نویسنده : مرتضي زارع

تاریخ : شنبه 5 مهر 1393

دره ارغوان ایلام,دره ارغوان

هر ساله همزمان با فصل بهار و بخصوص اردیبهشت ماه دره ارغوان ایلام به اوج زیبایی رنگها در طبیعت تبدیل می‌شود زیرا ارغوانهای این دره و طبیعت بکر، زیبایی خاصی به منطقه بخشیده است.

استان ایلام از آن دست استانهایی است که کمتر کسی اسم آن را برای مسافرت شنیده است و مناظر طبیعی آن را دیده است اما این استان با آب و هوای کوهستانی و نیمه گرم، طبیعت، شهرها و مکان‌های دیدنی بسیاری دارد که در بسیاری از موارد از چشم گردشگران غیرحرفه‌ای پنهان می‌ماند.

ایلام از استان‌های جنگلی ایران است و به خاطر زیبایی طبیعتش از آن با نام عروس زاگرس نیز یاد می‌شود و دره ارغوان یکی از مکانهای تفرجی و دیدنی شهر ایلام است که با فاصله ۵ کیلومتر در شمال ایلام قرار گرفته است.

هرساله همزمان با فصل بهار و بخصوص اردیبهشت ماه، دره ارغوان ایلام به اوج زیبایی رنگها در طبیعت تبدیل می‌شود و ارغوانهای این دره و طبیعت بکر، زیبایی خاصی به منطقه بخشیده است.
دره ارغوان یک دره پر آب و بسیار دیدنی پوشیده از بوته‌های ارغوان است.

این دره که از دیرباز به واسطه وجود بوته‌های بسیار زیاد ارغوان بسیار معروف است، امروزه کمتر مورد توجه دوستداران و علاقمندان به طبیعت قرار می‌گیرد.

دره ارغوان در مسیر روستای کلاته آهن قرار گرفته است و یکی از مناطق حفاظت شده در استان ایلام است که درختان ارغوانی آن در محدوده ۱۶۰هکتار از این دره رویش دارند.

این دره زیبا مملو از درختانی با شکوفه‌ها و برگهای ارغوانی است که در میان درختهای بلوط و زالزالک به گونه بسیار حیرت آوری چشم را خیره می‌کند.

دره ارغوان ایلام,دره ارغوان

درآمیختن زنگهای مختلف درختان شکوه خاصی به این منطقه بخشیده است و آن را به اوج زیبایی تبدیل کرده است.

ارغوان نام فارسی درختی است که در انگلیسی با نام Judas Tree آنرا می‌شناسند. نام علمی این گیاه cercis siliquastrum است و به یونانی به آن sixia می‌گویند.

ارغوان درختی است از خانواده پروانه آسا و از مشخصات بارز آن این است که این درخت در اول بهار می‌روید و دارای گل‌های نیام که از مشخصه این تیره‌است می‌باشد و گل‌های آن زودتر از برگهای آن در می‌آید و دارای شاخه‌های متقابل است. بلندی آن گاهی به ۱۲ متر هم می‌رسد، اما بیشتر به صورت درختچه ‌است.

برگهای ارغوان به شکل قلب، بدون کرک و دارای کناره‌های صاف است. گلهای این درخت در اوایل بهار، در گروه های۳ تا۶ تایی، روی شاخه‌ها و حتی روی ساقه اصلی، پیش از رشد برگ‌ها پدید می‌آیند و چون عده آنها بسیار زیاد است، منظره زیبایی به درخت می‌دهد.

مزه گل ارغوان ترش و نسبتاً مطبوع است از این رو در بعضی از کشورها گل ارغوان را همراه سالاد می‌خورند یا در بعضی از غذاها می‌ریزند.

ارغوان در خاکهای آهکی پرقوت بهتر رشد می‌کند و در برابر خشکی مقاوم است و به تابش مستقیم نور خورشید نیاز دارد.

