خبرگزاری فارس: عکاس مشهور آمریکایی حضور مردم ایران را در مناطق جنگی حرکتی بسیار بزرگ و عجیب توصیف کرد.

به گزارش خبرگزاری فارس از مناطق عملیاتی خوزستان، مارک ادوارد هریس صبح امروز در دیدار از مناطق عملیاتی خوزستان اظهار داشت: ایرانی‌ها همچنان یاد شهیدان خود را گرامی‌ و زنده نگه داشته‌اند و این برای من بسیار عجیب است.
وی ادامه داد: ملت ایران مردمی بسیار بزرگوار و با فرهنگ هستند و این حضور گسترده مردم در مناطق عملیاتی برایم بسیار عجیب و شگفت‌آور است.
وی با اشاره به نحوه حضور مردم در مناطق جنگی تاکید کرد: ایرانیان همچنان مناطق جنگی خود را دست نخورده نگه داشته‌اند و مشتاقانه از آن بازدید می‌کنند و یاد شهیدان خود را گرامی میدارند و این برایم بسیار جالب و تعجب‌برانگیز است.
این عکاس آمریکایی خاطرنشان کرد: ایرانیان مشتاقانه و با همان ذهنیت‌های رزمندگان خود به زیارت قتلگاه شهدای خود می‌روند و تعجب از آن است که مردم ایران هنوز این جنگ را به یاد دارند و نمی‌خواهند آن را فراموش کنند.
وی بیان داشت: ملت ایران به دلیل دفاع از خاک خود این جنگ را فراموش نکرده‌اند و آن را یک مسئله واقعی و همیشه آن را از مبانی سیاسی خود دانسته‌اند.
وی با اشاره به تصاویر جنایات صدام در جنگ با ایران خاطر‌نشان کرد: عراق اصلی‌ترین عامل جنگ سال 1980 بوده است که با پشتیبانی آمریکا و سایر کشورهای هم‌پیمان دست به جنایات گسترده و ضد بشری دست زده است.
این عکاس آمریکایی گفت: دلیل حضور مردم در این سرزمین‌ها گرامی کردن از تلاش‌ها و شجاعت‌هایی است که منجر به توقف ماشین جنگی عراق شد.
 

خداوند تیر را پرتاب کرد

اولین موشک دوربرد ایران در جنگ چگونه شلیک شد

زمان شلیک فرا رسید، شمارش معکوس شروع شد. ما هم سعى کردیم در خاکریزها و تپه‏ها خود را مستقر کنیم. به چوپان‏ها گفتیم که خود و گوسفندها را حفظ کنند. هیچ بعید نبود، موشک در جا منفجر شود.

امروز که جمهوری اسلامی ایران به قدرت موشکی اول منطقه تبدیل شده است، جزئیات اولین عملیات موشکی ایران در سال های دفاع مقدس که حیرت جهانیان را بر انگیخت از زبان یکی از شاهدان عینی خواندنی خواهد بود. این شاهد امروز از اساتید برجسته دانشگاه شهید بهشتی است.

اول وقت، جلسه مدیران دانشگاه بهشتی بود.ساعت هفت صبح جلسه شروع شد. کارها مورد مشورت قرار گرفت. دستورهاى لازم داده شد. طبق برنامه باید یک هفته در تهران مى‏ماندم و بعد دو هفته به منطقه مى‏رفتم، ولى منشى چند پیام از خلبان رستمى به من داد. مى‏خواستم به منزل بروم. ناگهان شنیدم یک ماشین از نیروى هوایى اجازه ورود به دانشگاه را دارد و با من کار دارند. فهمیدم خلبان رستمى است. خبر داد: دشمن تصمیم دارد تمام شهرها را بمباران کند. حتى هواپیماى دشمن به شهر مشهد رسیده است. ما هم دیگر هواپیماى مناسب براى جنگنده‏هاى جدید دشمن نداریم. ضدهوایى‏ها هم برد مناسب را نداشتند. بچه‏هاى جبهه به هواپیماى دشمن مى‏گفتند "ایران‏پیما" و به هواپیماهاى خودى مى‏گفتند "میهن‏تور" به این ترتیب تقریبا آسمان ایران بى‏دفاع بود.

