پارسایی را دیدم بر کنار دریا که زخم پلنگ داشت و به هیچ دارو به نمی شد مدت ها در آن رنجور بود و شکرخدای عز و جل علی الدوام گفتی پرسیدندش که شکر چه میگویی گفت شکرآن که به مصیبتی گرفتارم نه به معصیتی

گلستان سعدی
باب دوم
اخلاق درویشان