به هر روی استان ایلام در اردیبهشت ماه هر سال طبیعت زیبا و جذابی دارد اما بدلیل ناشناخته ماندن آن در بین گردشگران هنوز نتوانسته مشتاقان طبیعت را به خود جلب کند و لازم است در این زمینه علاوه بر تبلیغات رسانه ای، زیرساختها توسط مسوولان مربوطه فراهم شود.

ادامه مطلب

لینک ثابت

کوله پشتی ....

نویسنده : مرتضي زارع

تاریخ : شنبه 5 مهر 1393

نظرات 0

گفتیم در تعریف بین المللی «کوله پشت گردی»، مسافر دل به جاده می زند با این نیت که چند وقتی – چند هفته یا حتی چند ماه – از شهر و دیارش دور باشد. نه اینکه در ایران نمی شود عازم چنین سفری شد اما برای ما و شمایی که یا دانشجوییم یا جایی مشغول به کار، سفر چند هفته ای مساوی است با افتادن از کار و زندگی.

پس برای اجرای عملیات «بَک پکِری» با ظرفیت محدود، به محض اینکه یکی دو روز فرصت پیدا کردید، نقشه استان محل سکونتتان و چند استان مجاورش را بجورید، شهرتان را روش علامت بزنید و درباره دیدنی های دور و بر آن یا شهرهای نزدیک که برای رسیدن بهشان نباید راه زیادی بروید، هر چقدر می توانید اطلاعات جمع کنید.
هر چقدر اطلاعاتتان دقیق تر باشد، سفر بهتری خواهید داشت. پیشنهادهای اینجای ما، فقط هفت پیشنهاد ساده است برای یک «کوله پشت گردی» جمع و جور. مطمئنا بزرگترها و کتاب های راهنمای کتابخانه های شهرتان بهترین منبع برای پیدا کردن دیدنی هایی هستند که برای حظ بردن ازشان می توانید «کوله» به پشت راهی شوید.
چابهار
سیستان و بلوچستان / جنوب شرقی استان
چابهار فرصت دیدن طلوع و غروب خورشید در ساحل دریای عمان را به شما می دهد، آن هم وقتی ترکیب آفتاب با نور کشتی هایی که در اسکله پهلو گرفته اند، چشم را جادو می کند. برای یک بار هم که شده، دیدن اسکله های صیادی تیس و رمین را تجربه کنید تا تصویر شاه میگوهایی که توی تور ماهیگیرها بالا و پایین می روند برای همیشه در خاطرتان بماند. تنها بندر اقیانوسی کشور (اقیانوس هند) یک ساحل صخره ای باشکوه هم دارد. ساحلی پر از لاک پشت و انواع خرچنگ. مسیر شرق چابهار را که بگیرید، در جاده چابهار به خلیج گواتر، سمت شمال جاده، کوه های مریخی منتظر شماست.

گردشگری, تور گردشگری, مکانهای تفریحی ایران

با دیدن کوه ها شک نکنید که میخکوب می شوید، اگر یادتان باشد که سمت راستتان دریاست و سمت چپ تان کوه هایی که شبیه پستی و بلندی هایی هستند که همیشه ماهواره ها از کره ماه نشانمان داده اند. کوه هایی با رنگ عجیب طوسی – سفید بعد از حیرت از دیدن مناظر طبیعی، دیدن قلعه پرتغالی ها را هم از دست ندهید. خوشمزه ترین خوردنی چابهار هم ماهی و میگو کبابی های دم ساحل است.
تربت جام
خراسان / جنوب شرقی مشهد
تربت جام یک شهر خیلی قدیمی در استان خراسان است. اگر دوست دارید آوای دو تار به گوشتان زخمه بزند، با سکوت گوشه و کنار شهر را بچرخید تا جایی، کسی راضی شود برایتان دوتار بزند. دوتاری که انگار نواختنش توی خون تربت جامی هاست و کوچک و بزرگ می دانند چطور باید بنوازندش. تربت جام محل زندگی سه قوم مختلف است؛ ترکمن ها، اعراب و بلوچ ها. اقوامی که دیدن هر کدامشان نصیبتان شود. باید با همه فکر و ذکرتان، آداب و رسومشان را به خاطر بسپارید. شاید شانس بیاورید و به یک عروسی یا جشن هم دعوت شوید.

