انتظار به معنای چشم دوختن،نگاه کردن ،نظر نمودن و نیز توجه و نگاه قلب را به جانب محبوب و یا مطلوب،معطوف داشتن است.انتظار یعنی تمام تمام قلب را به سوی مطلوب و یا محبوب و به قصد ادارک او متوجه ساختن،به طوری که توجه به سایر جهات و اشیاء باز بماند و در این قلب،جای توجه به هیچ کس و هیچ چیز باقی نماند.عاشورا تصویری زیبا و بی نظیر از این حال انتظار وتوجه کامل به محبوب وعشق وارادت و دلدادگی نسبت به خلیفه الله و امام معصوم زمان را به دست می دهد.در روایات متعدد راجع یاران با وفای ابا عبدالله امده که هر چه به ظهر عاشورا نزدیکتر می شدند،چنان غرق توجه به وجود مقدس ابا عبدالله می شدند که درد تیر و نیزه و خنجر را احساس نمی کردند،چرا که انان به راستی منتظر حسین بودند.انتظار یعنی تمام دل را به امام زمان دادن و عاشورا به تمام و کمال این معنا را به تصویر می کشد.یاران حضرت ابا عبدالله بر خلاف اکثر اهل زمانه خویش امام زمانشان را یاری نمودند و اصلی ترین درسی که از مکتب عاشورا می توان یاد گرفت،همین درس یاری رساندن به امام هر زمان و تاثیر مهمی است که شیعیان و یاوران ائمه در هر عصری بر سرنوشت بشریت داشته و دارند.برجسته ترین ویژگی یاران سید الشهدا همین پایبندی انان به عهد و پیمان خود تا سر حد جان  و دفاع از حجت خدا و امام عصر خویش تا مرز قطعه قطعه شدن و زیر سم اسب ها رفتن است.حضرت ابا عبدالله،امامی واجب الاطاعه و منصوب از جانب خدای بزرگ بود و جامعه هم عصر با ایشان وظایفی در قبال ان حضرت بر عهده داشتند،قصور وتقصیر آن مردم نسبت به امام عصرشان ،فاجعه کربلا را آفرید و اینک ما هستیم و امام عصر خویش.

بیایید همچون حر شهامت عذر خواهی از امام زمانمان را داشته باشیم.بیایید از اصحاب حضرت سید الشهدا،درس وفاداری و اخلاص و جان فشانی بیاموزیم و بر یاری امام زمانمان از آنان الگو بگیریم.امروز ماییم و حسینی دیگر و هل من ناصری به وسعت زمین و کربلایی به وسعت جهان.ایا کسی هست که در عصر ارتباطات و زمانه ی ما"هل من ناصر" امام زمان را نشنیده باشد؟ایا وقت آن نرسیده که امام مظلوم خود را یاری کنیم؟ایا کسی هست که امام طرد شده و تنهای خود را یاری کند؟ایا کسی هست همچون حر بن یزید ریاحی دلش از خوف خدا و ترس قیامت بلرزد و امام مظلوم خویش را یاری کند؟

نویسنده(پست تالیفی):محمد اناری.