُم (در این مرحله هنگام پریدن نباید جایی از بدن به نفر خم شده برخورد کند)

چهارمیش چهار دست و پایم بر زِمین ( درهنگام فرود باید چهار دست و پای نفر پرنده به زمین برسد)

پنجمیش یک دست یک پا بر زِمین ( درهنگام فرود باید یک دست و یک پای نفر پرنده بصورت ضربدری به زمین برسد)

شیشمیش شیشه عمرُم بر زِمین

هفتمیش هفت آسمان

هشتمیش هشت در بهشت

نهمیش نام خدا

دهمیش هوریو

یازدهمیش لالام میاد (همراه با خمیازه)

شِبی اول عِدس پِلو
شِبی دوم باقالی پِلو

شِبی سوم بِزِنو بِرو (در این مرحله که مرحله آخر است هنگام پرش، نفر پرنده ضربه ای به نفر خم شده می زند.


نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : شنبه 19 مهر 1393 
نظرات 0
 

سنگ های قیمتی, باستان شناسی

بیش از 7000 سال است ساكنان فلات ایران، سنگ های باارزش در دل طبیعت را شناخته اند. سنگ های قیمتی با آن تلالو و شكست نور جذابی كه با هر چرخش، دلفریب ترشان می كند چند هزار سال است كه مردم دنیا را مبهوت و شیفته خود كرده است.

 

تاریخ عشق به جواهرات، تاریخی كهن است و حتما قدمتش به اولین جرقه های ذهن مردم ماقبل تاریخ می رسد كه البته باستان شناسان تاكنون توانسته اند فقط قدمت چند هزار ساله این عشق و علاقه را كشف كنند.

 

در لابه لای تاریخ، مردم ایران هم همواره نام خود را به عنوان مردمی جواهردوست و دوستدار سنگ های قیمتی ثبت كرده اند و تا آنجا كه به كشفیات باستان شناسی مربوط می شود بیش از 7000 سال است ساكنان فلات ایران، سنگ های باارزش در دل طبیعت را شناخته اند و با استخراج و پرداخت این سنگ ها، جواهرات و زیورآلاتی ساخته اند كه هنوز هم از پس هزاره ها، چشم بینندگان را خیره می كند. جواهرات سوخته شهر سوخته در سیستان، مایه فخر ایران است كه 3000 سال پیش از میلاد مسیح به دست نیاكان ما ساخته شده است.

 

شهر سوخته البته نام اصلی این شهر نیست و چون تاكنون اسم واقعی اش شناسایی نشده، باستان شناسان به علت وقوع دو آتش سوزی بزرگ در این شهر كه هنوز بقایای آن در این منطقه وجود دارد، نام شهر سوخته را برای آن انتخاب كرده اند.

 

ساكنان شهر سوخته، مردمی صنعتگر بوده اند و تحقیقات روی اسكلت های باقیمانده از آنها كه هزاران سال از آرمیدشان در گور می گذرد، نشان می دهد مردمی سختكوش بوده اند و به علت اشتغال به مشاغل سخت، بیشتر آنها در سن جوانی گرفتار چسبندگی مهره های كمر و گردن بوده اند. اما این مردم پركار، روحی لطیف و هنردوست نیز داشته اند كه اشیای به جا مانده از آنها همچنین زیورآلات و تزئیناتی كه بخصوص برای زنان استفاده می شده، نشان می دهد این مردم متمدن تا چه حد در شناخت سنگ های قیمتی، استخراج آنها، تراش دادن سنگ ها و ساخت مصنوعات باارزش تبحر داشته اند.

 

در كاوش ها از این شهر، مهره ها و گردنبندهایی از لاجورد و طلاكشف شده كه صنعتگران آن زمان برای ساخت آنها صفحه های طلارا به قطر كمتر از یك میلی متر درمی آوردند و سپس از آنها لوله ای استوانه ای شكل می ساختند و با رساندن دو سر این استوانه به هم، قطعه لاجوردی در میان آن كار می گذاشتند تا به این طریق گردن زنان آن دوران خالی از زیورآلات گرانبها نباشد.

 

آنها حتی پرنده خیال را فراتر از این حد به پرواز درآورده بودند و تبحر خود در ساخت جواهرات و زیورآلات را در تولید پوشاك نیز ظاهر كردند به طوری كه وقتی گروه كاوش های باستان شناسی در شهر سوخته، یك گور باستانی متعلق به یك زن را كشف كرد با اسكلتی روبه رو شد كه لباسی شبیه ساری پوشیده بود و از روی سینه تا پایین آن با پولك و سنگ های قیمتی تزئین شده بود.

 

گویا جواهرات و سنگ های باارزش جزئی از زندگی مردم این خطه از ایران باستان بوده است چون تخته نردی كه در این سرزمین نیز یافت شده تخته نردی باارزش از چوب آبنوس است با 20 خانه و 60 مهره كه مهره ها همه از جنس لاجورد، عقیق و فیروزه بوده است.

 

سنگ های قیمتی, باستان شناسی

 

جواهرات و امپراتوری ها
اما فرهنگ علاقه به زیورآلات و ساخت جواهرات از سنگ های قیمتی با فروپاشی این تمدن از بین نرفت، بلكه پس از آن با اقتدارتر ظاهر شد تا ایرانیان همچنان مردمی هنرمند و هنرپرور در تاریخ باشند. قبایل بدوی در نقاط مختلف جهان در طول تاریخ به گونه ای زندگی كرده اند كه آثار باقیمانده از آنها نشان می دهد این قبایل با وجود ابتدایی بودن شیوه زندگی شان، به آراسته بودن ظاهر و زیبا شدن به كمك زیورآلات اهمیت می دادند. آنها از صدف، استخوان، سنگریزه، پنجه حیوانات، چوب، مروارید، مرجان و حتی پر پرندگان، زیورآلاتی چشمنواز می ساختند كه هنوز هم ریزه كاری های نقش بسته بر آن مایه تحسین است.

