ای پدرانی که جوان هجده ساله و نوزده ساله دارید،خیلی از اوقات شما بسیار صفا می کنید،از اینکه جوانتان تحصیلاتش را به پایان رسانده و شما به او دکتر و مهدس بگویید،یا زمانی که به حد کاملی از رضد جسمی می رسد و از قد و بالای رعنایی برخوردار می شود به او بگویید:پسرم،برای من اندکی راه برو...اما از سوی دیگر زمانی که جوان مریض می شود و به او سخت می گذرد و از آن شور و نشاط می افتد،این برای شما پدر ها آزار دهنده است.
من یک جوانی هم سراغ دارم،آنقدر دل پدر را با از پا افتادن خود سوزانده است که نه یک قلب را،بلکه همه ی قلب هایی که بع هشق آن پدر می تپد،خون کرده است.زیرا این جوان هیچ وقت جلوی پدر خود پا دراز نکرده است،اصلا جوانی است که برای یک بار هم از پدر درخواستی نداشته است و حتی یک بار هم جلوتر از پدر گرامیش را ه نرفته است.نام مبارکش،حضرت علی اکبر است.حال همین علی اکبر خدمت پدر آمده و می گوید:ای پدر،تشنگی آزارم می دهد و سنگینی اسلحه ناراحتم می کند.ایا قطرهای اب هست که دهانم را تر کنم؟ حضرت ابا عبداله سرش را به زیر می اندازد و بنا به روایتی جلوی زبانش را در دهان حضرت علی اکبر می گذارد.به نظر بنده این کار دو معنا دارد:یکی اینکه شاید با یک قطره از اب دهان بقیه ی نبوت،دهان حضرت علی اکبر تر شود و یا اینکه تلویحا به فرزند بزرگوارشان بفرمایند:پسرم،پدرت نیز از شب هفتم آب نخورده است وتشنه است.ولی پدر یک وعده به فرزند دادند و ان زمانی بود که قرمودند:علی جان،به میدان برو،به زودی کاسه پر از آبی را از جدت رسول حدا خواهی گرفت.
نویسنده(پست تالیفی):محمد اناری.
ادامه مطلب
دوستان و همراهان عزیز امروز می خواهم در مورد عزاداری ابا عبدالحسین حسین چند خطی را برای شما بنویسم.
عزاداری فطری است،یعنی آدم وقتی محزون می شود،عزیزش شهید می شود،از دست می رود،دلش می خواهد که گریه کند،زانوی غم بغل کند.می خواهد لباسی بپوشد که تاثرش را ابراز کند.امروز یک جوانی امد به من گفت:چرا عاشورا گل به سرشان می مالند؟گفتم:برای اینکه می خواهند بگویند،با شهادت امام حسین خاک بر سر ما شده است.پرسید که چرا پا برهنه می روند؟گفتم:برای اینکه کفش و لباس از علائم خوشحالی است.آدم وقتی اتفاقی برایش می افتد،پا برهنه می رود.این ها برای بشر طبیعی و فطری است،یعنی داشتن مجالس عزاداری و دنبال کردن عزاداری جز فطریات انسان است.هر چه دین آورذه فطری است و همین دین بر اساس ستون محکم عصمت،این عزاداری ها را به ما توصیه کرده است.امام حسین یک صفایی و یک اثری دارد.این اشک ها برای ابا عبدالله الحسین معنویات خاصی دارد.در روایات امده که حضرت زهرا فرمودند که کسی بگوید السلام الیک یا ابا عبدالله الحسین،فرشتگان دعایش می کنند و پیامبر خدا به او نظر می کند و حضرت زهرا و علی دعایش می کنند.این ها همه برای امام حسین است.دین ما دین حضرت سید الشهدا است.شریعت ما شریعت آن حضرت است.سیاه پوشیدن در عزای آن حضرت قطعا به فتوای همه ی مراجع تقلید امروز،مستحب است و ثواب دارد.چرا؟چون جزشعایر امام حسین شده است.
نویسنده(پست تالیفی):محمد اناری
ادامه مطلب
سلام خدمت شما دوستان و بازدید کنندگان عزیز و دوستدار اقا ابالفضل عباس،امروز برایتان پوستری را که برای حضرت عباس(ع) طراحی کردم را در وبلاگم قرار دادم و کپی برداری از آن با فرستادن 10 صلوات بر آن امام عزیزمان مانعی ندارد.
خواهشا نظرات خود را در مورد این پوستر برایم بفرستید،خوشحال می شوم.
نویسنده و طراح(پست تالیفی):محمد اناری.
ادامه مطلب
سلام خدمت همه شما دوستان ،دوستدار اقا اباعبدالله الحسین.
در ابن پست بنا دارم تا آیین ها و رسم و رسوم هایی که در شهر یا روستای خود در رابطه با ما محرم دارید در قسمت نظرات همین پست برایم ارسال کنید تا با نام خودتان در وبلاگ منتشر شود.
