اگر قوه خیال آدمی به درستی کنترل نشود، یکی از اصلی ترین ابزارهای سوق دهنده او به ارتکاب لغزش ها و نیز اساسی ترین عامل جذب اندوه و نگرانی او خواهد شد. مولانا می گوید: در واقع، ریشه بسیاری از گناهان، تنها در این است که آدمی ذهن و خیالش را به گناهان متمرکز می کند و سرانجام در دام آنها گرفتار می آید. بنا به فرموده علی علیه السلام : «کسی که درباره گناهان بسیار بیندیشند، عاقبت مرتکب آن گناهان می شود.» همچنین، منشأ بسیاری از دلهره ها وغصه ها نیز در آن است که آدمی پرنده خیالش را آزاد و رها گذاشته است. اگر انسان توفیق یابد که با تمرین، قوه خیالش را مهار کند، در واقع راه ورودی گناهان و غصه ها و دل نگرانی ها را می بندد. بر همین اساس، عارفان و عالمان اخلاق یکی از مهم ترین ارکان سیر و سلوک معنوی را نفی خواطر و کنترل قوه خیال دانسته اند. چنان که یکی از بزرگان دینی در این باره می نویسد: اما نفی خواطر: عبارت است از تسخیر قلب و حکومت بر آن تا سخنی نگوید و عملی انجام ندهد و تصور و خاطره ای بر او وارد نشود، مگر به اذن و اختیار صاحب آن. تحصیل این حال، بسی صعب و دشوار است و از این رو گفته اند که نفی خواطر از «اعظم مطهرات سِرّ» است. از همین رهگذر، سرگرم بودن به کار و فعالیت، یکی از مهم ترین شیوه های مهار نیروی خیال است. همان گونه که از حضرت علی علیه السلام روایت است: «اگر آدمی نفس خود را به کاری مشغول ندارد، نفس، او را به خود مشغول می دارد.» بدین ترتیب، مشغول بودن انسان به کار و حرفه، نقش بسزایی در مهار قوه خیال او دارد که این خود، یکی از عوامل باز دارنده آدمی از لغزش ها و گناهان و سبب رهایی او از اندوه و نگرانی هاست. کنترل نیروی خیال، به واسطه پرداختن به کار و فعالیت. موضوع : جايگاه كار وتلاش در آموزه هاي ديني منبع : پايگاه اطلاع رساني حوزه نت
جان همه روز از لگدکوب خیال
وز زیان و سود و از بیم زوال
نی صفا می مانَدَش نی لطف و فر
نی به سوی آسمان راه سفر
پیام متن:
|
جشن فرخنده فروردين 
| ||||||||||||||
|
|
[ شنبه 12 فروردین 1391 ] [ 10:50 PM ] [ علی جاویدپناه ]
صائب سستی و تنبلی، افزون بر آنکه نمودار ضعف اخلاقی شخص است، صفتی ناپسند، بلکه خطرناک هم است. اگر این عادت در وجود فرد ریشه بدواند، او را از رهیابی به سعادت دنیا و آخرت بازمی دارد و زمینه خسارت های مادی و معنوی او را فراهم خواهد آورد. در روایتی امام صادق علیه السلام می فرماید: «از تنبلی و بی حوصلگی بپرهیز! چه اینکه این دو تو را از دست یافتن به نصیبت از دنیا و آخرت، باز خواهد داشت.» در حدیثی از حضرت علی علیه السلام نقل است: «چیزها چون با هم جفت شدند، تنبلی و ناتوانی نیز جفت شدند و از آنها فقر پدید آمد.» امام باقر علیه السلام نیز فرموده است: «تنبلی، به دین و دنیا زیان می زند». باری، تنبلی به ظاهر امری ساده و بدون احساس درد است، ولی مانند بیماری ای است که به تدریج آدمی را از درون به طرف تباهی می کشاند و انسان زمانی متوجه خطر آن می شود که کار از کار گذشته و دیگر فرصتی برای جبران آن باقی نمانده است. امیرالمؤمنین علی علیه السلام نیز فرموده است: «از سستی و تنبلی، نابودی زاده شده است». فردوسی پارسی گوی سروده است:
