سایت تک کدر

در خواص گریه، می توان به هشت نکته اشاره کرد:

اول: این که صله‏ ی حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) است. [1] .

دوم: مساعدت حضرت فاطمه (علیهاالسلام) است، زیرا که آن حضرت هر روز گریه می‏کند، و حضرت صادق (علیه‏السلام) فرمود: آیا دوست نمی‏داری که از جمله کسانی باشی که یاور و معین حضرت فاطمه (علیهاالسلام) باشند. [2] 

سوم: اداء حق پیغمبر (صلی الله علیه و آله) خدا و ائمه‏ ی هدی به آن می‏ شود به مقتضای اخبار. [3]

چهارم: نصرت و یاری ح س ی ن (علیه‏السلام) در آنست، زیرا که یاری در هر وقتی به حسب آن وقت است.

پنجم: در آن تأسی انبیاء، ملائکه و عباد صالحین است.

ششم: اداء مزد رسالت است که مودت ذی‏ القربی است.

هفتم: ترک آن، جفا است به آن حضرت.[4]

می ایستم مقابل گنبد سبز. از کاروان،جدا مانده ام. بچه ها همه صبح آمده بودند زیارت. سرم را می گیرم بالا؛آفتاب، میزند توی چشمم. با خودم، نه مفاتیح آورده ام، نه از آن کتاب های آداب حرمین که به هر کداممان یکی داده بودند. نمی دانم چه باید بکنم. بچه ها ساعت 10صبح، از زیارت برگشته بودند. بیدارم که کردند، پرسیدم: تا حالا همان جا بودید؟ این همه وقت! 

کلی خدا را شکر کردم که با آنها نرفته بودم. زیارت که این همه طولانی نمی شود؛ آن هم توی این آفتاب سوزان مدینه. دوباره سرم را می گیرم بالا. به گنبد سبز نگاه می کنم. باید چیزی بگویم و بروم داخل. اولین و آخرین چیزی که یادم مانده، همین است که بدون اجازه ، وارد خانه کسی نباید شد.

اربعین است؛ روز تازه شدن داغى که هیچ گاه کهنه نمى شود، روز ورود دوباره زینب کبرى علیه االسلام به کربلا، اما این بار نه به عشق همراهى برادر، که به شوق زیارت تربت او. کاروان خسته زنان و کودکان، چهل منزل راه را بى وقفه پیمودند تا یک بار دیگر، قتلگاه جگرگوشگان رسول خدا صلى الله علیه و آله را ببینند و این بار، بى دخالت زنجیر و تازیانه، آزادانه خود را بر آن خاک افلاکى بیفکنند و سیر بگریند؛ آنقدر بگریند تا عقده چهل روزه شان باز شود. این، نخستین کاروان زیارتى ح س ی ن علیه السلام و اصحاب عاشورایى ح س ی ن علیه السلام است.

از من اثری نماند و این عشق از چیست؟  
چون من همه معشوق شدم عاشق کیست؟ [1]

امام ح س ی ن علیه ‏السلام سمبل عشق و پرستش و شهادت و شوریدگی و شیدایی است.نام امام حسین علیه‏السلام و قیام او، شیدایی و شوریدگی او، درس آزادمردی و حقیقت حیات را به مردم می‏دهد.او الگوی مناجات و معاشقه است «و من عشقنی عشقته و من عشقته قتلته» [2] .