 

اما آنچه در فرهنگ ایران رخ داده بی نظیر و متفاوت از این سبك و سیاق است؛ فرهنگی كه در عهد باستان همواره زیر چتر امپراتوری های قدرتمند رشد می كرده و ثروتی كه از قدرت پادشاهان آن روز ناشی می شده به مردم مجال وارد كردن جواهرات و سنگ های قیمتی را به زندگی روزمره شان می داده است.

 

تا آنجا كه باستان شناسان موفق به كشف شده اند، نشان می دهد در امپراتوری های چهارگانه ایران (مادها، هخامنشیان، اشكانیان و ساسانیان) نقش جواهرات و سنگ های قیمتی در دستگاه حكومتی و زندگی مردم نقشی پررنگ و همیشگی بوده است به طوری كه شواهد نشان می دهد در زمان هخامنشیان، كار با طلاو جواهر به روشی ماهرانه صورت می گرفته است و كشف بازوبندها، شمسه ها، دستبندها، انگشترها، دكمه ها، مهره ها و گردنبند های مزین به سنگ های قیمتی متعلق به این دوره گویای این حقیقت است.

 

در حكومت اشكانیان نیز این علاقه البته با شدتی بیشتر حفظ شده و حتی صنعت جواهر سازی رونق بیشتری گرفته به گونه ای كه استنباط می شود روش اشكانیان در ساخت حلقه ها، تراش سنگ های قیمتی، كمربندها، كلاه ها، آویزها و سنجاق ها به حدی چشمگیربوده كه سایر ملت ها نیز از روش آنها در ساخت زیورآلات باارزش پیروی می كرده اند.

 

اما در دوره ساسانیان كه بسیاری از هنرهای ایرانی به اوج شكوفایی خود در عهد باستان رسید، توجه به سنگ های قیمتی هم با مهارتی چشمگیرتر از گذشته به زندگی شاهان و مردم وارد شد كه امروزه این پیوند ناگسستنی را می توان از پیچیدگی های موجود در مهرها و نشان ها، كیفیت سكه ها و روكش های تزئینی روی تاج ها، به كاربردن سنگ های قیمتی برای آرایش مو، روی ظروف، لباس ها و وسایل خانه و حتی در هنر نقره سازی ساسانیان مشاهده كرد.

 

سنگ های قیمتی, باستان شناسی

 

سنگ كویت، در و گوهر است
كشف اسكلت دختری در آذربایجان كه از هزار سال پیش از میلاد مسیح تا امروز در گورش آرمیده است و جسدش با پیشانی بند، دستبند، انگشتر، خلخال و رشته ای از هفت مهره برنزی تزئین شده یا شواهدی كه نشان می دهد در زمان هایی دورتر از زمان زندگی این دختر، در فلات ایران گردنبندها و دستبندهایی ساخته می شده كه از دانه هایی شبیه دانه خربزه، اما توخالی و از جنس طلا تشكیل شده همه نشان از علاقه تاریخی مردم سرزمین ما به زیورآلات و سنگ های قیمتی دارد.

 

ما این علاقه را تا امروز هم با خود یدك می كشیم، اما تغییرات دنیای مدرن باعث شده ما نیز تا حدی در این حوزه، از ایرانی بودن مان فاصله بگیریم و صنعت طلاو جواهر سازی همچنین هنر ساخت زیورآلات مان، نه به اصالت دوران تاریخی كه بیشتر الگوبرداری از روش اروپاییانی باشد كه از قرن نوزدهم میلادی، مقارن با حكومت قاجارها به این سو، پایشان به كشور ما باز شد.

 

اما حتی كمرنگ شدن هنر اصیل ایرانی در صنعت جواهر سازی چیزی از رونق بازار سنگ های قیمتی در كشورمان كم نكرده است، اما با این حال باید اعتراف كرد گرانی این روزهای جواهرات و سنگ های باارزش، دست گروه وسیعی از مردم را از خریدن این زیورآلات قیمتی كوتاه كرده است كه این مساله برای كشوری كه پتانسیل زیادی برای تولید سنگ های قیمتی دارد، جای تامل است.

البته گرانی سنگ های قیمتی و زیورآلات مزین به این سنگ ها در همه جای دنیا وجود دارد كه ناشی از خصوصیات ذاتی سنگ های قیمتی است. این سنگ ها سرشتی زیبا، درخشان و دلپسند دارند كه بخوبی تراش می خورند، پردازش می شوند و استحكام شان را از دست نمی دهند. اما اینها كمیاب اند و براحتی یافت نمی شوند كه این كمیاب بودن بهترین دلیل برای عرضه آنها با قیمت های گران است.

 

سنگ های بهادار دو دسته اند:

آنهایی كه منشا آلی دارند؛ مثل مروارید، مرجان، كهربا و شبق و آنهایی كه معدنی اند و جزو كانی ها محسوب می شوند مثل الماس، یاقوت، توپاز و بریل كه بسیار قیمتی اند. البته كانی های نیمه قیمتی هم در نقاط مختلف دنیا وجود دارد كه همه بخشی از خصوصیات سنگ های قیمتی را ندارند، اما به علت زیبایی شان مورد توجه اند و تعدادی از آنها پس از تراش خوردن و پردازش، ارزشمند می شوند.