این سخن سقراط است که: «خدای تعالی، کاهلی و تنبلی را دو فرزند عطا فرمود که آنها را خواری و بدبختی نام نهاده اند.» اگر ما حتی در زندگی حشراتی چون زنبور عسل دقیق شویم، آنها را همواره در حال کار و تکاپو می بینیم و زنبورهای تنبل را در میان آنان نیز طرد شده می یابیم. آیت اللّه حسین نوری در این باره می نویسد: کار و فعالیت در نظر آنها امری مقدس است و چنان گرم کار هستند که هیچ چیز نمی تواند جلو فعالیت خستگی ناپذیر آنها را بگیرد. همین فعالیت منظم است که به این نسل، نام خوش بخت ترین حشرات را داده است. اگر در میان خود یک فرد تنبل ببینند، آن را بدون معطلی تبعید می کنند و از اجتماع خود طرد می سازند تا مبادا خوی پست آن، بر کارگران دیگر هم تأثیر گذارد و آنها را از وظیفه مقدس «کار» منحرف کند. کاهلی و به هیچ کاری نپرداختن، بسیار نکوهش شده است تا آن جا که شاعر بزرگی چون سعدی «بی هدف به راه بادیه رفتن» را بسی بهتر از «نشستن باطل» و تن آسایی می داند، چرا که حداقل در روی آوردن به بادیده، جنبش و تکاپو و حرکت نهفته است، برخلاف به باطل نشستن که در آن چیزی جز سکون و بی نصیبی نیست:
سعدی پیام متن:با وجود تنبلی و سستی، نه دنیای آدمی به سامان خواهد شد و نه آخرت آدمی آباد.
موضوع : جايگاه كار وتلاش در آموزه هاي ديني منبع : پايگاه اطلاع رساني حوزه نت [ شنبه 12 فروردین 1391 ] [ 10:41 PM ] [ علی جاویدپناه ]
زیبایی جهان هستی، در گرو حفظ تناسب و هماهنگی تمامی مجموعه های دستگاه آفرینش با یکدیگر است. در عالم هستی، هر ذره ای سرگرم کاری است و به تعبیر حکیم نظامی گنجه ای: و انسان زمانی یا این مجموعه، هماهنگ خواهد شد و با این پیکره تناسب خواهد یافت که او هم به وظیفه ای بپردازد در این صورت، به نظم و شکوه جهان هستی آسیبی وارد نخواهد شد؛ زیرا تنها این گونه است که آدمی در متن موسیقی هستی، ساز موافق می نوازد و با تمام ذرات جهان آفرینش، هم آوا خواهد شد. جبران خلیل جبران می گوید: شما کار می کنید و با کارتان، با آهنگ خاک هم نوا و با روح زمین یگانه می شوید، زیرا بی کاری و بی ثمری، غریبگی است با فصل ها و نیز جاماندن است از کاروان زندگی؛ کاروانی که با شکوه و سرافرازی، عازم ابدیت است. آن گاه که کار می کنید، نی ای هستید که از قلب پاک و خالی تان، زمزمه های نرم و جاری زندگی به آوایی خوش بدل می شود؛ آواز خوش زندگی. کدامین شما می خواهد نی ای باشد خاموش و گنگ، آن گاه که نی های بی شمار هستی، هم نوا شده اند و عاشقانه می خوانند. دانشمند دیگری در همین زمینه گفته است: حرکت و جنبش و تکاپو در برابر سکون و توقف و آرامش، از مفهوم های اساسی و دیرین در جهان بینی است. هراکْلیتوس، جهان هستی را همواره در حال گداز و کرشمه و رقصی آرام و ابدی می داند و در نظر او سکون و ثبات و یک نواختی در قاموس آفرینش مفهومی ندارد. هِگِل، فیلسوف نامی آلمان، حرکت و تکاپو را محور اساسی فلسفه خود قرار داد. مفاهیم اساسی در فیزیک نو نیز حرکت و تکاپوست. جهان از دیدگاه فیزیک نو، چیزی جز جنبش نیست و همه چیز در حرکت است. در برابر این توجیه کلی فلسفی از نظام آفرینش، اکنون دانشمندانی که باعلوم عملی و به کاربستن اصول نظری سر و کار دارند، با این مسئله روبه رو هستند که چگونه روش کار و فعالیت خود را با ناموس تکاپو و حرکت هماهنگ سازند، تا برخلاف