ظرف چند ماه گذشته، قيمت جهاني نفت به طور مداوم افزايش داشته است.

براي شكل‌گيري اين روند افزايشي، دلايل مختلفي را مي‌توان عنوان كرد. بخشي از افزايش قيمت، مرهون بهبود تقاضاي واقعي در عرصه اقتصاد جهاني است. بسياري از كشورهاي جهان به ويژه شماري از كشورهاي آسيا نظير چين و هند، با شتاب فراوان به دنبال دستيابي به رشدهاي بالاي برنامه‌ريزي شده‌شان هستند. برخي آمارها حاكي است كه در سال 2010 ميلادي، ميزان مصرف نفت در برخي از اين كشورها به دوبرابر پيش‌بيني اوليه آژانس بين‌المللي انرژي رسيده است.
اين تحول در تغيير و جابه‌جايي تقاضا در بازارهاي مصرف از سمت اروپا و آمريكا به سوي ديگر كشورهاي جهان رخدادي بااهميت است و در واقعي شدن قيمت جهاني نفت اثر داشته و ديگر قيمت‌ها به طور توافقي صرفا از سوي قدرت‌هاي بزرگ اقتصادي تعيين نمي‌شود.
افزون بر اين، در روند افزايشي قيمت جهاني نفت توجه و علاقه‌مندي نهادهاي سرمايه‌گذاري بين‌المللي به سرمايه‌گذاري در فعاليت‌هاي نفتي و دارايي‌هاي مبتني بر صنعت نفت و بازارهاي آتي نفت است كه در استحكام قيمت و ادامه روند افزايشي آن نقش موثر داشته و دارد. حال چنانچه در كنار افزايش تقاضاي واقعي و ثبات نسبي عرضه نفت و حجم تقاضا‌هاي سوداگرانه در بازارهاي آتي نفت، ايران سياست عدم افزايش ظرفيت بين اعضاي اوپك را در پيش گيرد، چشم‌انداز نفت 100دلاري و بيشتر در آينده نزديك كاملا محتمل است و قيمت نفت مانند آنچه كه در سال 2008 اتفاق افتاد، با يك جهش بزرگ از مرز 100 دلار خواهد گذشت. بنابراين، از اين تحول و فرصت تاريخي مجدد بايد به بهترين نحو بهره‌برداري كرد و با اتكا به انرژي و بهره‌برداري از موقعيت استراتژيك و نيروي انساني به رشدي پيوسته و متوازن دست يافت و با سياست‌گذاري‌هاي بهينه بايد اين ثروت طبيعي را به ثروت اقتصادي واقعي تبديل كرد و ثروت نفت را بسترساز توسعه پايدار ساخت.

منبع: یران اکونومیست

جهاد اقتصادي در سال جديد موفق خواهد بود اگر[...]