ارسالی های کاربران عزیز.
اقای رحماندوست از استان اذربایجان.
عزاداری شهرهای آذربایجان و اردبیل با دو رسم خاص "طشت گذاری" و دسته‌های "شاخسی، واخسی" معروف است که با مرثیه‌ها و آداب خاصی برگزار می‌شود. دسته‌های عزاداری "شاخسی، واخسی" (شاه حسین، وای حسین)، بنابر سنت دیرینه آذربایجانیان، همه ساله از دهه آخر ماه ذیحجه، فعالیت خود را شروع می‌کنند.به این شکل که دسته‌های عزاداری شاخسی، واخسی، از چند روز مانده به ماه محرم، شبها در حسینیه‌ها و مساجد تشکیل شده و با حضور عزاداران، در صف‌هایی طویل و زنجیروار، راهی کوچه و خیابان شده و مرثیه‌ها و اشعار مذهبی در رثای سالار شهیدان و یارانش سرمی دهند. اوج این مراسم درظهر عاشورا و پس از اتمام عزاداری ظهر عاشوراست که عزاداران، با ذکر "شاخسی، واخسی"، پس از طی نمودن مسیری طولانی نهایتا خود را به خیمه‌های به آتش کشیده شده (نماد خیمه‌های امام حسین(ع) و یارانش در کربلا) رسانده و به سوگ واقعه می‌نشینند.
رسم دیگر، "طشت گذاری" یا "طشت گردانی" است که منسوب به اردبیل، به طور خاص و مردم آذربایجان به طور عام است. در این آیین، طشت، نماد مشک سقای کربلا، نماد آب رود فراتی است که به روی حسین(ع) و یارانش بسته شد. چرا که واقعه کربلا و بسته شدن فرات به روی امام حسین(ع)، یارانشان و ایثارگری‌های سقای کربلا برای رسانیدن آب به تشنگان و حماسه آفرینی آنانی که با لبانی تشنه به شهادت رسیدند، به یقین قداست و جایگاه والای آب را در فرهنگ شیعیان و بخصوص ایرانیان، بیش از پیش عمق بخشیده است تا آنجا که انعکاس این امر را در فرهنگ مردم و بخصوص در شکل گیری آداب و رسوم و آیین‌های آنها شاهد هستیم.
اقای رضایی از همدان.
مراسم عزاداری ماه محرم وصفر در کلیه نقاط استان همدان تقریباً به یک شکل برگزار می شود.مردم استان در ایام محرم،در روزهای تاسوعا،عاشورا،سومین روز شهادت حضرت امام حسین(ع) و روز اربعین با تشکیل دسته های عزاداری به تکرار مرثیه هایی می پردازند که توسط مداحان خوانده می شود.
در هیات های عزاداری نیز به طور عام،از وسایلی چون علم،کجاوه،پالکی،چهل چراغ،پرچم،خیمه گاه،بیرق و گهواره علی اصغربه عنوان نماد عزا و سوگواری استفاده می شود.مراسم شبیه خوانی و تعزیه نیز در روزهای عاشورا و سوم در هر محله و هیات به نوعی اجرا می شود.
دو گروه از دسته های سینه زنی قدیمی همدان معروف به حیدری ها و نعمتی ها مربوط به دو محله قدیمی همدان،یعنی محله جولان و امامزاده یحیی هستند.هریک از این دوگروه دارای مراسم ویژه ای بودند.آن ها در روز عاشورا در محله جولان به اجرای مراسم عزاداری می پردازند و در سوم شهادت امام حسین (ع) از محله امامزاده یحیی بیرون می آیند.
ادامه مطلب
بسم الله....
صل الله علیک یا اباعبدالله.
سلام بر حسین مظلوم.
بندگان خوب خدا،امت عزیز و عزادار پیامبر،مردم عاشورایی ایران اسلامی،سلام علیکم.
الهی که عاقبت همتون مثل شهدای کربلا بخیر بشه. با خودم فکر می کردم که چرا شهدای کربلا را سرشون را بر نیزه زدند،عقل ناقصم گفت اگر سرباز واقعی امام زمانت بشی،اگر سرباز جبهه مبارزه حق علیه باطل بشی،اگر مقابل جنود شیطان بایستی،سری تو سرا در میاری و اون وقت سرتو بالای نیزه می زنند تا بالا تر از همه باشی،تا قد بکشی. خدا کنه این شب های محرم، این عاشورایی که دیگر اندک زمانی تا آن واقعه عظیم مانده، باعث بشه که توی دل ما اون واقعه واقعی رخ بده و عاشورایی بشیم و دلامون حسینی بشه و توی مکتب حسین نفس بزنیم وقدم بزنیم و دل بدیم و زندگی کنیم.
خیلی دعامون کنید این ساعات و این شبها.
نویسنده(پست تالیفی):محمد اناری.
ادامه مطلب