گردشگری, تور گردشگری, مکانهای تفریحی ایران

آن وقت باید همه هوش و حواستان را خرج نگاه کردن به مراسم شاد اهالی تربت جام کنید. نمایش های آیینی تربت جامی ها و لباس های سنتی شان بهترین سوژه برای دوربین شماست.
ابهر
زنجان/ 230 کیلومتری غرب تهران
برای رسیدن به دومین شهر بزرگ استان زنجان، باید از شهر زنجان بگذرید و 85 کیلومتر از جنوب شرقی اش دور شوی؛ ابهر که قدیم ترها به آن «اهر» و مردم محلی به آن «اَبَر» می گویند. شهری که نامش از آسیاب هایی آمده که آب «ابهرود» آنها را می چرخاند. ابهر آنقدر خوش آب و هواست که قدم زدن در حاشیه باغ های انگور و گلابی اش می تواند همه خستگی شهرنشینی تان را در کند.

گردشگری, تور گردشگری, مکانهای تفریحی ایران

دیدنی ترین بنای تاریخی ابهر، جز مسجد جامع ابهر و مسجد جامع قروه، بخش سلطانیه است؛ حد فاصل ابهر و زنجان. دیدن ارگ سلطنتی سلطانیه و گنبد آن می تواند به تنهایی هوش از سرتان ببرد. در سلطانیه می توانید قدیمی ترین گنبد دو پوسته ایران، که به رنگ آبی در زمانایلخانیان ساخته شده و بعد از گنبدهای سانتاماریا دلفیوره و ایاصوفیه، سومین گنبد بزرگ دنیاست را از نزدیک ببینید.
ماهان
کرمان/ 35 کیلومتری جنوب شرقی شهر کرمان
برای کرمانی ها، ماهان یک ییلاق تمام عیار است.اگر دلتان سفر بهاره سبز و خنک می خواهد. از جاده جنوب شرقی کرمان مستقیم حرکت کنید تا به ماهانه برسید. شهری در دامنه کوه های جوپار و پلوار. یک ییلاق خوش آب و هوا که قجری ها به راحتی از کنارش نگذشتند و عمارت باشکوه «باغ شاهزاده» (به قول خودشان «شازده») را در آن ساختند.

گردشگری, تور گردشگری, مکانهای تفریحی ایران

باغی که جزء 10 باغ منحصر به فرد دنیا ثبت ملی شده و اگر بخواهید یک دل سیر تماشایش کنید. باید یک روز و نیم وقت بگذارید تا زیبایی همه گوشه و کنارهای باغ نصیب چشم هایتان شود. مقبره شاه نعمت الله ولی از زمان صفویه و خانه شترگلو. مهمترین بناهای تاریخی ماهان هستند که یک بار دیدنشان باید جزء برنامه سفرتان باشد. الان که نه. ولی اگر در پاییز به ماهان رفتید، حتما سراغ انار و انگورش را از اهالی شهر بگیرید و دست خالی از آنجا بیرون نزنید.
فومن، صومعه سرا
استان گیلان/ غرب و شمال غربی رشت
هر کجای استان گیلان که هستید، اگر خودتان را به رشت برسانید و از خیر دیدن شهرنشینی اهالی مرکز بگذرید و به سمت غرب و شمال غربی اش حرکت کنید. به دو شهر فومن و صومعه سرا می رسید که با هم همسایه اند و بهتر است دیدن هیچ کدامشان را از دست ندهید. فومن از شمال به صومعه سرا و از شمال غرب به ماسال منتهی می شود.

