برگی دیگر درباره شهیدان
از پلک سنگ مجموعه ای از اشعار عباس باقری شاعر ملی سیستانی است  این کتاب حاوی اشعاری در مورد هشت سال رشادت و ایثارگری جوانان در جبهه حق علیه باطل در دوران هشت ساله دفاع مقدس است، در بخشی از این کتاب اشعاری نیز در مورد شهدای مظلوم تاسوکی گنجانده شده است که مربوط به شهیدان، جابر قویدل ، مسلم لک زایی، مجتبی کیخایی است.
این کتاب در 175 صفحه به همت بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس و با تیراژ 3000 نسخه و با قیمت 1500 تومان به چاپ رسیده است.

www.iricap.com/

مجموعه اشعار دفاع مقدس استان كرمانشاه منتشر شد
دفتر دوم مجموعه اشعار دفاع مقدس استان كرمانشاه با عنوان «خلسه در خون»، به كوشش «اصغر عظیمی‌فر» و «فرشاد فرصت‌صفایی» منتشر شد.
به گزارش خبرنگار نوید شاهد، این دفتر اشعار 74 اثر از 56 شاعران بومی استان كرمانشاه را در قالب‌هایی همچون غزل و آزاد، در دل خود جای داده است.
«محمدجواد محبت» در مقدمه این كتاب آورده است:«تجربه بیست و چند ساله شعر جنگ و طی كردن مسیری پرنشیب و فراز، باعث شد نسل جدید شاعران با بهره‌گیری از فیلم‌های ارزشمند جنگی ـ اعم از مستند و داستانی ـ همچنین مطالعه آثار شاعران پیشگام در ادبیات جنگ و شركت در كنگره‌های شعر دفاع مقدس و حضور در مناطق جنگی و ملاحظه آثار باقیمانده ازهشت سال جنگ تحمیلی بر این شاخه پربار از شعر امروز استقامت بیشتری نشان دهند.»
دفتر دوم مجموعه اشعار دفاع مقدس استان كرمانشاه با عنوان «خلسه در خون»، به كوشش «اصغر عظیمی‌فر» و «فرشاد فرصت‌صفایی» منتشر شد.
به گزارش خبرنگار نوید شاهد، این دفتر اشعار 74 اثر از 56 شاعران بومی استان كرمانشاه را در قالب‌هایی همچون غزل و آزاد، در دل خود جای داده است.
«محمدجواد محبت» در مقدمه این كتاب آورده است:«تجربه بیست و چند ساله شعر جنگ و طی كردن مسیری پرنشیب و فراز، باعث شد نسل جدید شاعران با بهره‌گیری از فیلم‌های ارزشمند جنگی ـ اعم از مستند و داستانی ـ همچنین مطالعه آثار شاعران پیشگام در ادبیات جنگ و شركت در كنگره‌های شعر دفاع مقدس و حضور در مناطق جنگی و ملاحظه آثار باقیمانده ازهشت سال جنگ تحمیلی بر این شاخه پربار از شعر امروز استقامت بیشتری نشان دهند.»
 

     پرویز بیگی حبیب آبادی متولد ۱۳۳۳ اردستان است. وی درسال ۱۳۵۲ به نیروی هوایی ایران پیوست و در ۱۳۸۲ با درجه سرهنگی بازنشسته شد. نسل انقلاب و جنگ او را با شعر مشهوری می شناسند كه نمادی از سال های جنگ است: «یاران چه غریبانه، رفتند از این خانه، هم سوخته شمع ما، هم سوخته پروانه». وی در حوزه سرایش ترانه و تصنیف نیز فعال است و آثارش را در كاست های سفر، ماه غریبستان و تو می آیی شنیده ایم. از آثار تحقیقی او می توان به آئینه در غبار [تأملی در چهار تذكره شعر فارسی: نصرآبادی، روز روشن، تحفه سامی، مجمع الخوص] اشاره كرد و از مجموعه شعرهایش به «غریبانه»، «آن همیشه سبز» [مثنوی بلند برای شهید همت] و ...
    او هم اكنون در شورای شعر و ترانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به فعالیت های فرهنگی خود در حوزه ادبیات ادامه می دهد. شعر وی ساده و صمیمی است و با خواننده به راحتی ارتباط برقرار می كند. او در شعر آئینی دارای آثار ارجمندی است.

