ماه محرم که نزدیک می شود،اشک های آدم به هیجان می آید.روحیه اش طوفانی می شود و دل آدم می گیرد.هر کسی که به امام حسین و ائمه (ع)مختصر ارادت و علاقه ای داشته باشد،در خودش احساس حال عزا می کند.

وقتی امام حسین(ع) به کربلا رسیدند فرمودند:به این زمین چه می گویند؟ گفتند:اینجا را کربلا می گویند و عده ای هم به این مکان،زمین نینوا می گویند.وقتی گفتند:نینوا،امام حسین گریه کردند و فرمودند:اینجا زمین گرفتاری و ابتلاست،زیرا ام سلمه به من خبر داده است.او به من گفته است که:وقتی جبرئیل پیش رسول خدا بود و تو همراه من و در اغوش من بودی،تو یک دفعه گریه ات گرفت.رسول خدا فرمودند:ام سلمه،بچه را به من بده و من تو را در اغوش آن حضرت قرار دادم و در این هنگام جبرئیل پرسید:ایا نوه ات را دوست داری؟پیامبر فرمودند:بله،جبرئیل گفت:اما یا رسول الله،امت تو او را خواهند کشت و سپس عرض کرد:ایا می خواهی اندکی از خاکی زمینی را که این کودک در آن کشته می شود را به شما نشان دهم.پیامبر فرمودند:اری.جبرئیل بالش را بر زمین کربلا پهن کرد و مقداری از خاک آن زمین را آورد و به رسول خدا نشان داد.لذا از آن وقت امام حسین با خاک کربلا آشنایی داشتند و وقتی گفتند: اینجا کربلاست ،حضرت خاک ان سرزمین را بویید و فرمود:به خدا قسم این همان سرزمینی هست که جبرئیل به رسول خدا خبر داده است و من در این سرزمین کشته می شوم،نه تنها کشته می شوم بلکه جسدم طوری خواهد بود که سرم را از بدنم جدا می کنند و بدنم را تکه تکه می کنند و لباس هایم را از تنم در می اورند و تنها با یک کهنه پیراهنی که از قبل در تنم هست،سه روز و دو شب در گرما و سرما،بدن مرا در این سرزمین رها می کنند.

یا رب الحسین بحق الحسین اشف صدر الحسین بظهور الحجه.

نویسنده(پست تالیفی):محمد اناری.