گردشگری, تور گردشگری, مکانهای تفریحی ایران

فومن را به خاطر قدمتش – که به دوره پیش از اسلام می رسد – و مجسمه های زیادش – که آن را به شهر مجسمه ها معروف کرده – ببینید و چشیدن طعم بی نظیر کحلوچه های داغ داغ فومن را از دست ندهید. راهتان را به شمال غربی فومن کج کنید، به صومعه سرا می رسید. صومعه سرا می رسید. صومعه سرا شهر «سردار جنگل» یعنی همان میرزا کوچک خان جنگلی است. دیدن پل خشتی بزرگ و کوچک که محل درگیری های اهالی نهضت جنگل بوده و مناره آجری گسکر، قدمت شهر را جلوی چشمتان می آورد.
سی سخت
کهکیلویه و بویراحمد / 25 کیلومتری شمال غربی یاسوج
استان کهکیلویه و بویراحمد به طبیعت کوهستانی، قله های بلند، دامنه های پرشیب و مردمان کوه نشین و پرغرورش شناخته می شود. استانی که شهرهایش روی دامنه های سرد و سخت زاگرس ساخته شده اند. «سی سخت» یکی از همین شهرهاست. در دامنه کوه دنا. اگر هوس دیدن چشمه های جوشان، دریاچه های پرآب و طبیعت بکر کوهستانی که سرخی لاله های وحشی و گل های زرد کوهی رنگ رنگش کرده به سرتان زده، توی نقشه «سی سخت» را پیدا کنید . راهی دیدنش شوید.

گردشگری, تور گردشگری, مکانهای تفریحی ایران

دریاچه کوه گل، چشمه میشی، تنگه نول، آبشار و غار نول، جنگل های بکر بلوط که دامنه دنا و کوه های اطراف سی سخت را سبز کرده اند، قلم کوه و خلاصه هر معجزه ای که ترکیب خاک با آب برف های جاری شده از کوه های زاگرس می تواند بیافریند، دیدنی های سی سخت و اطرافش هستند. مردم سی سخت به زبان لری حرف می زنندو اگر شانس بیاورید در مسیرهای پیاده روی تان روی دامنه کوه ها می توانید چادرهای عشایر را ببینید و حتی با اهالی اش معاشرت کنید.

گردشگری, تور گردشگری, مکانهای تفریحی ایران

چغادک، بندر ریگ
بوشهر/ 15 کیلومتری بوشهر
از بوشهر، راه جاده شیراز را که بگیرید و 15 کیلومتر از مرکز استان دور شوید، به چغادک می رسید. یک شهر کوچک که در جنگ اول، وقتی انگلیسی ها به ایران هجوم آوردند، غضنفرالسلطنه برازجانی و یارانش سنگربندی اش کردندتا بتوانند جلوی انگلیسی ها مقاومت کنند.

گردشگری, تور گردشگری, مکانهای تفریحی ایران

چغادک با آن گرما و شرجی اش حال شما را به یاد مردانی که روزگاری دور مرزهای ایران زمین را سر جایش نگه داشتند، خوش می کند حتی اگر جاذبه ای برای دیدن نداشته باشد. بندر ریگ اما از بوشهر خیلی دورتر است. باید 150 کیلومتر به سمت شمال بروید تا به آنجا برسید. بندر ریگ بندر جمع و جوری است که زمان صفویه آبادشده. درخت های کُنار خاص ترین دیدنی طبیعی بندر ریگ است.
در این بندر از کشتی های بزرگ خبری نیست اما لنج های کوچک وقتی کنار بندر پهلو می گیرند خود زندگی اند. غرق شدن در آرامش و هوای شرجی بندر وقتی روی ساحل سنگی اش ایستاده اید می تواندبیشتر از چند ساعت همه دغدغه های ریز و درشت روزمره تان را به فراموشی بسپارد.
منبع:javan.hmg.ir

ادامه مطلب

لینک ثابت

شادی برای همه...

