نشان دادن واقعیات زندگی اجتماعی در سینما جزو کارهایی است که هم عیار یک فیلم ‎ ساز را معلوم می ‎ سازد و هم به ثبت دوران ‎‎ های تاریخی کمک می ‎ کند. به ‎ عنوان مثال، تصویر ایتالیای پس از فاشیسم را از روی فیلم ‎‎ های کارگردان ‎ های نئورئالیست ایتالیایی بهتر می ‎ توان رصد کرد تا از روی منابع مستند تصویری یا مکتوب. در ایران هم اگرچه به ‎ دلیل تغییرات سریع سیاسی و اجتماعی در دهه ‎ های گذشته، اصولا طبقات اجتماعی منظم و کلاسیکی شکل نگرفته ‎ اند تا بتوان در موردشان فیلم ساخت، اما با ورود به ‎ دوران تثبیت اجتماعی در پانزده سال اخیر، سینما هم به ‎ حضور فعال ‎ تری در ورود به حیطه ‎ های مردم ‎ نگارانه دست یافته است. اگر «آژانس شیشه ‎ ای» تصویری هرچند اغراق ‎ آمیز از جامعه رفاه‌زده پس از جنگ را به نمایش می ‎ گذارد که قهرمانش نومیدانه تلاش می ‎ کند تا رفیقش را از دست کسانی که فراموشش کرده ‎ اند نجات دهد، «شوکران» را هم داریم که سرگشتگی مرد طبقه متوسط ایرانی را در گذار از سنت به مدرنیته (بابت به ‎ کارگیری احتمالا هزارباره این اصطلاح حالا دیگر نخ ‎ نما شده از خواننده عذرخواهی می ‎ کنم)، به عریان ‎ ترین شکل ممکن به نمایش درمی ‎ آورد. قهرمان «شوکران» زنی است که اتفاقا با تکیه بر شعار ‎ های مدرن فمینیستی از خانه و خانواده سنتی گذر کرده تا به آزادی برسد. اما آن ‎ چه در انتها نصیبش می ‎ شود، همان چیزی است که در دهه 70 و سال ‎ های ابتدایی دهه 80 نصیب زنانی از طبقه و خاستگاه او شد: تنهایی و رهاگشتگی در چنگال جامعه ‎ ای که تکلیفش با خودش معلوم نیست و چون در چنین وضعیتی نوع ضعیف ‎ تر بیشتر آسیب می ‎ بیند، زن ‎ ها به چنین سرنوشتی دچار می ‎ شوند.

ادامه مطلب