رها کردن دنیا به معنای تعلق نداشتن به اوست، نه به معنای از دست انداختن. به کار گیری هم هست، تزود است. دنیا در دل تو ریشه نگیرد ولی در دست تو به کار گرفته شود.

(کتاب روزگار ستمگر_ص120).