ادیان و مكاتب گوناگون همگی مدعی هستند كه بشر را به سوی سعادت می‏خوانند لکن در تعریف سعادت توافق ندارند و هر مكتبی این واژه را به صورت خاصی تعریف می‌كند، به گونه‏ای كه گاهی عوامل سعادت در یک مکتب به عنوان عامل شقاوت در مکتب دیگر به حساب می‏آیند. مثلاً در برخی از مكتب‌های عرفانی، سعادت واقعی انسان در ترك لذایذ دنیاست ولی از نظر برخی از مكتب‌های فكری، سعادت در برخورداری از لذایذ دنیاست و سعادت معنوی اصلاً مفهومی ندارد.

اسلام آیینی واقع‌گراست و معارف آن با طبیعت بشر و فطرت اصلی او مطابقت دارد، از این رو در تعریف سعادت، جنبه‏های معنوی و مادی را توأمان در نظر گرفته است و پا به پای تأمین نیازهای روحی، به تأمین نیازهای جسمی نیز می‌پردازد.

در آیات و اخبار، گاهی واژه سعادت در امور معنوی به كار می‏رود و منظور از آن رسیدن انسان به بهشت و نعمت‌های اخروی است كه در اثر ایمان به وجود می‏آید و گاهی نیز درباره لذایذ مادی مشروع و برخورداری از نعمت‌های دنیایی می‌باشد. بنابراین، سعادت از نظر اسلام دو نوع است: سعادت معنوی و سعادت مادی و اسلام در صدد تأمین هر دو نوع آن است. در این مجال به بررسی ویژگی‌های افراد سعید و جایگاه آنان در آخرت پرداخته می‌شود.

در قسمت قبل (مي توانید از اینجا مشاهده کنید) بحث آثار انتظار را آغاز کردیم.

 برخی از پیامدها یا به عبارتی آثار سازنده آن از این قراراست:

الف) خودسازى فردى‏ که در قسمت قبل به آن پرداخته شد.

ب) خودیاریهاى اجتماعى‏

منتظران راستین در عین حال، وظیفه دارند که علاوه بر اصلاح خویش، در اصلاح دیگران نیز بکوشند؛ زیرا برنامه عظیم و سنگینى که انتظارش را مى‏کشند یک برنامه فردى نیست؛ برنامه‏ اى است که تمام عناصر تحوّل باید در آن شرکت جوید؛ باید کار به صورت دست جمعى و همگانى باشد؛ کوششها و تلاشها باید هماهنگ گردد و عمق و وسعت این هماهنگى باید به عظمت همان برنامه انقلاب جهانى باشد که انتظار آن را دارند.

در یک میدان وسیع مبارزه دست جمعى هیچ فردى نمى ‏تواند از حال دیگران غافل بماند؛ بلکه موظّف است هر نقطه ضعفى را در هر کجا ببیند اصلاح کند؛ و هر موضع آسیب پذیرى را ترمیم نماید؛ و هر قسمت ضعیف و ناتوانى را تقویت کند؛ زیرا بدون شرکت فعّالانه و هماهنگ تمام مبارزین، پیاده کردن چنان برنامه‏ اى امکان‏پذیر نیست.

بنابراین منتظران واقعى علاوه بر این که به اصلاح خویش‏ مى ‏کوشند، وظیفه خود مى‏ دانند که دیگران را نیز اصلاح کنند.

این است اثر سازنده دیگر براى انتظار قیام یک مصلح جهانى! و این است فلسفه آنهمه افتخارات و فضیلت ها که براى منتظران راستین شمرده شده است.

قسمت های قبل را می توانید از طریق لینک های زیر مشاهده کنید.

قسمت اول - قسمت دوم - قسمت سوم 

11- به آقايان بگوييد نگاه نکنند...
 

ليندزي کان در مقاله ي مردان مي نگرند و زنان نگريسته مي شوند، اين اصل را بيان مي کند که: "تصور مردان است که اهميت دارد نه واقعيت وجودي زنان، و وقتي اصل نگاه مردانه که مبتني بر برهنگي زنان است، حاکم بر روابط انسان ها و تبديل به ارزش شد، شناخت زن به خاطر استعداد، آگاهي، ايمان، شرف و حجب و حيا معني و مفهومي نخواهد داشت، ديگر ارزش زن در فکر و انديشه او نيست."
- تدبير دين در کنترل مفاسد، حذف زمينه هاي فساد است و ابتدا بايد زمينه فساد را از بين برد، هميشه پيشگيري بهتر از درمان است.
- خداوند نفرموده، اي پيامبر به هر طريق ممکن جلوي مزاحمين خياباني را بگير و آنان را مؤاخذه و تعزير کن؛ بلکه فرمودند به زنان بگو حجابشان را کامل کنند و با بي حجابي و بدحجابي و نشان دادن گيسو، صورت، گردن و... باعث تحريک مردان نشوند. يعني مايه فتنه و فساد جامعه اول زنان هستند، سپس مردان. (نسخه جوان و کنترل غريزه، ص 34)
- امکان کنترل نگاه مرد در جامعه اي که پر از بي حجابي است تقريبا غير ممکن است و اصلا چنين انتظاري از مرد غير معقول است چون نگاه خواه ناخواه به افراد بي حجاب مي افتد و دائما مرد بايد با خودش مبارزه کند آن هم با قوي ترين غريزه خود.
وندي شليت (فارغ التحصيل فلسفه از آمريکا) مي گويد:
چگونه مي توانيم انتظار داشته باشيم مردان محترمانه رفتار کنند در حالي که تعداد زيادي از زنان با بي عفتي خود دائما پيام مي فرستند که لازم نيست اينگونه باشند!؟ (فمنيسم در آمريکا تا سال 2003، ص 33)
- چه طور مي توان در خيابان راه رفت ولي به جلو خود نگاه نکرد. به نظر مي رسد چنين حرفي جز يک توجيه غير منطقي براي فرار از واقعيت چيز ديگري نيست.