 

در ایران همه نوع از سنگ های قیمتی وجود ندارد، اما كشورمان مهد چند سنگ باارزش است كه شهره جهان است از جمله فیروزه كه از 7000 سال پیش تاكنون شناخته شده و مورد استفاده مردم قرار گرفته و بیش از هر سنگ باارزش دیگری در دسترس است و البته سنگ گارنت كه به رنگ های قرمز، نارنجی، قهوه ای و سبز بیشتر در استان كرمان یافت می شود و بازارهای جهانی مشتاقانه گارنت های ایران بخصوص رنگ سبزش را می خرند؛ هرچند كه این كانی با ارزش به اندازه فیروزه در میان مردم ما شناخته نشده است.

 


نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : شنبه 19 مهر 1393 
نظرات 0
 

جشن‏ برداشت انار, رسوم مردم گیلان

هریک از اقوام ایرانی در جای‏جای این‏ سرزمین،به مناسبت نوع محصول کشاورزی که در طول سال کشت‏ و برداشت می‏کردند، جشنی برپا می‏داشتند.

 

«جشن خرمی»،یکی‏ از همین جشن‏های دیرینه است که با وجود تحول اساسی در شیوه‏ی‏ برداشت آن،هنوز هم کم‏وبیش در برخی نقاط ایران برگزار می‏شود. فلسفه‏ی پیدایی جشن‏های برداشت محصول که توأم با شکر و سپاس‏ به درگاه خداوند آفرینش بوده است،اصولا به حرمت و تقدسی‏ برمی‏گردد که ایرانیان برای طبیعت و آن‏چه که از آن به دست می‏آید، قائل بوده‏اند.بی‏ جهت نیست که بسیاری از جشن‏های ایرانیان از دیرباز به نوعی با طبیعت پیوند تنگاتنگ داشته است.

 

روستای کوهستانی «نوده» فاراب،واقع در منطقه ‏ی«عمارلو» شهرستان رودبار استان گیلان، اگرچه از برخی امکانات زندگی شهری، مثل برق و نفت،بی‏نصیب نیست،با این حال به دلیل سه ویژگی:راه‏ خاکی،خانه‏ های گلی و اقتصاد زراعی و دامی،هنوز از روستاهای‏ نسبتا بکر و سنتی به حساب می‏آید.

 

جشن‏ برداشت انار, رسوم مردم گیلان

 

جشن‏ برداشت محصول انار از آیین‏های دیرینه‏ی مردمان این روستاست که‏ از سده‏های گذشته تا به امروز،هم‏چنان پابرجا باقی مانده است. طبق سنت معمول، هرساله یک روز جمعه در فاصله‏ی روزهای 20 تا 25 مهر،مردم روستا راهی مزارع انار می‏شوند تا به برداشت محصول‏ اقدام کنند.

 

تا پیش از این روز کسی مجاز به برداشت محصول انار مزرعه‏ ی خود نیست و درست از همین روز که همگان به انارچینی‏ می‏پردازند،در واقع قرق انارچینی شکسته می‏شود.چنان‏که‏ می‏گویند،اگر کسی یا کسانی پیش از روز معین،انارچینی کنند،در عرف مردم روستا مغضوب واقع می‏شوند و باید در انتظار مجازات‏ متعارف باشند.رعایت این امر حاکی از تعهد به حفظ آداب و سنن‏ گذشته است.

 

یکی از کارکردهای اجتماعی این آیین،همین گرد آمدن اهالی، اقوام و نزدیکان در یک روز معین در روستا و مزرعه است.جشن انار بهانه‏ ای است تا از دوستان دور و نزدیک دعوت به عمل آید.

 

جشن‏ برداشت انار, رسوم مردم گیلان

 

جشن‏ برداشت انار, رسوم مردم گیلان

 

نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : چهارشنبه 16 مهر 1393 
نظرات 0
 

صنایع دستی ایران, سفال کلپورگان

سفال، کلیدی مهم در شناخت تمدن بشری محسوب می‌شود؛ چرا که هم یکی از بدوی‌ترین اشیا دست‌ساخت بشر بوده و هم کاربرد وسیعی در زندگی او داشته و با اعتقادات و آیین‌های فراوانی نیز آمیخته شده است. از قریب به 10000 سال پیش و در جوامع شکار و گردآور، اشخاص با ساخت ظروف سفالی آشنا بوده‌اند.

 

هر چند سفال‌های یافت‌شده از آن دوران، بسیار ناهموار و ناهنجار است و با دست ساخته می‌شده است، اما به تدریج هم شیوه‌های ساخت آن تکامل یافته و هم رنگ‌آمیزی، منقش ساختن و لعاب‌کاری روی آنها به وجود آمده است. همین عوامل است که سفال را به بستری مناسب برای به تصویر کشیدن اندیشه‌ها، باورها و اعتقادات انسان‌ها تبدیل کرده و باعث شده است تا به‌عنوان مهم‌ترین ماده فرهنگی و راهنمایی برای شناخت عمیق‌تر شیوه زیست و تفکر سازندگان آن شناخته شود.

