قرآن
كريم با بيان هاى گوناگون اهميت انفاق براى رفع محروميت از افراد جامعه را
متذكر گرديده و مردم را بدان تشويق و ترغيب نموده است؛ گاهى در وصف ابرار
و خوبان، «انفاق» را به عنوان يكى از شاخص هاى ايمان، تقوا، احسان، صداقت
و فروتنى دانسته و آن را از اوصاف متقين، محسنين، صادقين و ابرار شمرده
است.67 برخى ديگر از آيات، انفاق را در كنار نماز و قرين آن ذكر كرده اند
كه حاكى از اهميت زياد آن مى باشد.68 آيات ديگرى از قرآن نيز از انفاق به
عنوان قرض به خداوند متعال و يا قرض نيكو (قرض الحسنه) به خداوند ياد
كرده69 و بعضى خداى متعال را گيرنده صدقات معرفى نموده اند.(70) از همه
مهم تر، بعضى آيات، انفاق را وسيله تقرّب و يا وصف ولى خدا،
اميرالمؤمنين(عليه السلام)، برشمرده اند(71) كه همه گواه بر اهميت اين عمل
و تشويق و ترغيب بر انجام آن مى باشد.(72) همراه با بيانات مذكور، در
بسيارى از آيات، اجر و پاداش بزرگ انفاق كننده در آخرت و نزد خداوند متعال
مورد تأكيد قرار گرفته است.(73)
روشن است كه براساس آيات مذكور، اهميت و اجر و پاداش مزبور در صورتى است كه انفاق، صدقه و كمك به محرومان براى ريا و خودنمايى در مقابل ديگران و يا همراه با منّت گذارى بر گيرنده آن نباشد. از اين رو، در آيات قرآن و سيره معصومان(عليهم السلام) در اين قسمت، نكات ظريف و دقيق اخلاقى مورد تأكيد و عنايت قرار گرفته اند و هدف اين بوده كه شأن و آبرو و شخصيت گيرنده نه تنها در مقابل ديگر افراد جامعه حفظ گردد، بلكه گيرنده كمك و صدقه، از دهنده آن خجل و شرمسار نگردد و حتى برخى از امامان معصوم(عليهم السلام) تلاش مى كردند در حالِ دادن صدقه و كمك مالى نگاه گيرنده به روى مبارك آن ها نيفتد. از اين رو، غالباً صدقات و كمك هاى خود را نيمه هاى شب به صورت ناشناس شخصاً به در خانه فقرا و محرومان مى بردند.

