مام علی(ع): دور اندیش کسی است که از ولخرجی کناره و از اسراف دوری کند.[1]
 
امام علی(ع): بیچاره اسراف کار! چه دور است از اصلاح نفس و جبران کردن کار خود.[2]
 
امام علی(ع): اندازه نگه داشتن معیشت به قدر نیاز، بهتر از زیاده روی کردن است.[3]
 
امام علی(ع): بخشش نکردن صرفه جو، بهتر از بخشیدن اسراف کار است و امساک کسی که مال خود را حفظ می کند، نیکوتر از بخشش کسی است که مالش را بر باد می دهد.[4]
 
امام علی(ع): هرگاه خداوند خیری را برای بنده اش بخواهد، میانه روی و خوش تدبیری را به او الهام می کند و او را از تدبیر و اسراف دور می سازد.[5]
 
امام علی(ع): میانه روی و اسراف نکردن، از شخصیت است.[6]
 
امام علی(ع): شاکرترین مردم قانع ترین آنهاست و ناسپاس ترین آنان در مقابل نعمت ها، حریص ترین آنهاست.[7]
 
امام علی(ع): کسی که به اندک قانع نیست، چگونه می تواند خودسازی کند.[8]
 
امام علی(ع): ای فرزند آدم! اگر از دنیا به قدری که تو را کفایت کند خواهی، بدان که کمترین چیز دنیا کفایتت می کند و اگر از دنیا به اندازه ای که تو را کفایت کند نخواهی، بدان که همه دنیا هم بسنده ات نخواهد کرد.[9]
 
امام علی(ع): میوه قناعت، میانه روی در کسب و کار است و خویشتن داری از دست درازکردن به سوی مردم.[10]
 
امام حسن(ع): بدان که مردانگیِ قناعت و خرسندی، بیش از جوان مردیِ بخشش است.[11]
 
امام زین العابدین(ع): و مرا از زیاده روی بازدار و روزی ام را از تلف شدن نگاه دار و دارایی ام را با برکت دادن به آن، افزون گردان و راه مصرف آن را در کارهای خیر به من بنمایان.[12]
 
امام صادق(ع): به آنچه خداوند قسمت تو کرده قانع باش و به آنچه دیگران دارند چشم مدوز و آنچه را بدان نمی رسی آرزو مکن؛ زیرا کسی که قانع باشد، سیر می شود و کسی که قانع نباشد، سیر نمی شود و بهره آخرتت را دریاب.[13]
 
امام صادق(ع): در آنچه بدن را سالم نگه می دارد اسراف نیست، بلکه اسراف در چیزهایی است که مال را تلف کند و به بدن زیان رساند.[14]
 
امام صادق(ع): کسی که به معاش اندک از سوی خدا خرسند باشد، خداوند به عمل نیک او خرسند گردد.[15]
 
امام رضا(ع): قناعت، سبب خویشتن داری و ارجمندی و آسوده شدن از زحمت فزون خواهی و بندگی در برابر دنیاپرستان است. راه قناعت را جز دو کس نپیماید: یا عبادت پیشه ای که خواهان خرد آخرت است یا بزرگواری که از مردمان فرومایه دوری کند.[16] 
 

امام حسن عسکری(ع): به درستی که برای جود اندازه ای است که اگر از آن زیاده شود، اسراف است.[17]
 

[1] .  غررالحکم، ح 1530.

[2] .  همان، ح 10092.

[3] .  همان، ح 4812.

[4] .  همان، ح 3406-3407.

[5] .  همان، ح 4127.

[6] .  غررالحکم، ح 10053.

[7] .  همان، ج 77، ح 422.

[8] .  غررالحکم، ح 6979.

[9] .  اصول کافی، ج 2، ح 138.

[10] .  غررالحکم، ح 4634.

[11] .  بحارالانوار، ج 78، ح 111.

[12] .  صحیفه سجادیه، دعای 20.

[13] .  اصول کافی، ج 8، ح 243.

[14] .  بحارالانوار، ج 75، ح 303.

[15] .  اصول کافی، ج 2، ح 138.

[16] .  همان، ج 78، ح 349.

[17] .  درة الباهره، ح 43.