مقبل دیلمی می‏گوید: در سامرا درب منزل خود نشسته بودم، امام هادی علیه‏السلام بر مرکب سوار بود به طرف منزل متوکل می‏رفت، فتح قلانسی که مدتی در خدمت امام هادی علیه‏السلام بود، آمد و در کنار من نشست و گفت: چهارصد درهم از مولایم طلب کارم اگر به من می‏داد از آن نفع می‏بردم. 
به او گفتم: می‏خواهی با آن چه کاری انجام دهی؟ گفت: با دویست درهم پارچه خریداری کنم و کلاه بدوزم تا بفروشم و با دویست درهم آن مقداری خرما خریداری کنم و شراب بسازم! این را که به من گفت از او روی برگرداندم و با او سخن نگفتم، امام هادی علیه‏السلام که سخن وی را نشنیده بود تشریف آورد وقتی که چشمم به حضرت افتاد برای احترام وی برخاستم، تشریف برد مرکبش را در طویله بست و با حالت غضب که از چهره‏اش نمایان بود مرا خواست و فرمود: ای مقبل برو چهارصد درهم بیاور و به فتح ملعون بده و به او بگو: این حقت را بگیر و با دویست درهم آن پارچه بخر و در ارتباط با دویست درهم دیگر که می‏خواهی آن کار را انجام دهی از خدا بترس. 
مقبل می‏گوید: چهارصد درهم را به فتح دادم و سخن حضرت را به او گفتم پس گریه کرد و گفت: به خدا سوگند از این پس شراب و مسکر نمی‏آشامم امامت می‏داند ما چه کاری انجام می‏دهیم. [1] . 

پی نوشت ها: 
[1] دلائل الامامة، ص 417 و 418.