برای گفتن حرفم راه دوری  نمی روم . از همین جمعه شروع می کنم ، همین جمعه که کوه می روی . یا نه! ،از طول هفته که دورن شهر عبور و مرور می کردی تا با عجله به محل کار یا دانشگاهت برسی.

با توجه به توصیه یکی از خوانندگان عزیز ازاین تاریخ هر هفته یک شهید گلزار شهدا را معرفی می کنیم وبا توجه به این نکته که حقیر ۲۰ سال است که درگلزارها به تحقیق وتفحص در احوال شهدا مشغول ودر حد توان در مورد شهدا عکس وفیلم تهیه کرده ام به نظرمیرسد این اسناد ونقل قولها یکی از محکمترین اسناد قابل استناد برای راویان باشد ملتمس دعای خیر شما هستم."س. م .ج "

وبالاخره این هم ابولفضل نقادسمت چپ نفر دوم

گفت و گو با جانباز 15 خرداد 1342 كه خود پدر يك شهید و یک جانباز 70% است.

شهادت یک بسیجی از زبان فرمانده عراقی من دو یا سه ساعت دیگر به شهادت می رسم پسرم گفت: من را یک جوان بسیجی و خوش سیما به اسارت گرفت و او با اصرار از من خواست که کارت و پلاکم را به او بدهم. حتی حاضر شد پول آنها را بدهد، وقتی آنها را به او سپردم اصرار می کرد که حتماً باید راضی باشم. از روزی که شنیده بود یکی از فرماندهان سپاه برای زیارت به کربلا آمده، در پوست خود نمی گنجید، می خواست خاطره ای که سال ها بر دل و روح او نقش بسته بود، به صاحبانش بسپارد. با این فکر خود را به کربلا رسانده و درخواست ملاقات با آن فرمانده را کرد. لحظات در انتظار اجازه ملاقات به سختی می گذشت. او که یکی از نیروهای نظامی ارتش عراق در سال های جنگ بوده، ابتدا نتوانست اجازه ملاقات بیابد. سرانجام وقتی به حضور فرمانده رسید؛ از او پرسید: "مرا می شناسی؟ " فرمانده پاسخ داد: "بله شما ابوریاض از نظامیان سابق رژیم عراق و اکنون نیز جزء مردان سیاسی این کشور هستید. به همین خاطر ملاقات با شما برای من سخت بود. " ابوریاض گفت: "اما من حرف سیاسی با شما ندارم. سال هاست که خاطره ای را در سینه دارم و انتظار چنین روزی را می کشیدم تا با گفتن آن دین خویش را ادا نمایم. "و او این گونه خاطره اش را آغاز کرد: "در جبهه های جنگ جنوب دقیقاً در مقابل شما در حال جنگ بودم که با خبری از پشت جبهه مرا به دژبانی جبهه فراخواندند. وقتی با نگرانی در جلو فرمانده خود حاضر شدم؛ او خبر کشته شدن پسرم را در جنگ به من دادند بسیار ناراحت شدم. من امید داشتم که پسرم را در لباس دامادی ببینم. اما در نبردی بی فایده و اجباری جگر گوشه ام را از دست داده بودم. وقتی در سرد خانه حاضر شدم، کارت و پلاک فرزندم را به دستم دادند. آنها دقیقاً مربوط به پسرم بود. اما وقتی کفن را کنار زدم با تعجب توأم با خوشحالی گفتم: اشتباه شده این فرزند من نیست.افسر ارشدی که مأمور تحویل جسد فرزندم بود، به جای تعجب یا خوشحالی، با عصبانیت گفت: این چه حرفی است که می زنی، کارت و پلاک قبلاً چک شده و صحت آنها بررسی شده است. وقتی بیشتر مقاومت کردم برخورد آنها نگران کننده تر شد. آنها مرا مجبور کردند

یک لشگر را یک جوان بیست و چهارـ پنج ساله اداره می کنددر حالی که در هیچ جای دنیا افسری به این جوانی پیدا نمی شود که یک لشگر را اداره کند . چند صد نفر یا چند هزار تا انسان را این رهبری می کند ، در کجا؟ نه در مسافرت به سوی فلان زیارتگاه یا فلان ییلاق ،‌در میدان جنگ ، زیر آتش ،‌در مقابله با تانکهای دشمن با وجود آن همه مانع یک جوان بیست و چند ساله، چند هزار آدم را شما می بینید دارد هدایت می کند؛

bavelayat.persiangig.com

یک ماه روی تابلوها کار کرده بودیم. «لبخند بزن رزمنده، لبخند گل قشنگه»، «یا زیارت یا شهادت»، «ما اهل کوفه نیستیم امام تنها بماند» و «کربلا ما می آییم» و...

عاشورای سال 61 در اردوگاه موصل 4 بودیم. از اوایل محرم، فشار دشمن برای جلوگیری از انجام عزاداری ها شروع شد.

توی برنامه نبود که برادر کلیجی هم بیاید آن طرف فاو. تا اسم عملیات آمد لبخند معنی داری روی لبش نشست و با لحن آرام و خیلی مطمئن گفت: «می آیم که هوایی عوض کنم».

از شروع عملیات والفجر هشت مدت زیادی نگذشته بود که خبر اسارت دو تن از نیروهای بعثی را توسط نیروهای ظفرمند اسلام به اطلاع ما رساندند.

همه سرشان با صدای انفجار خمپاره ی 60 و سر و صدای پیک دسته  از سنگر، بیرون آورده بودند. چهره وحشت زده پیک که به زحمت می توانست حرف بزند همه را ترسانده بود.

شهید مسعود علیجانی  از برو بچه های گیلان بود، اهل رودسر. آن روزهایی که لشکر 25 کربلا متشکل از نیروهای گیلان و مازندران بود.