سیر طبیعی، حرکت نکرده باشند. مجموعه جهان هستی، همواره در حال پویایی و حرکت است. بر این اساس، ناهماهنگی انسان با این مجموعه و ترک کار و تلاش، به معنای بروز زشتی و پلشتی است و از طرفی، هماهنگی با عالم هستی و کوشش و پویش، نشانه ظهور زیبایی و شکوه و شادابی است. هماهنگی با جهان آفرینش و پیدایش زیبایی، به برکت کار و تلاش. موضوع : جايگاه كار وتلاش در آموزه هاي ديني منبع : پايگاه اطلاع رساني حوزه نت [ شنبه 12 فروردین 1391 ] [ 10:39 PM ] [ علی جاویدپناه ]
آدمی، غرق نعمت های خداوند است، اما هرگز، نه به عمق این نعمت ها پی برده و نه از همه آنها آگاه است. برخی از نعمت ها چون با سختی همراه است، موجب کراهت قلبی آدمیان شده است، که از جمله آن ها، کار و کوشش است. از آن جا که نعمت «کار و تلاش»، به همراه سختی مشقت در اختیار آدمیان قرار گرفته است، قدر حقیقی و کامل آن فراموش می شود و در نتیجه، اینان به سبب ناآگاهی، معمولاً از آن گریزان هستند و به دنبال بهانه ای می گردند تا از زیر بار آن شانه خالی کنند. در حالی که اگر انسان ها در زندگی خویش از گوهر کار بی بهره بودند و همه نعمت ها بدون کمترین تلاش آنها در اختیارشان قرار می گرفت، زندگی ایشان بی روح و بی نشاط می گشت و به تدریج انگیزه ادامه حیات، در وجود آنان از بین می رفت. به برکت کار و تلاش درخت زندگی آدمی، از میوه های شادابی و سرسبزی بارور می شود و در نتیجه، روح و جسم او را از ضعف و ناراحتی پاک می سازد. امام صادق علیه السلام با توجه به این نکته مهم، در سخنی حکیمانه چنین می فرماید: اگر تمام نیازمندی های مردم (بدون کار و تلاش) برایشان تأمین می شد، هرگز زندگی شان گوارا نمی شد و لذت آن را درنمی یافتند. و آن گاه می افزاید: مگر نمی بینی هرگاه شخصی مهمان گروهی شود و مدتی نزد آنان بیاساید، به گونه ای که تمام نیازهایش همچون غذا و نوشیدنی و خدمات تأمین گردد، خود از بی کاری خسته می شود و به دنبال کاری می گردد تا خود را بدان مشغول دارد؟ پس چگونه است اگر در سراسر عمر، تمام نیازمندی هایش تأمین شده باشد. در حدیثی نیز از امام علی علیه السلام چنین آمده است: «هر که کار کند، بر نیرویش افزوده می شود و هر کس در آن کوتاهی کند، سستی اش فزونی یابد». همچنین در سخنی از امام صادق علیه السلام نقل است: منزه است خدایی که رزق و روزی را مقدر فرموده است و آن را چنان نبخشید که با سستی به دست آید. چرا که اگر روزی انسان ها (بدون تلاش آنها) در یک جا گرد آمده بود، مردم به دلیل بی کاری، سخت دچار سرمستی نعمت می شدند و در نتیجه، فساد افزایش می یافت و کردارهای زشت به ظهور می رسید. یکی از دانشمندان می گوید: اگر مایل به آسایش و راحت نفس خود هستی و به سلامت بدن و فکر خود علاقه داری و می خواهی از بار غم و اندوه بیرون بیایی، به این یک دستور مختصر رفتار کن: هیچ وقت بی کار منشین. شادی و نشاط دنیوی و افزایش نیروی بدنی، به برکت کار و تلاش. موضوع : جايگاه كار وتلاش در آموزه هاي ديني منبع : پايگاه اطلاع رساني حوزه نت [ شنبه 12 فروردین 1391 ] [ 10:37 PM ] [ علی جاویدپناه ]
|
درباره وبلاگ 
برخيز كه فخرهمت اقليم شويم/ در نزدخدا وخلق تكريم شويم/ فرمود ز توليد حمايت بكنيم/ تاشاهدمرگ طرح تحريم شويم/ | ||||||||||||