پیامبر گرامی اسلام، حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله فرمود: آیا شما را از شبیه‌ترین‌تان به خودم با خبر نسازم؟ گفتند: آرى اى رسول خدا! فرمودند: هر کس خوش اخلاق‏‌تر، نرم‏خوتر، به خویشانش نیکوکارتر، نسبت به برادران دینى‌‏اش دوست‏دارتر، بر حق شکیباتر، خشم را فروخورنده‏‌تر ، با گذشت‏‌تر و در خرسندى و خشم با انصاف‌‏تر باشد.

متن حدیث:

ألا اُخْبِرُکُمْ بِاَشبَهِکُم بى؟ قَالوا: بَلى یا رَسولَ اللّه‏ِ. قالَ: اَحسَنُکُم خُلقا وَ اَلیَنُکُم کَنَفا وَ اَبَرُّکُم بِقَرَابَتِهِ وَ اَشَدُّکُم حُبّا لاِِخوانِهِ فى دینِهِ وَ اَصبَرُکُم عَلَى الحَقِّ وَ اَکظَمُکُم لِلغَیظِ وَ اَحسَنُکُم عَفْوا وَ اَشَدُّکُم مِن نَفْسِهِ اِنْصافا فِى الرِّضا وَ الْغَضَبِ؛

• «اصول کافى،جلد ۲، صفحه ۲۴۰»

آیه ای در قرآن می فرماید: "ولایزالون مختلفین الامارحم ربک "  نسل بشر دائما در حال اختلاف و دگرگونی فکری هستند مگر جایی که مورد رحمت و عنایت خداوند قرار گیرد دیگر اختلاف از بین می رود.

رحمت خداوند به صورتهای مختلفی در عالم بروز می کند یکی از آنها "ارسال رسل" است به منظور حل و از بین بردن اختلافات بشری که نتیجه و ره آورد آن دین است.

هنگامی که خداوند اراده کرد بشر را خلق کند ابتدا کرات مختلف، زمین، حیوانات، موجودات دیگر و ابزارهای لازم برای زندگی انسان را آفرید و در انتها بشر را خلق کرد. در حدیثی قدسی دلیل آفرینش را چنین بیان می کند: "کنت کنزاً مخفیا فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق لکی اعرف"

پس از آفرینش انسان فرشتگان در مقام اعتراض از خداوند سۆال کردند آیا موجودی را خلق می کنید که اهل خونریزی و نابسامانی در زمین خواهد بود. خداوند در پاسخ فرمود: چیزهای من میدانم که دیگران نمی دانند ، سپس خداوند کلیدهای علم و دانش را در اختیار آدم و فرشتگان قرار داد. از فرشتگان خواست تا آنها را ارائه دهند ولی نتوانستند اما حضرت آدم آموخته های خود را ارائه و انتقال داد. (این حالت را "انباء" گویند که تنها ویژگی انسان است و سایر موجودات از آن عاجز هستند) سپس خداوند خطاب به فرشتگان فرمود چیزی را که من میدانم شما از آن آگاه نیستید و سپس آدم را مورد تکریم قرار داد "وفضلنا هم علی کثیر ممن خلقنا تفضیلا" بربسیاری از انسانهای دیگر برتری داد.

آثار سازنده انتظار

اکنون که انتظار را یک عقیده فراگیر یافتیم و در تعلیمات اسلامى نیز از قطعى ‏ترین مباحثى است که مطرح شده، و عموم فِرق اسلامى در این زمینه متفقند و احادیث در این زمینه متواتر مى ‏باشد. به سراغ پیامدهاى این انتظار در وضع کنونى جوامع اسلامى می رویم تا ببینیم: آیا ایمان به چنین ظهورى، انسان را چنان در افکار رؤیائى فرو مى‏ برد که از وضع موجود خود غافل گردیده و تسلیم هر گونه شرائطى مى ‏شود؟

یا این که به راستى این عقیده یک نوع دعوت به قیام و سازندگى فرد و اجتماع است؟

 برخی از پیامدها یا به عبارتی آثار سازنده آن از این قراراست:

قسمت های قبل را می توانید از لینک های زیر مشاهده کنید.

