بر اساس گزارش سازمان های بین المللی یک سوم خشکی های جهان به مساحت ۵ میلیارد هکتار در ۱۱۰ کشور جهان در معرض پدیده بیابان زایی قرار دارند در حالی که این پدیده بعد از دو چالش عمده تغییر اقلیم و کمبود آب شیرین به عنوان سومین چالش عمده جهانی در قرن ۲۱ از سوی کارشناسان قلمداد می شود.

تهدید تخریب ۷۳ درصد کل مراتع جهان به مساحت ۳/۳ میلیارد هکتار، کاهش توان تولید خاک در ۴۷ درصد مناطق خشک جهان، غیر قابل استفاده شدن ۵۰ تا ۷۰ هزار کیلومتر مربع اراضی حاصلخیز در سال و بالغ بر ۴۲ میلیارد دلار خسارت سالانه به محصولات کشاورزی همراه با اثرات بسیار وسیع و گسترده اکولوژیکی، اجتماعی، اقتصادی، فوریت محیطی به ویژه فقر گسترده و تخریب منابع پایه به عنوان تنها بخشی از آثار و پیامدهای جهانی پدیده بیابان زدایی محسوب می شود.

ایران نیز نه تنها از این امر قریب الوقوع مستثنی نمی باشد بلکه به دلیل شرایط اقلیمی و جغرافیایی خاص با تشدید بیابان زایی روبرو خواهد بود.

شرایط ژئو پولیتیکی و همسایه غربی ایران که رسیدگی به مسائل زیست محیطی در آن با وجود شرایط خاص آن در اولویت قرارنمی گیرد عواملی هستند که موجب می شوند کشورمان با پدیده گردوغبار نیز دست وپنجه نرم کند.

در این مقاله بر آنیم که راهکاری برای مقابله یا حداقل جلوگیری از پیشروی این سه دشواری کنونی که به زودی به کابوسی هولناک بدل خواهد شد، بیابیم.