از نوای غریبانه و هل من ناصر مظلومانه حضرت ابا عبدالله الحسین،قرن ها می گذرد.اگرچه این استغاثه در عاشورای سال 61 هجری بی پاسخ ماند،اما خاموش نگشت و پژواک آن هر روز رساتر و کوبنده تر به گوش جان می رسد.گویی زمین و زمان نیز دیگر فرار از کف داده اند و بی صبرانه انتظار می کشند تا منتقم سالار شهیدان،لباس قیام بر تن کند و ذالفقار قیام از نیام بکشد.،پرچم بر زمین مانده شهید کربلا را به اهتراز در اورد و بر این زخم دیرین مرهم و التیام بخشد.چرا که عاشورا مکتب منتظران،نینوا معبر انتظار و بالاخره ظهور،خود تجلی ظهر عاشوراست.حقیقت آن است که میان عاشورا و ظهور ،ارتباط عمیق و معنا داری وجود دارد و میان شخصیت حضرت سید الشهدا و فرزند شایسته و خلف صالح ایشان حضرت مهدی نیز پیوند پر رمز و رازی دیده می شود. از این رو با استفاده از ادعیه و زیارات و روایات رسیده از پیشوایان معصوم گوشه ای از شباهت ها و پیوند های این دو وجود مقدس را را ذکر می کنیم: 1-شدت اهتمام در یاد کردن این دو بزرگوار در قران کریم و سنت پیامبر و کتاب های اسمانی. 2-شدت اهتمام هر دو بزرگوار در امر به معروف و نهی از منکر.3-نبودن بیعت طاغوت زمان بر آن دو بزرگوار. 4-ارزوی اینکه ای کاش در روز عاشورا بودیم و تصمیم به یاری ان حضرت داشتن،ثواب شهید شدن با ان حضرت را دارد، ارزوی بودن با امام قائم در زمان ظهور قصد یاری کردن ان حضرت و جهادت با دشمنانش ، نیز ثواب شهادت را دارد.5-غربت و مظلومیت از دیگر ویژگی های مشترک این دو امام همام می باشد.

نویسنده(پست تالیفی):محمد اناری.