 

صنایع دستی ایران, سفال کلپورگان

 

پوپ معتقد است سفالینه‌های منقش ماقبل تاریخ، نخستین کتاب بشر به شمار می‌آید و نقوش این سفالینه‌ها را بیانگر بیم‌ها و امیدها و علایمی برای استعانت از قوای طبیعی در مبارزه دایم حیات قلمداد می‌کند. درهم‌آمیختگی گسترده سفال با شیوه زیست و اعتقادات بشر، دیرپایی‌اش در حیات او و در بر داشتن چهار عنصر اصلی و سازنده هستی (آب، خاک، باد و آتش) در خود، خصلتی آیینی و الوهی به سفال می‌دهد.

 

سفال از یک سو با زندگی روزمره اقشار مختلف جامعه در هم تنیده است و از سوی دیگر جنبه‌ای فرهنگی و آیینی دارد و این امر به متخصصین اجازه می‌دهد با بررسی و تجزیه و تحلیل نقوش آنها که نوعی خط تصویری محسوب می‌شود به فرهنگ و ارزش‌های عام موجود در جوامع پی ببرند.


سفال کلپورگان، همانندی بسیاری با ظروف سفالی هزاره سوم پیش از میلاد در سیستان و بلوچستان و کرمان دارد. "پیشه‌ورانی که نقش سفالینه‌ها را در 5500 سال پیش از این ابداع کردند خاک رس را می‌ساییدند و اغلب الک می‌کردند، سفالگران هنوز آن چرخ‌های پایی تندحرکت را، که کاشی‌سازان در زمان‌های بعد اشکال متوازی و قرینه را با آن‌ها می‌ساختند نداشتند. ابزار کار ایشان فقط چرخی بود که روی آن، ظرف را با دست گرد می‌کردند. وجود این چرخ‌ها بی‌شک بهتر از آن بود که هیچ وسیله‌ای برای چرخاندن توده گل نداشته باشند، اما البته کافی نبود".

 

صنایع دستی ایران, سفال کلپورگان

 
آنچه آمد مربوط به ساخت سفالینه‌های هزاران سال پیش است اما هنوز هم در کلپورگان زنان روستا با همین شیوه و با خاکی که توسط مردان تهیه و آماده می‌شود، سفالی ابتدایی (primitive) را مهیا می‌سازند و بر آن نقش‌هایی چند می‌زنند. جالب آنکه به علت همین شباهت‌ها که در واقع نشانگر دست نخورده ماندن شیوه ساخت آن از قرون پیش تاکنون است، تعیین عمر بسیاری از سفالینه‌ها که به تصادف در حفاری‌ها یافت می‌شود با دشواری همراه است.


عدم استفاده از لعاب، عدم استفاده از چرخ سفالگری، شیوه پخت سنتی که درون گودال‌هایی کوچک و با آتش حاصل از خاشاک انجام می‌شده است و همچنین نقش‌های ساده حاصل از نقطه و خط صاف، همه و همه دلالت بر بکر ماندن این صنعت در روستای کلپورگان دارد.

 

صنایع دستی ایران, سفال کلپورگان

 

خاک رس را از معدنی در چند کیلومتری روستا به آنجا حمل می‌کنند و پس از خرد کردن با سنگ‌هایی مخصوص، در حوضچه‌های آب قرار می‌دهند. این حوضچه‌ها دو طبقه است و برای جداسازی ناخالصی‌ها میان دو حوضچه صافی قرار می‌دهند. دوغاب جمع شده در حوضچه دوم که از صافی عبور کرده بعد از دو روز ماندن تبدیل به گلی می‌شود که قابل استفاده برای سفال سازی است. به این گل‌، هاجک می‌گویند و رنگ آن سبز صدری است. زن کلپورگانی پس از تهیه  هاجک، آن را روی پایه‌ای که به آن بونو می‌گویند قرار می‌دهد.

 

بونو بشقابی سفالی است و پیش از قرار دادن گل، روی آن را با تکه‌ای پارچه می‌پوشانند تا پس از ساخته شدن ظرف جدا نمودن آن از پایه راحت باشد. گل را با دست شکل داده، دیواره‌هایش را نازک کرده و در صورت نیاز، گلی که به‌صورت فتیله‌ای درآمده به آن اضافه می‌کنند تا به اندازه دلخواه‌شان در بیاید. ظرفی که این چنین ساخته می‌شود را سپس با پارچه می‌پوشانند و در آفتاب قرار می‌دهند تا خشک شود.

 

برای منقش ساختن این ظرف‌ها ابتدا آن را با سنگ صافی صیقل می‌دهند و با دنبه گوسفند چرب می‌کنند تا از پخش شدن نقوش روی آن جلوگیری کنند. برای منقش ساختن سفال‌ها از سنگی به نام تیتک که نوعی سنگ منگنز است و رنگ قهوه‌ای تیره دارد استفاده می‌کنند. این سنگ را پودر کرده و با حل کردن در آب، جوهری به دست می‌آورند که با تکه‌هایی از چوب درخت خرما آنرا بر سفال‌های ساخته شده می‌نشانند. سفال خامی که این چنین به دست می‌آید پس از پخته شدن به رنگ قرمز در می‌آید.

منبع:dastafarid.ir

 


نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : چهارشنبه 16 مهر 1393 
نظرات 0
 

عکس گرفتن در سفر,عکاسی در سفر,

در این مطلب نکاتی را به شما یاد می دهیم که با استفاده از آنها می توانید اشتباهات عکاسی در سفر را از بین ببرید و عکس های خلاقانه تر و بهتری در سفر های خود بگیرید.

