زنان
برابر اراده پروردگار،حیات بخش و پرورش دهنده انسان هستند و به خاطر همین
قدرت نهفته در وجودشان اگر آگاهانه قدم بردارند، می توانند نقش موثری در
الگوی مصرف جامعه داشته و سرمشق فرزندان و دیگر افراد محیط اطراف خود
باشند. اگر می خواهیم فردایی سالم و دنیایی قابل سکونت برای فرزندانمان و
نسلهای آینده داشته باشیم، باید در روش مصرف خود تجدید نظر کنیم. در قرآن
کریم خداوند می فرمایند: ” ما هر چیز را به اندازه خلق کردیم“ پس هر چیز
مقدار و حدودی دارد و بایستی به طور صحیح و درست بهره برداری شود تا
نابهنگام و منهدم نگردد
.
متاسفانه در جامعه ما، فرهنگ غلطی در مورد مصرف جا افتاده است.به این صورتک که هر چه بیشتر یعنی بدون حساب و کتاب و در هر مورد مصرف کنیم نشانه تمول بیشتر، بلندی طبع و بی اهمیتی به مادیات تلقی می شود. به یقین هر جامعه ای باید پیامدهای خود را بپذیرد و این باور برای جامعه ما، اسراف را به دنبال دارد. آیا هنگام آن نرسیده است که پرونده باورهای خود را دوباره ارزیابی کنیم؟
حتماً اصطلاح بهره وری را شنیده اید و می دانید که در کشور ما نیز مانند بسیاری از کشورهای جهان سازمان ملی بهره وری به وجود آمده است که کار آن تلاش در جهت گسترش فرهنگ بهره وری به معنای استفاده حداکثر از امکانات موجود می باشد. این امکانات می تواند امکانات ملی، نیروی انسانی، امکانات طبیعی و غیره باشد. به عبارت دیگر کشورهای پیشرفته تری توسعه یافته تر است که قادر باشد از کلیه منابع موجود خود به بهترین شکل و برای رفاه حال همه مردم خود استفاده کند .
آمار بعضی از کشورهای صنعتی نشان می دهند مردمی که در دهه 90 زندگی می کنند، چهار و نیم برابر از اجداد خود در شروع این قرن ثروتمند ترند.ولی آیا چهارونیم برابرنیز خوشحال ترند؟ شواهد روانشناختی نشان می دهد که رابطه بین مصرف و خشنودی یک رابطه ضعیف است.بدتر از آن این است که ظاهراً در جریان هجوم به سمت دو چشمه اصلی رضایت خاطر بشر یعنی روابط اجتماعی و اوقات فراغت می خشکد یا راکد می ماند.بنابراین بسیاری از ما، در جوامع مصرفی چنین احساس می کنیم که دنیای پرنعمت ما به گونه ای خالی است و ما فریفته فرهنگ مصرفی بیهوده سعی می کنیم که با مادیات برای خود خشنودی فراهم کنیم .
نگرانی تمام والدین، زندگی بهتر برای فرزندان است.اما زندگی بهتر به ازای داشتن اتومبیل، وسایل لوکس، غذای یخ زده بیشتر و مراکز خرید بزرگتر نیست. فرزندان ما باید وارث دنیایی باشند که نیاز همگان به غذا، آموزش، کار، سرپناه و بهداشت مناسب را برآورد. این مهم فقط زمانی امکان پذیر است که مردم جوامع مصرفی در شیوه زندگی خود تجدید نظر کنند، زیرا کره زمینه دیگر توان پاسخگویی به این مصرف روزافزون را ندارد .