نویسنده : مرتضي زارع

تاریخ : شنبه 5 مهر 1393

نظرات 0

جشن فردینماشو

فردینماشو، جشنی دیگر در مازندران

.«فردینما» یکی از ماه های تاریخ تبری است و « شو» هم یعنی شب.این جشن را من « جشن روستا » می نامم.به این دلیل که در این جشن هر کسی تلاش می کند تا به شکلی دیگران را شاد کند و در واقع «تقسیم خنده ها» در جشن فردینما شو صورت می گیرد.شادی یکی از ضروریات زندگی اجتماعی است و به همین دلیل نیاکان ما بخوبی دریافته بودند که برای مدیرت استر سه و فشار ها باید فرصت های را برای شادی ایجاد کنند که جشن های اقوام مختلف ایران زمین نیز موید همین نکته است.در این جشن همه اهالی مشارکت دارند.زن و مرد.پیر و جوان.با سواد و بی سواد. و همه و همه.امسال سال دومین است که این جشن که معمولا پنجشنبه نزدیک به نیمه مراد ماه هجری شمسی برگزار می شود مصادف شده با ماه مبارک رمضان.برخی می گفتند که نباید درماه رمضان برگزار شود.اماچرا این تصور را ایجاد می کنیم که کاه رمضان نباید شادی کرد؟ اتفاقا در این ماه مبارک در جای جای ایران اسلامی باید جشن گرفته شود.چون ماه خدا ست.ازهفته ها قبل زن های دهکده برای تدارک جشن برنامه ریزی می کنند.با همکاری هم مقدمات جشن را برپا کمی کنند.این تعامل زنان دهکده با هم فرصت مناسبی است تا صمیمیت را بین آنان افزایش دهد.پویای زندگی اجتماعی را بهتر درک می کنند و از این که در کار جمعی شرکت می کنند احساس مفید بودن دارند و لذت می برند که قابل وصف نیست.

نکته دیگر این است که در برگزاری این جشن دولت هیچ نقشی ندارد و در واقع مردم یاد گرفتند که برای شاد بودند نباید منتظر دولت بود.

انجام بازی های محلی که معمولا بصورت گروهی است فرصت مناسبی برای انتقال فرهنگی از گذشتگان به نسل جوان است.بخوبی انتقال و ارتباط میان نسلی صورت می گیرد.همان کاری که در گذشته پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها درخانواده انجام می داند.پوشش محلی،عروسی محلی،موسیقی محلی،بازی های محلی،غذای محلی،رقص محلی و ...جذابیتی ایجاد می کند که بسیاری از کسانی که ریشه در این روستا دارند در این روز در محل حاضر باشند و حتی ایفای نقش کنند.البته در چند سال اخیر حضور علاقمندان فرهنگ و هنر ایران زمین از اقصی نقاط ایران اسلامی در هنگام برگزاری جشن قابل توجه است.نکته قابل توجه دیگر علاقمندی نوجوانان وجوانان فرهیخته این روستا است که برای انجام بهترجشن در تعامل با یکدیگر از هیچ کوششی دریغ نمی کنند.توزیع آش های محلیٍ، نان های محلی،برگزاری مراسم عروسی و معرفی آداب و رسوم مربوط به ازدواج،کشتی محلی،آواز محلی وانجام بازی ها وحرکات نمایشی و ... این جشن را زیباتر کرده است.