عکاسی را از پرواز شروع کنید
عکس های سفر خود را از لحظه پرواز شروع کنید، دوربین را با خود به داخل هواپیما ببرید و با نشستن کنار پنجره عکاسی را شروع کنید. اگر خوش شانس باشید ممکن است منظره زیبایی از مقصد خود را بتوانید از آسمان ببینید. دوربین را تا جایی که می توانید به پنجره نزدیک کنید و از منظره بیرون عکس بگیرید.در اول پرواز عکاسی کنید. هر چقدر بیشتر از زمان پرواز بگذرد، شیشه ها شروع به سرد شدن می کنند. سریع تر تا وقتی که شیشه تمیز تر است و عکس ها بهتر می شوند، عکاسی کنید. البته شما معمولا بهترین دید و نما را در لحظه های نهایی پرواز پیدا خواهید کرد، هنگامی که در حال رسیدن به مقصد هستید. صندلی کنار پنجره را انتخاب کنید و دوربین به دست در انتظار ثبت تصاویر فوق العاده باشید.

هواپیما های جت معمولا بدون لرزش هستند، اما در مورد هواپیما های کوچکتر و هلیکوپتر ها چنین نیست. بهتر است هنگام عکاسی از شیشه هواپیما از سرعت شاتر بالاتری مثلا 1/250 ثانیه یا سریع تر استفاده کنید.هنگام نشستن هواپیما، به نظر می رسد سرعتی که زمین زیر پای شما می گذرد به طرز چشمگیری افزایش می یابد. در این حالت سرعت شاتر 1/500 ثانیه امن تر است.

برای جلوگیری از بازتاب های ناخواسته در شیشه، لنز دوربین را در حد ممکن به پنجره نزدیک کنید. اما، لنز دوربین را به پنجره تکیه ندهید زیرا این کار ریسک لرزش دوربین را افزایش می دهد. دست خود را دور لنز گرد کنید تا از بازتاب شیشه هم کنید.

برای دور زدن هواپیما آماده باشید. هنگام پرواز عکاسی از زمین کار دشواری است (به دلیل اندازه پنجره و محدودیت زاویه های ممکن برای عکاسی) اما وقتی هواپیما قبل از فرود و بعد از برخواستن دور می زند، فرصت های خوبی به وجود می آیند. نکته اینجاست که آماده باشید و سریع عکس بگیرید که این فرصت ها طولانی نیستند.فلاش خود را خاموش کنید. فلاش زدن قدرت کافی برای روشن کردن بیشتر از چند متر را ندارد و تنها موجب ایجاد بازتاب در شیشه ها می شود.

 خودتان را در پیدا کردن زاویه های جدید بیازمایید
سختی ای که در عکاسی از مکان های تازه با آن رو به رو هستید نشناختن آن مکان است، بنابراین باید تلاش بیشتری کنید تا نقطه قوت آن مکان برای عکاسی را پیدا کنید. یکی از راه های مقابله با این مشکل نگاه کردن به آن مکان از ارتفاعات است، طوری که نگاهی مانند یک پرنده به آن منطقه داشته باشید. به دنبال بالکن یا پنجره خانه هایی باشید که فکر می کنید بتوانید به آنها دسترسی داشته باشید، و از خود بپرسید که آیا می توانید بالا تر از این هم بروید و از ارتفاعی بالاتر به آن مکان نگاه کنید.

بهترین مکان ها را برای عکاسی در ساعات طلایی پیدا کنید
در مسافرت های خانوادگی این که بتوانید در زمانی که می خواهید از خانواده جدا شوید و عکس بگیرید، کار سختی است. یک راه حل این است که در وسط روز دوربین را کنار بگذارید و با خانواده باشید، در این زمان خورشید در بالاترین مکان خود قرار دارد و نور آن برای عکاسی چندان مناسب نیست. به جای آن، سعی کنید صبح زود قبل از بیدار شدن خانواده به عکاسی بپردازید و برای صبحانه به آنها ملحق شوید.معمولاً درست بعد از طلوع بهترین نور ممکن برای عکاسی را خواهید داشت، چرا که خورشید پایین است و نور ملایم و رنگ گرمی دارد، و سایه های بهتری هم ایجاد می کند. سعی کنید در طول روز مکان هایی که برای عکاسی مناسبند را پیدا کنید تا صبح زود برای عکاسی به آن مکان ها بروید.

غروب خورشید هم زمان خوبی برای عکاسی است، در این زمان هم می توانید زمانی که بقیه خانواده مشغول آماده شدن برای بیرون رفتن هستند به مکانی که از قبل انتخاب کرده اید بروید و عکاسی کنید.اگر در یک سفر یک روزه هستید، مطمئن شوید که در هنگام غروب خورشید در بهترین مکان ممکن قرار دارید، سعی کنید در ارتفاعات باشید چرا که در ارتفاعات گزینه های بیشتری برای عکاسی خواهید داشت.
 
از غذاهای محلی عکس بگیرید
همانقدر که عکس یک شهر نمایانگر معماری آن شهر است، عکس از غذای محلی هم بیانگر آن کشور است. وقتی می خواهید غذا بخورید وقت بگذارید به منو نگاه کنید. غذایی که می تواند بهترین عکس را داشته باشد انتخاب کنید، و برای بشقاب غذایی که سفارش داده اید یک پس زمینه خوب انتخاب کنید و از آن عکس بگیرید.