رشد بی رویه جمعیت تغییرات فن آوری و مصرف گرایی سه آفت عمده حفظ سلامت کره زمین برای نسلهای آینده است ولی مصرف گرایی همیشه کمتر مورد توجه قرار گرفته است.برای مردم جوامع مصرفی هر روز روشن تر می شود که مصرف بیش از حد متعادل به معنی موفقیت و خوشبختی بیشتر نیست. خشنودی واقعی را باید در چهار عامل: زندگی خانوادگی(ازدواج)، رضایت از کار، داشتن اوقات فراغت به منظور پیشبرد استعدادها و روابط دوستی جستجو نمود. حال بهتر است با هم پیشنهادهایی را در مورد تغییر روش مصرف بررسی کنیم
متاسفانه در جامعه ما، فرهنگ غلطی در مورد مصرف جا افتاده است.به این صورتک که هر چه بیشتر یعنی بدون حساب و کتاب و در هر مورد مصرف کنیم نشانه تمول بیشتر، بلندی طبع و بی اهمیتی به مادیات تلقی می شود. به یقین هر جامعه ای باید پیامدهای خود را بپذیرد و این باور برای جامعه ما، اسراف را به دنبال دارد. آیا هنگام آن نرسیده است که پرونده باورهای خود را دوباره ارزیابی کنیم؟
حتماً اصطلاح بهره وری را شنیده اید و می دانید که در کشور ما نیز مانند بسیاری از کشورهای جهان سازمان ملی بهره وری به وجود آمده است که کار آن تلاش در جهت گسترش فرهنگ بهره وری به معنای استفاده حداکثر از امکانات موجود می باشد. این امکانات می تواند امکانات ملی، نیروی انسانی، امکانات طبیعی و غیره باشد. به عبارت دیگر کشورهای پیشرفته تری توسعه یافته تر است که قادر باشد از کلیه منابع موجود خود به بهترین شکل و برای رفاه حال همه مردم خود استفاده کند .
آمار بعضی از کشورهای صنعتی نشان می دهند مردمی که در دهه 90 زندگی می کنند، چهار و نیم برابر از اجداد خود در شروع این قرن ثروتمند ترند.ولی آیا چهارونیم برابرنیز خوشحال ترند؟ شواهد روانشناختی نشان می دهد که رابطه بین مصرف و خشنودی یک رابطه ضعیف است.بدتر از آن این است که ظاهراً در جریان هجوم به سمت دو چشمه اصلی رضایت خاطر بشر یعنی روابط اجتماعی و اوقات فراغت می خشکد یا راکد می ماند.بنابراین بسیاری از ما، در جوامع مصرفی چنین احساس می کنیم که دنیای پرنعمت ما به گونه ای خالی است و ما فریفته فرهنگ مصرفی بیهوده سعی می کنیم که با مادیات برای خود خشنودی فراهم کنیم .
نگرانی تمام والدین، زندگی بهتر برای فرزندان است.اما زندگی بهتر به ازای داشتن اتومبیل، وسایل لوکس، غذای یخ زده بیشتر و مراکز خرید بزرگتر نیست. فرزندان ما باید وارث دنیایی باشند که نیاز همگان به غذا، آموزش، کار، سرپناه و بهداشت مناسب را برآورد. این مهم فقط زمانی امکان پذیر است که مردم جوامع مصرفی در شیوه زندگی خود تجدید نظر کنند، زیرا کره زمینه دیگر توان پاسخگویی به این مصرف روزافزون را ندارد .
رشد بی رویه جمعیت تغییرات فن آوری و مصرف گرایی سه آفت عمده حفظ سلامت کره زمین برای نسلهای آینده است ولی مصرف گرایی همیشه کمتر مورد توجه قرار گرفته است.برای مردم جوامع مصرفی هر روز روشن تر می شود که مصرف بیش از حد متعادل به معنی موفقیت و خوشبختی بیشتر نیست. خشنودی واقعی را باید در چهار عامل: زندگی خانوادگی(ازدواج)، رضایت از کار، داشتن اوقات فراغت به منظور پیشبرد استعدادها و روابط دوستی جستجو نمود. حال بهتر است با هم پیشنهادهایی را در مورد تغییر روش مصرف بررسی کنیم
در سال اصلاح الگوی مصرف