قسمت اول - قسمت دوم 

7- بي حجاب بي دين نيست.

 - بي حجاب بي دين نيست ولي فردي است که يکي از اساسي ترين اصول اسلامي و ظاهرترين و بارزترين اصول در خانم ها را رعايت نمي کند. او در واقع خود را از خدا بالاتر دانسته و احکام و دستورات خدا را طبق سليقه خود انتخاب کرده به آنهايي که خوشش مي آيد عمل مي کند (مثلا نماز، روزه و...) و به آنهايي که خوشش نمي آيد عمل نمي کند. و در واقع در برابر دين اسلام که همان تسليم است خود را برتر مي داند و مصداق اين آيه از قرآن کريم است که (نومن ببعض و نفکر ببعض) به بعضي از آن ايمان دارد و منکر قسمت ديگري از آن است و اين در حالي است که نماز و روزه ابعاد فردي دارند ولي حجاب ابعاد اجتماعي بسيار گسترده و عميقي دارد و مي تواند در تحکيم يا سست کردن خانواده ها مؤثر باشد.

پرسش: چه کنیم که شایستة دیدار امام زمان(ع) شویم؟

برای پرداختن به این پرسش، باید چند نکته را روشن کنیم: اوّل اینکه تکلیف ما چیست؟ آیا وظیفه داریم خدمت امام زمان(ع) برسیم؟ (در این صورت باید تمام همّ‌ و غم خود را صرف این کار کنیم.) یا اینکه وظیفه داریم امام زمان خود را بشناسیم و او را دوست داشته باشیم و از او اطاعت کنیم؟

ما باید فکرمان را روی این مسئله متمرکز کنیم که وظایف و تعهّداتمان را به نحو مطلوب بشناسیم و بدان عمل نماییم؛ یعنی اگر گفته شده است که وظیفه دارید،‌ برای امام زمان(ع) دعا کنید، دعا کنیم و اگر گفته شده که برای سلامتی ایشان صدقه دهید، صدقه بدهیم.

خداوند در قرآن كريم ايرانيان را قوم يا گروهی می‌داند كه مؤمن، فروتن و مهربانند و با كافران سخت گيرند، در راه خدا جهاد می‌كنند و از سرزنش هيچ ملامتگری نمی‌هراسند.

پيشگويی قرآن راجع به ايرانيان آخرالزمان :

آيات شريف قرآن در سوره مائده آيه 54، سوره نساء 133 وسوره محمد ، 38 خطاب به اصحاب پيامبر اشاره می كند كه هر كس از شما مومنين اگر از دين اسلام برگردد بداند كه خداوند قومی يا گروهی را خواهد آورد كه آنان را دوست دارد و آنها نيز خداوند را دوست دارند بعد به بعضی از صفات آنها ميپردازد كه آنها ، با مومنان فروتن ومهربانند وبا كافران سخت گيرند ، در راه خدا جهاد می كنند و از سرزنش هيچ ملامتگری نمی هراسند .تفسير آيات از قول پيامبر (ص) در تفسير گرانسنگ مجمع البيان آمده است كه وقتی از پيامبر اسلام در مورد مردمی كه مصداق پيشگويی در آيه های ذكر شده فوق هستند سوال پرسيدند آن حضرت دست مباركش رابر شانه سلمان فارسی زد و فرمود : هم قومُ هذا يعنی عجم الفرس . آنان هموطنان اين مرد هستند ، يعنی ايرانيان، سپس فرمود : سوگند به آنكه جانم دردست اوست ، اگر ايمان به ثريا آويزان باشد ، مردانی از ايران به آن دست خواهند يافت.

تشیع، یك مسلك كلامى همچون اعتزال نیست، تا از آغاز و علل پیدایش آن بحث كنیم، از یكى از حوادث هم پدید نیامده است، مثل خوارج، بلكه تشیع، عبارت است از اعتقاد به استمرار رهبرى اسلامى در قالب «وصایت» براى امام على(علیه السلام) و خاندان او. این، اساس و روح تشیع است. اعتقادات دیگر شیعه در اصول و فروع، نقشى در صدق تشیع به صورت اثبات و نفى ندارد. بناى تشیع بر همان عقیده به تداوم رهبرى اسلامى در قالب وصایت براى على(علیه السلام) است.

این تفكّر، به دست مبارك پیامبر(صلى الله علیه وآله) در حال حیاتش پی نهاده شد، گروهى از مهاجران و انصار نیز در زمان پیامبر(صلى الله علیه وآله) آن را پذیرفتند و پس از رحلت آن حضرت نیز بر همان عقیده باقى ماندند. گروهى دیگر از تابعین هم به آنان اقتدا كردند و اعتقاد به این اصل، از همان زمان هاى گذشته تا كنون تداوم یافته است.

بنابراین، تشیع، تاریخى جز تاریخ اسلام و مبدأیى جز آغاز ظهور اسلام ندارد و اسلام و تشیع دو سوى یك حقیقت اند و دو همزادند كه با هم به دنیا آمده اند.