 


نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : چهارشنبه 16 مهر 1393 
نظرات 0
 

امامزاده,امامزاده درب امام,بناي تاريخي درب امام  در اصفهان

امامزاده درب امام در اصفهان
در شرق خيابان چهارباغ پائين و در قبرستان قديمي جميلان (سنبلستان) و در نزديكي محله قديمي دردشت اصفهان بقعه دو امامزاده واقع شده كه ساختمان آن در سال هاي ۸۵۷ هجري قمري برابر با ۱۴۵۳ ميلادي در زمان حكومت جهانشاه قراقويونلو به پايان رسيده است.اين دو امامزاده ابراهيم و زين العابدين (ع) از احفاد و نوادگان حسن مثنّي و علي بن جعفر(ع) هستند كه در اين محل به خاك سپرده شده اند.


بناي تاريخي درب امام از دو گنبد بزرگ و كوچك و يك سر در كاشيكاري و سه صحن در سه جهت شمال و شرق و غرب تشكيل شده است. سر در اصلي در محوطه شمالي واقع شده و با كاشي هاي معّرق موزون و بسيار زيبا ساخته شده است. بسياري از محققين از جمله آندره گدار به تغييرات بعدي بنا در دوره هاي مختلف و به خصوص صفويه اشاره كرده اند كتيبه سردر به خط ثلث سفيد با كاشي معّرق بر زمينه آبي لاجوردي به زبان فارسي نوشته شده است.


در سمت شرق اين سردر، سردر ديگري است كه كتيبه هاي آن به تعميرات بنا در دوره شاه سلطان حسين صفوي اشاره مي كند. نويسنده اين كتيبه ها محمدرضا امامي و خطاط ديگري به نام عبدالرحيم مي باشند. گنبدهاي موجود در بناي تاريخي درب امام در يك زمان ساخته نشده اند.

 امامزاده,امامزاده درب امام,بناي تاريخي درب امام  در اصفهان


گنبد بزرگ همزمان با ساختمان بقعه در قرن نهم ساخته شده است . كتيبه هاي آن شامل آيات قرآن مجيد مي باشند. اما گنبد كوچك در سال ۱۰۸۱ هجري ساخته شده است. كتيبه اين گنبد به خط محمدرضا امامي است. در غرب محوطه درب امام مسجد كوچكي است كه منسوب به سعيد بن جبير از بزرگاني است كه در اوايل اسلام در اصفهان امامت داشته است. داخل بقعه با كاشي هاي بسيار خوشرنگ تزئين شده است. در داخل ايوان هاي غربي گچ بري ها و قطاربندي هاي بسيار زيبايي است كه بيانگر ذوق و ابتكار و خلاقيت هنرمندان اصفهان در آن روزگار است.


گنبد بزرگ درب امام و ايوان هاي شرقي و شمالي در سال ۱۳۲۸ شمسي تعمير شده اند. كاشيكاري هاي گنبد كوچك و قسمت هاي غربي بنا در سال ۱۳۳۲ مرمت گرديده اند. نماي خارجي بقعه و ديوارهاي مجاور آن نيز تزئيناتي از كاشيكاري بسيار زيبا و مقرنس هاي گچي پركار است. به طور كلي مجموعه درب امام اصفهان به دليل ويژگي هاي هنري و معماري و تزئينات بسيار باشكوه كاشيكاري و گچبري در عداد يكي از شاهكارهاي مسلم هنري ايران به شمار مي رود كه بيانگر سير هنر معماري ايران در دوران هاي مختلف است.

اين اثر نفيس از نظر ويژگي هاي معماري دوران حكومت تركمانان (قراقويونلو) مورد توجه معماران و پژوهشگران و باستان شناسان قرار گرفته و بسياري از آنان در مورد آن بررسي كرده و حاصل مطالعات خود را انتشار داده اند.
منبع : isfahan.ir

 


نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : چهارشنبه 16 مهر 1393 
نظرات 0
 

دره آخلمد,گردگری,تور گردشگری

تماشای طبیعت بینالود در روستایی با كوه‌های آهكی

نزدیكی روستای آخلمد و به فاصله 17 كیلومتری جنوب غربی شهر چناران، دره و آبشاری وجود دارد كه منظره‌ای بی‌نظیر از درختان و دیوارهای سنگی به همراه آبشاری بلند را پیش روی بینندگان می‌آورد. منطقه آخلمد و روستای آن از جاذبه‌های طبیعی چناران به حساب می‌آید و همه ساله از گوشه و كنار كشور برای بازدید و گردش به این منطقه سفر می‌كنند.

دره آخلمد، زیاد پهن و گسترده نیست و همین باعث شده تا تراكم گیاهان در آن بیشتر باشد و سرسبزی و طراوت خاصی به آن ببخشد. در كنار درختان و گیاهان طبیعی، تعداد زیادی از باغ‌های منطقه در این دره دیده می‌شود كه در فصل‌های بهار و تابستان خانواده‌ها، گردشگران و مسافران را به سوی خود فرامی‌خواند.

پس از طی مسیر دره و باغ‌ها در انتهای دره، آبشاری وجود دارد كه بلند و زیباست و باشكوهی رویایی در بلندای كوه در جریان است. قابل توجه است كه بسیاری از مسافران و گردشگران برای سفر به شهرهای اطراف، كمی راه خود را تغییر داده تا از این آبشار زیبا دیدن كنند و سپس به سفر خود ادامه دهند.

منطقه آخلمد دارای چند آبشار فصلی و دو آبشار دائمی است كه آبشارهای فصلی تنها در فصل‌های بارندگی جریان دارد و زیبایی منطقه را دوچندان كرده‌ است.