زمان لحظه شماری می کرد. کندلوس دگربار شاهد دیدار فرزندان خود بود. یکی پس از دیگری می آمدند. خانه های خاموش و پر از سکوت آهسته آهسته نجوا می کردند و از دریچه ها ی آنان نور می پاشید. مردم چشم انتظار لحظه ها تا رسیدن به قله شادی ها به عقربه ها می نگریستند. هنگامه غروب، شیرزنان دهکده کندلوس با لباس های محلی در حال تدارک جشن فردینماشو سر از پا نمی شناختند. شب انتظار به پایان آمدآ فتاب دگرباره درخشید. در جور سری نیز بوی نان داغ کوچه های پر از سکوت دهکده را فرا گرفته بود جماعتی دیگر در کنار تنور سرگرم پختن و رنگ کردن تخم مرغ بودند و زیر لب سرود « فردینماشو یعنی که دلخشی / جمع بووئم همه با خیر و خشی / قدر هم دنم و با هم ووئم / گت و کچیک حتی با شه بامشی» را زمزمه می کردند و غبار غم را با نسیم شادمانی از دل های به درد نشسته می زدودند. تدارک آش دوغ جور سری یادآور خاطرات زیبای همدلی و همزبانی گذشتگان فهیم ماست. زنان و دختران جلیقه بر تن و مرجومه بر سر شادمانی را همساری می کردند. گویی گل های هزار رنگ گلستان کندلوس با نغمه های باد می رقصیدند. « در گلستانۀ هر کوچه/ چه بوی علفی می آمد/ چپری بود/ پی اش جا پای خدا» مخمل هزار رنگ در دامان طبیعت سبز البرز چه زیبا و دل انگیز بود. هیاهوی کودکان سکوت هر کوی و برزن را می شکست. کودکانی که کمتر در کوچه پس کوچه های ده یکدیگر را دیده بودند و یا می دانستند که می توان در کوچه ها فریاد کشید، نظاره گر بازی های پرجنب و جوش چال چاش بودند و وفاق و همدلی و شور و هیجان بازی های گذشته را با جان و دل لمس می کردند. ناری ناری ناری کا دوباره از سر گرفته شد. ملا کلا که نامش نیز گواه داناییهاست، چه شور و هیجانی را در پختن آش و نان از خود نشان می داد. جوی میان دهکده که مدتها روزه داری می کرد غافل از راه خویش در انتظار دیداری دگربار به رود می پیوست. از درون خانه ها بوی غذاهای محلی در جای جای دهکده پیچیده بود. روح عباس سینه پر و شکوفه از لابلای کله چوها نظاره گر آنهمه شادی و شادمانی بود، لت های غریب شاهد بازی چال چاش دایی ربیع و همسالانش بود. زمین بازی به وجد آمده بود. صدای دلنشین سرنا برخاست. روح عشق دگربار به جان دهکده دمید. تصاویر زیبای خاطرات و شادیهای عروسی دیروز نوازشگر چشمان هر بیننده بود. روح مرحوم شاهرخ کرمانی نظاره گر سرنا نوازان جوان دهکده بود که به استقبال قدوم بزرگان «پیش نوازی» می نواختند. شور و شعفی در چهره مردمان بود که از نهادشان برخاسته بود گوئیا ذاتشان با این صدا آشناست و این صدا با روح آنان پیوندی دیرینه دارد و گویی این نغمه های دل انگیز را در سرشت آنان نهاده اند. خروار و خاک در زیر سنگفرش ها به رقص آمده بودند. نغمه یادش بخیر پارپیرار را سر می دادند. اردشیر سما مقوم می نواخت. جوانان با قریحه کندلوس با لباس های محلی با چوبدستی حرکات موزونی اجرا می کردند و سرانجام چو سما یا رقص چوب را به نمایش گذاشته بودند. ملا کلا رقصید، خورشید به وجد آمد، کله چو در سماع بود. صخره ها می گفتند سال هاست ما چنین شادمانی را ندیده ایم. کم کم از خاطرمان رفته بود. سراسر شادی و شادمانی به چه آسانی، همه با هم در کنار هم یار و غمخوار هم بودند. چهره های پرچین و چروک سالخوردگان که از داغ فراق نیز سوخته بودند چون گل از گل می شکفتند. خاطرات گذشته، غبار غم را می زدودند و اشک شوق (اسری) چون دُر از گونه ها می غلطید و قطره قطره چون باران بهاری بر زمین پاک می ریخت.لانه گنجشک ها در زیر شیروانی های کله چو پر از شادمانی شد

جمعیت به جلوی حمام دهکده آمده بودند. «هشتی پش» یادآور عروسیهای گذشته و خاطرات شیرین پدرانمان را تکرار می کرد. «ماپره چشمه» صدای پای مینا را می شنید. می غرید و رقص کنان می رفت. جهانشیر چه زیبا از دو خردسال عروس و داماد درست کرده بود. نمایش هنرمندانه، سنت های شادمانه عروسی دیروز همه را به وجد آورده بود. عروس کوچولو بر اسب سوار بود. اسب دیگر به دنبال عروس جهیزیه و خرجی بار می برد. صدای حضور همه جا را گرفته بود و به تن خسته و رنجور دهکده حیات دمید. در جلوی عروس و داماد همه رقص کنان شاباش می دادند، شادمانی به همه ارزانی. و چه زیبا داماد کوچولو انار را پرتاب می کرد.