از همه بدتر، پدیده جدید موشک باران تهران بود. مردم، خودجوش، شعار مى‏دادند: "موشک جواب موشک". این خواست فطرى مردم بود. خلبان رستمى آمده بود که گروهى آماده کند که من هم جزو آن بودم تا به یک سایت موشکى برویم که براى نمونه از قبل از انقلاب چند موشک خودکشش، "اسکاد B" در آن بود. این موشک‏ها براى نمونه از طرف روس‏ها به ایران داده شده بود. و براى اینکه آمریکا از بى‏خطر بودن آن براى اسرائیل باخبر شود، چند نمونه هم به ایران دادند، آن هم از طریق معاهده نظامى "سنتو" تا آمریکا تحریک نشود. روس‏ها و آمریکایى‏ها به کشورهاى اقمارى خود، متعادل اسلحه مى‏فروختند و براى اینکه تعادل پیمان "ورشو" و "سنتو" به هم نخورد نمونه‏اى از سلاح‏هاى راهبردى را که به کشورهاى اقمارى مى‏دادند به طرف مقابل هم مى‏دادند که اربابان از وضع یکدیگر و نوکرانشان آگاه باشند.

حالا چند فروند موشک در یک سایت بود که على‏القاعده قابل استفاده نبود خلبان رستمى آمده بود که امشب مرا با خود برد. دو روز از خلبان رستمى فرصت خواستم که کارهاى خود را در تهران رفع و رجوع کنم و خود را آماده کردم که به مأموریت نامعلومى بروم و آن اولین پرتاب موشک به طرف دشمن (عراق) بود.

یک نقشه از "سایت" یا محوطه نظامى مورد نظر به من دادند. دیگر چیزى از مأموریت خود نمى‏دانستم. آن روز غروب باید با یک گروه به طرف "سایت" موشکى حرکت مى‏کردیم. تنها توانستم از پدرم در کوچه خداحافظى کنم و زودتر از وقت مقرر، قبل از افطار به قرارگاه مورد نظر برسم.

تقریبا تمام افراد گروه آمدند. افطارى خوردیم و نماز خواندیم. یک معارفه کلى شد خلبان رستمى مسؤول گروه بود. خیلى منظم و مرتب همه سوار اتوبوس شدیم. بیست نفر بودیم، و باید در اتوبوس توجیه مى‏شدیم. تقریبا نیمه‏هاى شب به همان قرارگاه خودمان رسیدیم. یک ضرب به اتاق جنگ رفتیم. در اتاق جنگ ماکت منطقه جنگى قرار داشت و همه دور آن جمع شدیم تا بفهمیم چه کار باید کرد. منطقه مأموریت ما خطوط شمالى جبهه بود، ولى نمى‏دانم چرا به محور میانه آمدیم. شاید بعضى از مهندسان در محور بودند که باید با هم آشنا مى‏شدیم.

 

 نیم نگاه نقاشان ایدئولوژیست

ایدئولوژی برای الخاص و شاگردانش در وهله دوم بود یعنی پیش از آنکه ایدئولوژیست باشند نقاش هستند. بنابراین فرم، رنگ و فضا برای آنها مهم است و به همین دلیل نقاشی ها دارای استحکام بیشتری هستند و ارتباط معنا داری بین فرم، رنگ و فضای خود دارند و دارای هارمونی ها و روابط منطقی تری هستند. گرچه ممکن است کارها به نقطه اوجی که برای یک اثر هنری در نظر است نرسند و نتوانند به هنر های دیگر کشور ها پنجه بیندازند اما بسیار قابل تامل هستند.

ناوشکن جماران بزرگترین ناوشکن کشور است که باتلاش متخصصان داخلی و بدون هیچگونه وابستگی به کشورهای بیگانه ساخته شده است که اواخر بهمن با حضور رهبر معظم انقلاب اسلامی مورد بهره برداری قرار گرفت.
ساخت ناوشکن از پیچیده‌ترین فناوری‌های روز دنیا است و ایران جزو معدود کشورهایی است که به این فنآوری دست یافته است.

ایران با ساخت ناوشکن جماران در شمار هفت کشوری قرار گرفت که قدرت ساخت این ناوها را دارد.