وبلاگ پرویز بیگی حبیب آبادی

       پرویز بیگی حبیب آبادی متولد ۱۳۳۳ اردستان است. وی درسال ۱۳۵۲ به نیروی هوایی ایران پیوست و در ۱۳۸۲ با درجه سرهنگی بازنشسته شد. نسل انقلاب و جنگ او را با شعر مشهوری می شناسند كه نمادی از سال های جنگ است: «یاران چه غریبانه، رفتند از این خانه، هم سوخته شمع ما، هم سوخته پروانه». وی در حوزه سرایش ترانه و تصنیف نیز فعال است و آثارش را در كاست های سفر، ماه غریبستان و تو می آیی شنیده ایم. از آثار تحقیقی او می توان به آئینه در غبار [تأملی در چهار تذكره شعر فارسی: نصرآبادی، روز روشن، تحفه سامی، مجمع الخوص] اشاره كرد و از مجموعه شعرهایش به «غریبانه»، «آن همیشه سبز» [مثنوی بلند برای شهید همت] و ...
    او هم اكنون در شورای شعر و ترانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به فعالیت های فرهنگی خود در حوزه ادبیات ادامه می دهد. شعر وی ساده و صمیمی است و با خواننده به راحتی ارتباط برقرار می كند. او در شعر آئینی دارای آثار ارجمندی است.

ای خوشا اندیشه ای همچون شهیدان داشتن
جان رها کردن به در همواره جانان داشتن 923
گر چه شد گلگون ز خون قد رسایت ای شهید
گر چه شد افسرده دلها از برایت ای شهید
گر چه دست از جان بشستی در ره احقاق حق
عمر جاویدان گرفتی از خدایت ای شهید

925
ترا جانا سر سودای ما نیست
و یا از حسن خود پروای ما نیست
اگررفتند یارانم از این خاک
بدان اینجا از این پس جای ما نیست

930
ای خوشا اندیشه ای همچون شهیدان داشتن
جان رها کردن به در همواره جانان داشتن
تن به سازش در ندادن با خدانشناس
حس نفرت تا ابد با خط شیطان داشتن
 

     پرویز بیگی حبیب آبادی متولد ۱۳۳۳ اردستان است. وی درسال ۱۳۵۲ به نیروی هوایی ایران پیوست و در ۱۳۸۲ با درجه سرهنگی بازنشسته شد. نسل انقلاب و جنگ او را با شعر مشهوری می شناسند كه نمادی از سال های جنگ است: «یاران چه غریبانه، رفتند از این خانه، هم سوخته شمع ما، هم سوخته پروانه». وی در حوزه سرایش ترانه و تصنیف نیز فعال است و آثارش را در كاست های سفر، ماه غریبستان و تو می آیی شنیده ایم. از آثار تحقیقی او می توان به آئینه در غبار [تأملی در چهار تذكره شعر فارسی: نصرآبادی، روز روشن، تحفه سامی، مجمع الخوص] اشاره كرد و از مجموعه شعرهایش به «غریبانه»، «آن همیشه سبز» [مثنوی بلند برای شهید همت] و ...
    او هم اكنون در شورای شعر و ترانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به فعالیت های فرهنگی خود در حوزه ادبیات ادامه می دهد. شعر وی ساده و صمیمی است و با خواننده به راحتی ارتباط برقرار می كند. او در شعر آئینی دارای آثار ارجمندی است.

وبلاگ پرویز بیگی حبیب آبادی

       پرویز بیگی حبیب آبادی متولد ۱۳۳۳ اردستان است. وی درسال ۱۳۵۲ به نیروی هوایی ایران پیوست و در ۱۳۸۲ با درجه سرهنگی بازنشسته شد. نسل انقلاب و جنگ او را با شعر مشهوری می شناسند كه نمادی از سال های جنگ است: «یاران چه غریبانه، رفتند از این خانه، هم سوخته شمع ما، هم سوخته پروانه». وی در حوزه سرایش ترانه و تصنیف نیز فعال است و آثارش را در كاست های سفر، ماه غریبستان و تو می آیی شنیده ایم. از آثار تحقیقی او می توان به آئینه در غبار [تأملی در چهار تذكره شعر فارسی: نصرآبادی، روز روشن، تحفه سامی، مجمع الخوص] اشاره كرد و از مجموعه شعرهایش به «غریبانه»، «آن همیشه سبز» [مثنوی بلند برای شهید همت] و ...
    او هم اكنون در شورای شعر و ترانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به فعالیت های فرهنگی خود در حوزه ادبیات ادامه می دهد. شعر وی ساده و صمیمی است و با خواننده به راحتی ارتباط برقرار می كند. او در شعر آئینی دارای آثار ارجمندی است.