سرنا، می نواخت. طبل، می کوبید. همه و همه بر گوشهای انتظار می نواختند و سینه های غبار گرفته در دنیای ماشینی امروز را لایروبی می کردند. عاطفه ها شکوفه می زد و چون شهد بر کام مردمان شیرین.

و امّا بعد از ساعاتی آش آماده بود، به میهمانان آش می دادند. همگی در کنار هم و در کنار اجاق و دیگ ایستاده نشسته آش می خوردند. فردینماشو از شب تا صبح و از صبح تا به شب وامدار شد و تا شاید او نیز چون دیگر سربازان شادیها همچون جشن تیرگان و بیست و شش نوروز ماه و چهارشنبه سوری و نوروز به جنگ لشکر غم روند. فردینما خود چون درختی که بر کاروان خسته از سفر و سوخته از آفتاب سایه ساری می سازد، بر مردم خسته دیار، نیز سایه سار شادمانی شد، تا نفسی تازه کنند و در این میان کبوتران عشق و قاصدان جشن و سرور بر زمین و دیوارها بذر شادمانه می پاشیدند و قطره قطره آب بر پای این نونهال می ریختند تا درخت فردینما روز به روز قرص و تنومند گردد. امید آن داریم که باد صبا بذر فردینماشو را به جای جای این سرزمین برده و هدهد خوش خبر نیز این پایکوبی را به گوش صاحب منصبان زر و زور برساند تا در هر زمان و در هر کجا شاهد جشن و سرور و پایکوبی مردم درد کشیدۀ دیارمان باشیم.

انجام بازی هات محلی که معمولا بصورت گروهی است فرصت مناسبی برای انتقال فرهنگی از گذشتگان به نسل جوان است.بخوبی انتقال و ارتباط میان نسلی صورت می گیرد.همان کاری که در گذشته پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها درخانواده انجام می داند.پوشش محلی،عروسی محلی،موسیقی محلی،بازی های محلی،غذای محلی،رقص محلی و ...جذابیتی ایجاد می کند که بسیاری از کسانی که ریشه در این روستا دارند در این روز در محل حاضر باشند و حتی ایفای نقش کنند.البته در چند سال اخیر حضور علاقمندان فرهنگ و هنر ایران زمین از اقصی نقاط ایران اسلامی در هنگام برگزاری جشن قابل توجه است.نکته قابل توجه دیگر علاقمندی نوجوانان وجوانان فرهیخته این روستا است که برای انجام بهترجشن در تعامل با یکدیگر از هیچ کوششی دریغ نمی کنند.توزیع آش های محلیٍ، نان های محلی،برگزاری مراسم عروسی و معرفی آداب و رسوم مربوط به ازدواج،کشتی محلی،آواز محلی وانجام بازی ها وحرکات نمایشی و ... این جشن را زیباتر کرده است.

ادامه مطلب

لینک ثابت

زیباترین آبشارهای ایران...

نویسنده : مرتضي زارع

تاریخ : شنبه 5 مهر 1393

نظرات 0

آبشارهای دیوانه کننده ایران! +عکس

در این مطلب با تقسیم ایران به 7 منطقه جغرافیایی، آبشارهای شاخص هر منطقه را در شکلی فشرده و موجز معرفی کرده ایم. برای این سفر شهریورماهی، سعی کرده ایم از میان آبشارها، آنهایی را پیشنهاد کنیم که غیر از زیبایی، بزرگتر، بلندتر و یا پر آب تر از دیگران باشند تا زیبایی و تنوع طبیعت ایران بیشتر پیش چشم آورده شود.

