عجب دوران سردی بود، دوران را عوض کردی
نمای مرده ی این طاق و ایوان را عوض کردی

تو آن روحی که در دلهای خاکی مان دمیدی و
بدست برکت خود ، خاک گلدان را عوض کردی

افق هایی که چشمت داشت ، عین روز روشن شد
تو تعبیر بد کابوس هامان را عوض کردی

دمید از خاک مرده، بانگ صور و شور بیداری
تو پایان خزان انگیز دیوان را عوض کردی

به یمنت ماه بهمن، پر شد از عطر گل سوسن
تو آخر رسم هرسال زمستان را عوض کردی

رحیمه مهربان