اعتدال در دشمني

من بالغ في الخصومة اثم، و من قصر فيها ظلم، و لايستطيع ان يتق الله من خاصم
هركس در دشمني شدت به خرج بدهد مرتكب گناه شده و كسي كه كوتاهي كند ستم ورزيده است و هر كس كه در خصومت مبالغه كند نميتواند تقوﻯ براﻯ خدا داشته باشد.

حكمت ۲۹۸ اين مطلب را گوشزد ميكند كه بايد با دشمن به اندازه دشمني كرد. اگر به دشمن رو بدهي، خونت را ميريزد:

ترحم بر پلنگ تيز دندان
ستمكارﻯ بود بر گوسفندان

فقط در مسيحيت منحرف است كه ميگويند اگر كسي به شما سيلي زد، طرف ديگر صورتتان را بگيريد تا يك سيلي ديگر هم بزند.
اعتدال در دشمني را ميتوان در حكمت ۲۹۶ هم مشاهده كرد:

و قال عليه السلام لرجل رآه يسعي علي عدو له، بما فيه اضرار بنفسه: انما انت كالطاعن نفسه ليقتل ردفه
و به شخصي كه به ضرر دشمنش ميكوشيد به وسيلـﻪﻯ چيزﻯ كه براﻯ خود او ضرر داشت، فرمود: جز اين نيست كه تو مانند كسي هستي كه نيزه را در خود فرو ميبرد تا كسي را كه در مركبي پشت او سوار شده است بكشد!

اگر جواب دشمنت را دادﻯ و حقش را كف دستش گذاشتي، ديگر حرص نخور. كافيست.