 سه شعر از پرویز بیگی حبیب آبادی
    * فدای چشمت
    برای حضرت موعود(عج)
    سبوسبو «می» فدای چشمت
    پیاله از پی فدای چشمت
    همه بخارا همه سمرقند
    تمامی ری فدای چشمت
    قصیده لطفی اگر ندارد
    غزل پیاپی فدای چشمت
    هزار دیوان هزار دفتر
    دو مثنوی نی فدای چشمت
    دو تیسفون و دو تخت جمشید
    امارت «كی» فدای چشمت
    به پای بسته اگر جهان را
    اگر كنم طی فدای چشمت
    شكسته حالم مپرس از من
    چقدر تا كی فدای چشمت
    اگر منِ من جسارتی كرد
    ببخش بر وی فدای چشمت

عنوان : فراق تو
تاريخ : 1389/04/29
شاعر / نويسنده : بهروز ياسمي
موضوع :اشعار درباره امام خميني(ره)
بر دل من چو مي نهي داغ فراق خود چه غم
هر چه نهي بنه كه من سر با رضات مي نهم

خون جگر چه مي شود، كاسه به كاسه سر به سر
از سر مژه مي چكد ، قطره به قطره نم به نم
جور و جفاي عالمي ديده به ديده دل به دل
مي كشم از براي تو لحظه به لحظه دم به دم
 

شب را شكست،
اما خود
در انتظار طلوع نماند.

*
نوري كه در طواف قلب محمد بود
به قبله طواف خويش
واصل شد.

*
پروانه‌ها، نور را
به حكم ميثاق
مي شناسند و از آغاز
با قصد سوختن
پر در مطاف مي‌گشايند.

*
در آسمان، ملائكي كه قصر را
با يك اشاره لولاكي
بشكافتند،
راه را
با فاتحه گشودند.
بانگ تلاوت از شقاق قمر
برخاست و ....
تا آسمان هفتم
بالا گرفت.
تا جنات «يس»
 

اين آخرين لبخند توست
كه پشت سيب سرخ گم مي شود؟
يا
مرگ را به بازي ديگري
باز خوانده اي

گم خواهم شد
در دنياي كوچك تنهايي
بي دستهايت
به شهادت خورشيد گرم
بي نگاهت
به گواه شب پر ستاره.

شوري به جز شهادت در سر نداشتي
فرصت براي نعش برادر نداشتي

مي خواستي كه سجده كني در حريم دوست
مي خواستي كه سجده... ولي سر نداشتي

بال فرشته عروج تو بوده است
در آن كوير تب زده ياور نداشتي

 

هر چند تكه تكه شده نخل قامتش
كوه است و هيچ كم نمي شود استقامتش

خود با سري بريده به معراج مي رود
يعني كه از حسين(ع) گرفته است حاجتش

خاكسترش نشسته به اندام بدها
«ثبت است بر جريده ي علام» شهادتش

در سجده مي رود و سرافراز مي شود
عطر حماسه مي دهد آري عبادتش

 

زكوچه هاي افق رفت تا نور رسيد
به آفتاب ترين لحظه حضور رسيد

چگونه تا نخورده پشت شب ز تفسيرش
كه وقت ترجمه آيه هاي نور رسيد

تمام سهم من از آسمان نگاه و به او
كبوترانه ترين فرصت عبور رسيد

براي آنكه ببخشيد هواي تازه به ماه
گذار ياد غريبش بر اين قبور رسيد
 

زني كه چادر مشكي هميشه بر سر داشت
شكسته، از لبه ي سنگ قبر سر برداشت

نگاه دوخت به باران، به رنج نامه ي ابر
و ابرها دلش بي صدا ترك برداشت

طنين هق هق ابري سياه پوش شكست
فضاي خاطره از بس كه بغض در برداشت

هنوز، كهنه پلاكي كه كاشته شده بود
هزار نقطه ي ترديد جاي باور داشت

 

يك قاب عكس سهم زني شد كه در سرش
تصوير زندگي تو را داشت،باورش-

هر روز سمت پنجره ها چشم مي كشيد
روي نوارهاي مورب، برابرش-

عكس تو بود، فكر تو بود و عبور تو
با اضطراب آمدن نيم ديگرش

وقتيكه نيستي و گرفته ست در بغل
بوي تو را بهانه ي ديوار و پيكرش-

 

شنيده بودم سنگواره ها حرف مي زنند
حالا با پلاك هاي داغ شده بيشتر...
دور مي زنند
لابه لاي سنگ ها تير مي كشند

درست مثل شبي كه رفتي
كارون دل پيچه مي گيرد
توي خواب هايم
عروسك هاي له شده/ كناز جنازه ها زار مي زنند
توي خواب هايم
بوي باروت/منگري لورازپام را
ته نشين مي كند.
توي خواب هايم...
 

هر چند بين ما غم بال و پري نيست
اكنون كه مي آيم سراغت دفتري نيست

روي تمام چفيه ها با خون نوشته است
ديگر مجال حرف هاي بهتري نيست

سجاده ات را هديه مي دادي عزيزم
برخيز از سجاده- وقتي كه سري نيست

بايد ميان كوچه هاي خسته شهر
قدري بگردم گرچه تاب ديگري نيست