تجمل گرایی و مصرف زدگی و در نتیجه بازماندن از تولید
تجمل گرایی، راه مصرف زدگی را هموار می کند و سرانجام، انگیزه تولید را از جامعه می گیرد. وقتی جامعه ای به اسراف و تجمل گرایی پرداخت و آزادانه و بدون کنترل به مصرف کننده صِرف تبدیل شد، به تدریج از قدرت تولید آن کاسته می شود؛ زیرا اگر منابع آن بیش از اندازه مصرف نمی شد، در اختیار نیروی تولید درمی آمد و در نتیجه، دستگاه ها و عوامل تولید افزایش می یافت. افزون بر آن، اندیشه ای که به مصرف گرایی خو کرد، اساسا از فکر و عمل تولید باز می ماند. همچنین، هر قدر اسراف در یک اجتماع فراگیرتر باشد، فاصله میان مصرف و تولید بیشتر می شود. بدیهی است چنین کشوری، نه تنها توان رشد هم زمان با دیگر کشورها را نخواهد داشت، بلکه به پسروی و نابودی کشانده خواهد شد.

به طور کلی اسراف در هر جنبه از زندگی، موجب عدم رشد در جنبه های دیگر و توقف در آنها می شود. بنابر تجربه، غرب اصولاً با ملت های مسلمان دشمنی داشته است و همواره در پی آن بوده و هست که آنها را مصرف زده بار آورد.

آنتونی پارسونز، سفیر انگلیس در رژیم شاه که پس از 5 سال سفارت، تنها 5 روز پیش از فرار شاه از کشور، ایران را ترک کرد، در کتاب خود با نام غرور و سقوط متن اظهاراتش را در سال 1974 میلادی خطاب به بازرگانان انگلیسی و کسانی که دست اندرکار تجارت و معامله با ایران بودند، این گونه بیان کرده است:

نخستین کاری که اینجا می کنید، این است که تا می توانید، کالاهایتان را بفروشید و فقط در صورتی سرمایه گذاری کنید که برای فروش چاره ای جز این کار نداشته باشید. اما اگر مجبور به سرمایه گذاری شدید، به کمترین میزان سرمایه گذاری کنید و صنایعی انتخاب کنید که قطعه ها و لوازم آن از انگلستان وارد شود. مانند صنایع مونتاژ که در واقع سوارکردن قطعه های صادراتی انگلیسی در ایران است. در این زمینه و با توجه به این نکته ها، من معتقدم که ایران، یکی از بهترین بازارهایی است که شما می توانید برای مصرف کالاهای خود در جهان سوم پیدا کنید.

همچنین انستیتوی سیاست خاورمیانه، واشنگتن، نتیجه مطالعات سال 2000 خود را منتشر و در آن تأکید کرد که صادرات کالاهای مصرفی به ایران، باید از سرگرفته شود. این کار موجب کم شدن ارز خارجی موجود در ایران خواهد شد. امام خمینی رحمه الله ، رمز سرافرازی و آزادگی را در ساده زیستی و پرهیز از تجمل گرایی و مصرف زدگی می داند و می فرماید:

آنها که اسیر هواهای پست نفسانی و حیوانی بوده و هستند، برای حفظ یا رسیدن به آن تن به هر ذلت و خواری می دهند و در مقابل زور و قدرت های شیطانی، خاضع و نسبت به توده های ضعیف، ستمکار و زورگو هستند، ولی وارستگان خلاف آنانند؛ چرا که با زندگانی اشرافی و مصرفی نمی توان ارزش های انسانی ـ اسلامی را حفظ کرد.

در حقیقت، بزرگواری و آزادگی انسان، با تجمل گرایی و زندگی مصرفی داشتن فراهم نمی شود؛ زیرا هر اندازه انسان به تجملات و ظواهر زندگی بیشتر گرایش یابد، آزادی و عزت خود را نیز به سرعت از بین می برد و سرانجام، وابسته و مصرف زده می شود. آدمی هر قدر وابسته و دربند مادیات باشد، به همان اندازه شخصیت انسانی خود را به خطر می اندازد و در واقع، فضیلت های وجودی خود را از یاد می برد و آنها را به خاطر ثروت ناچیز و بی ارزش دنیا از دست می دهد.

«قُلْ مَتاعُ الدُّنْیا قَلیلٌ؛ بگو متاع دنیا قلیل است.» (نساء: 77)
http://www.hawzah.net