یكی از آبشارهای دائمی كه كوچك‌تر است، نزدیك به دو كیلومتر از روستای آخلمد فاصله دارد. اینآبشار 23 متر است كه در دل كوه‌های بینالود جای گرفته است. این منطقه به‌عنوان تفرجگاهی برای مسافران و گردشگران شهرهای اطراف و نیز مسافران دیگر نقاط كشور به حساب می‌آید.

آب و هوای منطقه آخلمد بسیار خوب و معتدل است. در آخلمد از گرمای شدید تابستان یا سرمای تند زمستان خبری نیست و برای همین در همه فصل‌ها آمادگی پذیرایی از گردشگران و بازدیدكنندگان و نیز علاقه‌مندان به طبیعت وجود دارد.

در نزدیكی این آبشار، آبشار دیگری وجود دارد كه بلندتر از این آبشار است و ارتفاع آن به 45 متر می‌رسد. چشم‌انداز هر دو آبشار بسیار زیبا و دلنشین است. در بین این آبشارها محلی باز و گسترده دیده می‌شود كه به تخت شاه‌عباس شهرت دارد. پس از آبشار بلندتر آخلمد، رودخانه‌ای جریان دارد كه مسیر بسیار تنگ كوه‌های بلند و صاف اطراف را طی كرده و پس از گذر از دره‌ای زیبا به رودخانه آخلمد می‌پیوندد. اهالی روستای آخلمد به این بخش، خانه‌های گلی می‌گویند.

كوه‌های این منطقه آهكی است و همین باعث‌شده تا در زیر آبشار حفره‌های ژرف و دایره‌ای شكل ایجاد شود كه خود بسیار زیبا و شگفت‌انگیز است. در پای آبشارها حوضچه‌هایی وجود دارد كه بسیار زلال و پرآب بوده ولی ژرفای آنها به طور دقیق مشخص نیست، پس بهتر است از پرش از بلندی به این حوضچه‌ها خودداری کنید چرا كه بسیار خطرناك است.

منطقه آخلمد جدا از جاذبه‌های طبیعی بسیار زیبای آبشار، دره و كوه‌های سربه فلك كشیده، از سدی تاریخی نیز برخوردار است.

نزدیك به سه‌ كیلومتری دهنه دره به سوی روستای آخلمد، سدی وجود دارد كه در تنگاتنگ دره آخلمد بنا شده و به نام سد بایسنقرمیرزا خوانده می‌شود. این سد در زمان شاهزاده غیاث‌الدین بایسنقر تیموری، فرزند شاهرخ و حاكم توس در نیمه اول سده نهم هجری، ساخته شده كه مصالح آن سنگ و ملات آهك بوده است. طول سد آخلمد حدود 252 متر است و پهنای دیوارهایش در بخش‌های باریك دره به 14 متر و در بخش میانی 24 متر است. گونه‌ای گل زیبا در نزدیكی آبشار و در مسیر پیاده‌روی بین آبشارها دیده می‌شود و در زبان فارسی به آن گل چشماری یا گل گچ‌دوست گفته می‌شود. از دیگر گیاهان زیبا و قابل توجه این منطقه وجود گونه‌ای هپاتیك (جگرواش) از نوع گیاهان خزه‌ای است كه بر صخره‌ها و سنگ‌های نزدیك آبشار‌ها دیده می‌شود.

 


نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : چهارشنبه 16 مهر 1393 
نظرات 0

 در مازندران هر نقطه بالای ارتفاع دو هزار متر، هنگام طلوع و غروب خورشید در دریایی از ابر احاطه می‌شود. کوه لاکمر واقع در سواد‌کوه نیز این‌گونه است.

1. ویژگی مشترک همه کوه‌ها و روستاهای بالاتر از دو هزار متر در استان مازندران این است که هنگام غروب و طلوع آفتاب، دریایی از ابر این نقاط را احاطه می‌کند. کوه لاکمر (Lakmer) واقع در سواد‌کوه نیز از این قاعده مستثنی نیست.

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 2.  قله «امام‌زاده عباسعلی» در منطقه خطیرکوه یا همان کوه لاکمر واقع در جاده فیروزکوه در شهرستان سوادکوه واقع شده است. 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 3. ارتفاع این قله، ۲۳۲۵ متر بالاتر از سطح آب‌های آزاد است. 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 4. در اواسط جاده فیروزکوه منطقه خطیرکوه، جاده‌ای خاکی قرار گرفته که امتداد آن به روستای کمرپشت می‌رسد. 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 5. پس از طی چندین کیلومتر از این جاده خاکی به روستای کمرپشت می‌رسید. 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 6. کوه‌نوردان ماشین‌های خود را در همان روستا پارک می‌کنند و پیاده به سمت قله صعود می‌کنند. صعود به لاکمر از روستای کمرپشت تقریبا ۲ ساعت طول می‌کشد که برای افراد عادی ممکن است تا ۴ ساعت هم طول بکشد.  

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

7. هنگام طلوع آفتاب یا غروب آفتاب در فضای باز وسیعی که در ضلع غربی و شرقی کوه لاکمر وجود دارد معمولا دریایی از ابر پدیدار می‌شود. 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 8. شهرستان سوادکوه یکی از شهرستان‌های استان مازندران در شمال ایران است که در ناحیهٔ البرز مرکزی و در مجاورت استان سمنان قرار گرفته است. مهم‌ترین شهر این شهرستان شهر پل سفید بوده که دارای بیشترین جمعیت و مساحت در سطح شهرستان می‌باشد. شهر پل سفید مرکز این شهرستان است. 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 9. شهرستان سوادکوه از سه بخش به نامهای بخش مرکزی، زیرآب و شیرگاه و چهار شهر بترتیب جمعیت و اهمیت ۱-زیراب ۲-شیرگاه ۳- پل سفید و۴-الاشت تشکیل شده‌است.

 کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 10. کوه لاکمر

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 11.کوه لاکمر 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 12. گوسفندچراهایی که در این منطقه قرار گرفته است، مناظری بسیار دیدنی است.

 کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 13. قله کوه لاکمر به این دلیل به قله «امام‌زاده عباسعلی» مشهور شده است که «امام‌زاده‌ای» به همین نام در نوک قله قرار دارد. 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 14. اعضای «گروه کوه‌نوردی بامدادان» در کوه لاکمر. 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 15. اعضای «گروه کوه‌نوردی بامدادان» در کوه لاکمر. 

کوه لاکمر,جاذبه های کوهنوردی در کوه لاکمر,گردشگری,تور گردشگری

 

ادامه مطلب
نویسنده : مرتضي زارع
تاریخ : دوشنبه 14 مهر 1393 
نظرات 0
 

هنر تاپستری, هنرهای سنتی ایران

‘تاپستری’ هنری چیده مانی و تلفیقی هنرمندانه از بافت، گرافیک، نقاشی و آینه کاری است که امروزه در عرصه هنرهای تجسمی دنیا جایگاهی خاص دارد.

 

تاپستری گونه ای از بافت است که در تار و پود آن علاوه بر پشم و نخ، موادی مانند فلز، چوب و شیشه در آن مورد استفاده قرار می گیرد.

 

به طور کلی این نوع بافته ها در ابعاد و حجم های کوچک و دیوارکوب و احجام پیکره مانند، کاربردی همچون تابلوهای نقاشی و مجسمه دارد و برای زیبایی سازی محیط و گرمی دهنده فضای مورد نظر، مورد استفاده قرار می گیرد.

 

این احجام عظیم و سنگین مانند دیوارکوب ها، یا دیوار آویزها، حجم های پیکره ای، الیاف بافته های جدا کننده فضا و حتی دیوارهای ساخته شده از الیاف، علاوه بر زیبایی بخشیدن به فضا در ارتباط با معماری نیز مطرح می شود؛ همچنین در صحنه آرایی به عنوان عناصر صحنه به کار می رود.

 

در تهیه این اثر هنری از تکنیک های مختلف نساجی و بافندگی از قبیل قالی بافی، گلیم بافی، جاجیم بافی، ورنی بافی، پارچه بافی، دارایی بافی، کارت بافی، مکرمه بافی، میل بافی، چاپ سیلک، باتیک، قلمکار، نمد مالی، سوزن دوزی و چهل تکه استفاده می شود.

 

هنر تاپستری, هنرهای سنتی ایران

 

پیدایش این هنر در کشورهای اروپایی مانند فرانسه بوده که برای پوشاندن دیوارهای بلند و همچنین گرما بخشی ساختمان ها از این تکنیک استفاده می کردند.

 

از اواخر قرن 11میلادی در اروپا گلیم های دیوار آویز برای تزیین دیوار کلیساها و کاخ ها بافته می شد که از داستان های مذهبی، اساطیری، رزمی و بزمی برای بافت آنها استفاده می شد.

 

این هنر حدود 57 سال پیش، پس از سه قرن در ایران دوباره احیا شد و به نام گلیم های تصویری در کارگاه های میراث فرهنگی در دستور کار قرار گرفت.

 

نساجی که از قدیمی ترین تولیدات و مشاغل جوامع بشری به حساب می آید؛ از نخستین پارچه های زمخت و ساده ای که انسان توانست بر قامت کشیده تا از مزاحمت حشرات و گزند سرما نجات یابد تا پارچه های غیرکاربردی که صرفا برای زیبایی و تزئین تولید می کرد، قرن ها گذشته است.

 

هدف از تولید پارچه، الزاما فراهم کردن پوشش مناسبی برای اندام آدمی نبود و نیازهای عالی تر و ظریف تری را نیز شامل می شد، پارچه هایی برای زیبایی محیط زندگی نیز به مرور تولید شد؛ نوعی از تولید که هدف هنری آن از هدف مصرفی اش، اهمیت بیشتری داشت.

 

تاپستری به پارچه هایی می گویند که مبنای آن به شیوه گلیم بافت تهیه شده است، شیوه ساده موسوم به گلیم بافت در نساجی به معنای آن است که پود به طور کامل روی تار را بپوشاند و نقوش گوناگونی ایجاد می کند.

 

هنر تاپستری, هنرهای سنتی ایران

 

این هنر بسیار زیبا یعنی کار کردن با دست، بافتن و دوختن، بخش مهم زندگی است؛ وقتی دست ها حرکت می کنند، زندگی و عشق و امید می آورند.

این هنر و صنعت بافندگی آنچنان که از نوشته های باستانی بر می آید، ابتدا در میان قبایل چادرنشین که عمده کارشان گله داری بود پدیدار شد.

این هنر گرم، دلپذیر و به شدت خانگی، در بسیاری موارد در مقایسه با مجسمه سازی، هنری زنانه محسوب می شود.

 

تاپستری، در غنای فضاهای داخلی و زیبایی خیره کننده است؛ که روح و جان بومی دارد و بین المللی است.

منبع:seeiran.ir

 


 
 
سلام تلاش می کنم با نشان دادن گوشه ای از زیبایی های ایران عزیز سهمی در ترویج فرهنگ ایرانی واسلامی داشته باشم. پاینده باد ایران عزیز

مرتضي زارع