در بيان بلند حضرت جوادالائمه عليه السلام آمده است: تكيه بر خدا، بهای هر متاع گران قيمت و نردبان هر مقام متعالی و متكاملی است: «ألثّقة بالله ثمنٌ لكلّ غالٍ وسُلّمٌ إلي كلّ عالٍ». 
توکل مرزی جدا از بكارگيری اسباب مادی ندارد تا انسان بگويد: كاری كه توانایی آن را دارم، خودم انجام مي دهم و كاری كه در انجام آن ناتوانم بر خدا توكل كرده و به او واگذار مي كنم. بلكه انسان در ريز و درشت كارهای خود ضعيف و ناتوان است و احتياج به وكيل دارد. نه تنها در قيام خود به حول و قوهٴ الهي نياز دارد، در قعود و نشستن نيز محتاج به حول و قوهٴ اوست لذا در نماز مي گوييم: «بحول الله وقوته أقوم وأقعد»، يعنی نه تنها در ايستادن بلكه در نشستن نيز به حول و قوهٴ خدا اعتماد و تكيه می كنم. 

- حماسه و عرفان، حضرت آیت الله جوادی آملی، ص249