آموزش عبارت است از ترتیب دادن محرک ها و انگیزه هایی که به دنبال خود، پاسخ های معینی را ایجاب می کند. به این معنی که معلم محرک هایی را ایجاد می کند و دانش آموز پاسخ هایی به این محرک ها می دهد. اما آیا می توان گفت که فقط با پاسخ دانش آموز به پرسش های معلم، یادگیری صورت گرفته و هدف آموزشی تأمین شده است؟ امروزه در آموزش و پرورش نسبت به دانش آموز توجه خاصی مبذول می شود. بیشترین تلاش روانشناسان و متخصصان تعلیم و تربیت بر این است، که دریابند یادگیری چه ویژگی هایی دارد، چگونه حاصل می شود و چه شیوه ها و عملکردهایی در فرایند یادگیری تأثیر بیشتری می گذارند.به طور کلی در فرآیند یادگیری عوامل و عناصر زیادی دخالت دارند، که مهمترین آنها عبارتند از:

۱) آمادگی: یادگیرنده باید از لحاظ جسمانی، روانی، عاطفی و غیره از رشد کافی و لازم برخوردار باشد، تا بتواند به خوبی یاد بگیرد. اگر دانش آموز حتی بعضی از جنبه های آمادگی را کسب نکرده باشد، نه فقط پیشرفتی در یادگیری او حاصل نخواهد شد، بلکه یادگیری برای او خسته کننده و ملال آور نیز می شود. البته در این موارد میان روانشناسان و علمای تعلیم و تربیت اختلاف عقیده وجود دارد. برخی مانند «پیاژه» معتقدند که قبل از آمادگی، تدریس مؤثرنخواهد بود. یعنی تا وقتی که کودک به مرحله معینی از رشد و تکامل نرسیده باشد، معلم باید از دادن آموزش به او خودداری کند. اما برخی دیگر مانند «برونر» معتقد است که نباید منتظر شد تا آمادگی در دانش آموز ایجاد شود. زیرا آمادگی در حین فراگیری در او به وجود خواهد آمد.