اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

آمده نو گل ولا ، غنچه باغ مصطفی                          نور دو چشم مرتضی ، نور دو چشم مرتضی

بگو به زهرا چشم تو روشن (2)

فروغ چشم من رسد ، زینت انجمن رسد         حُسن رسد حَسن رسد ، حُسن رسد حَسن رسد

بگو به زهرا چشم تو روشن (2)

ماه جوانان جنان ، امام جمله انس وجان                  قدم گذارد به جهان ،قدم گذارد به جهان

بگو به زهرا چشم تو روشن (2)

خلیفه پیمبری ، دسته گل پیمبری                        به ما سوی تو سروری ، به ما سوی تو رهبری

بگو به زهرا چشم تو روشن (2)

یک نظری به ما نما، حاجت ما روا نما                                   درد همه دوا نما ، درد همه دوا نما

بگو به زهرا چشم تو روشن (2)

زیبا گل باغ سرمدی می آید                                                مرآت جمال احمدی می آید

شادند تمام خلق عالم زیرا                                                 یک دسته گل محمدی می آید

آلاله تمام بدنش را بوسید                                                       آئینه نگاه کردنش را بوسید

لبخند علی و فاطمه دیدن داشت                            وقتی که پیمبر حسنش را بوسید

بشنو از شهر مدینه این سخن                                            می رسد حسن خدا یعنی حسن

سفره احسان او گسترده است                                           در کنار سفره اش باید نشست

او کریم اهل بیت مصطفی است                              دست او ابر کرم کارش عطاست

هر چه گویم در مقام او کم است                             سائل او تاج بخش عالم است

نور بخش اختران یعنی حسن                                             دلربای دلبران یعنی حسن

نخل عشق و نور را حاصل حسن                              باعلی و فاطمه یک دل حسن

گوش کن ای آستان بوس درش                                در ارادت داشتن بر محضرش

زینت دوش نبی ، محرم دلهاست حسن                        نور چشمان علی ، زاده زهراست حسن

پرورش یافته دست شه مردان است                                          تربیت یافته  ام ابیهاست حسن

مادر دهر نبیند به جهان ثانی او                                چون گل سر سبد گلشن طاها ست حسن

واقف از سرّ دل سلسله خلق جهان                                آگه از فلسفه هستی دنیاست حسن

مجری لایحه صلح و مساوات و صفا                                 مظهر صلح و فداکاری و تقوا ست حسن

آبرومند در خانه ذات ازلی است                                    همچو جدّ و پدرش شافع فرداست حسن

مایه فخر حسین پادشه کرب و بلاست                      روشنی بخش دل زینب کبری است حسن

نور خورشید فلک شمّه ای از پرتو اوست                     چونکه در مملکت حسن دل آراست حسن

باید مرا گلیم مسیر نگار کرد

زیر قدوم فاطمی‌ات خاکسار کرد

مهر تو را بهشت بخواهد نمی‌دهم

در ماجرای عشق نباید قُمار کرد

فخر علی و فاطمه بر تو عجیب نیست

وقتی خدا به داشتنت افتخار کرد

من که به دست هیچ ‌کسی رو نمی‌زنم

نانت مرا به شغل گدایی دچار کرد

هر چند آفریده خدا چهارده کریم

اما یکی از آن همه را سفره‌دار کرد

ما را پیاده کرد سر سفره شما

این کشتی حسین که ما را سوار کرد

باید به بازوی حسنی‌ات دخیل بست

ورنه نمی‌شود که جمل را مهار کرد

خشمت نیاز نیست در آن جا که می‌شود

با قاسم تو قافله را تار و مار کرد

ارزان تو را فروخت به حرف معاویه

زهری به کام تشنه تو روزه‌دار کرد

زهری که می‌شکافت دل سنگ خاره را

در حیرتم که با جگر تو چه کار کرد

زهرا شنیده بود تنت تیر می‌خورد

تابوت را برای همین با جدار کرد

(علي اكبر لطيفيان)

شده امشب شراب و می لازم                 

دم افـــطار بــر لــب صائم

ساقی سفره ضیافت شد                       

آنکه لـــطفش به ما بود دائــم

شده روشن دو چشم دنیا بر                    

اولیــن یـوسف بنی هـاشم

شک ندارم که عیدی امشب                     

دست عبد الله است یا قاسم

شده دیوانه وار مجنونش                         

عقل هرکس که بوده است سالم

رونق سفره صد برابر شد

مادر عرش و فرش مادر شد

رحمتی قد آسمان دارد                                     

کرمی فوق هر بیان دارد

پدر مهربان ایتام است                                 

این پسر از پدر نشان دارد

با محبان چه می کند وقتی                                

که هوای جزامیان دارد

قبر او قبله گاه خورشید است                      

چه نیازی به سایبان دارد

در کرم خانه اش برای حسین                     

سه دلاور سه پهلوان دارد

کاش با او مــرا قـیاسی بود

رشته من حسن شناسی بود

نسبتی با عدم ندارد او                               

جز مسیحانه دم ندارد او

آن قدر دست ما گرفت انگار                       

حرفه ای جز کرم ندارد او

خواستم تا که خادمش گردم                         

یادم آمد حرم ندارد او

من که هستم نگو نگو هرگز                         

 شاعر و محتشم ندارد او

بدل و مثل و المثنایی                                   

در عرب یا عجم ندارد او

 یوسف یوسفان خوش سیماست

او امـام امـام کرببــلاست

همدم یار شدن دیده ي تر می خواهد

پیر میخانه شدن اشک سحر می خواهد

عاشقی کار دل مصلحت اندیشان نیست

قدم اول این راه جگر می خواهد

ما از ازل به جز تو هوايي نداشتيم

چشم اميد جانب جايي نداشتيم

آواره ميشديم در اين شهر بي پناه

جايي اگر به زير كسايي نداشتيم

يا امام حسن مجتبي(ع)

شمشیر تو رعد و برق دارد

حُسنت سر ِغرب و شرق دارد

ای دل تو بگو حَسن بدین ناز

با حضرت حق چه فرق دارد؟

(احمد بابايي)

  یا امام حسن(ع)

جان می­تپد از خوبی یاری که گرفتیم

آقای کریم است نگاری که گرفتیم

پاکیزه شد آئینه ي محراب سحر ها