آب از ارتفاع بلند سرازیر می شود. با شدت به صخره های سخت می خورد و هر قطره اش به هزاران ذره تبدیل می شد. دیدن تصویر آبشار هم آدمی را خنک می کند چه برسد به آنکه کنارش قرار گیری. مهمان آبشار شدن، در گرمای تابستان یکی از لذتبخش ترین سفرها در کشور ماست، به خصوص که شهریورماه باشد و کوره سوزان تابستان کمی از تب و تاب افتاده باشد.

آبشارهای ایران در این سرزمین گرم و خشک گنجینه ای هستند که می توان به لطف آنها گرمای تابستان را برای چند ساعتی هم که شده، فراموش کرد. تعدادشان هم کم نیست و می توان در هر کجای این سرزمین به سراغشان رفت، اما شناخته شده ترین آنها را باید در غرب و شمال کشور سراغ گرفت و بقیه را هم به صورت پراکنده در دیگر نقاط ایران.

اگر بخواهیم نام تمام این آبشارهای بزرگ و کوچک را پشت هم ردیف کنیم، فهرستی بلندبالا پیش رویمان خواهد بود با بیشتر از یک هزار آبشار. به همین دلیل در این مطلب با تقسیم ایران به 7 منطقه جغرافیایی، آبشارهای شاخص هر منطقه را در شکلی فشرده و موجز معرفی کرده ایم. برای این سفر شهریورماهی، سعی کرده ایم از میان آبشارها، آنهایی را پیشنهاد کنیم که غیر از زیبایی، بزرگتر، بلندتر و یا پر آب تر از دیگران باشند تا زیبایی و تنوع طبیعت ایران بیشتر پیش چشم آورده شود.

یک نکته را هم در نظر داشته باشید؛ در نبود مرجع معتبری که به طور دائم به دسته بندی و بررسی وضعیت آبشارها در ایران بپردازد، مشخصات هر آبشار را از اداره های محلی میراث فرهنگی و محیط زیست هر استان و کتاب های موجود استخراج کرده ایم.

زیبای جنگل
همجواری کوهستان و جنگل، زیباترین آبشارهای ایران را در استان مازندران به وجود آوره است. بسیاری از این آبشارها چندان شناخته شده نیستند و رسیدن پای آنها هم راهنمای محلی می خواهد و هم پیاده روی و راهپیمایی. یک مجموعه از این آبشارها با نام «7 آبشار» با آبشارهای «تیرکن» در نزدیکی روستای «درازکش» در شهرستان بابل قرار دارد. این تصویر رویایی یکی از همان 7 آبشار است. برای رسیدن به پای این آبشارها باید وارد جاده بندپی شد و بعد از گلوگاه منتظر دیدن تابلوی روستای درازکش باشید. باقی مسیر را هم شمایید و یک راهنمای محلی.

1- غرب ایران

عروسان آبشارها
مطمئن باشید که مجموعه ای از زیباترین و پرآب ترین آبشارهای ایران را باید در دامنه های زاگرس در غرب ایران سراغ گرفت. آبشار پیران در شهرستان «سرپل ذهاب» کرمانشاه یکی از زیباترین آنها و در عین حال ناشناخته ترین آبشارهای ایران هم در همین دامنه ها قرار گرفته و با حدود 100 متر ارتفاع باید آن را یکی از بلندترین آبشارهای ایران دانست. این آبشار را، هم به اسم «ریجاب» و هم به «پیران» می شناسند. برای رسیدن به آن باید از سرپل ذهاب حدود 10 کیلومتر به سمت روستای شالان بروید و بعد از حدود یک ربع پیاده روی به منطقه کوهستانی و بکر آبشار برسید. ممکن است وقتی برای تماشای آبشار می روید، صخره نوردانی را در حال صعود از دیواره های صخره های اطرافش ببینید.