ايمان‏آوردن به دست حسين، شهادت در كنار حسين(عليه‏السّلام)

اين شب‌‌ها توسّلمان به اصحاب امام‏حسين(عليه‌‌السّلام) است. به نظر من يكي از اصحاب امام‏حسین است كه از جهاتي در تاريخ كربلا برجستگي دارد و از نظر سابقه، نه خودش و نه خاندانش سابقۀ اسلام ندارند.[8] حتي در مورد او مي‌‌نويسند: نصراني بوده و خودش و مادرش توسط امام‏حسين(عليه‌‌السّلام) ايمان آورده‌‌اند. مطلب دومی كه به نظر من در تاريخ برجسته است، اين است كه در اردوگاه حسين(عليه‌‌السّلام) هم نبوده است تا بگوييم در عداد اصحاب بوده. چیز دیگری که فهمیده می‏شود اين است كه به تعبير ما، حالت تكروي هم داشته است. خودش، مادرش و همسرش تنهايي آمده بودند؛ در گوشه‌‌اي خيمه زده بودند و به اصطلاح صحنه را مشاهده مي‌‌كردند. حتي راجع به ازدواجش هم اين‌‌طور ديدم كه بيشتر از هفده روز از ازدواجش نگذشته بود.

وهب؛ يار مسيحي نسب

مي‌‌گويند خودش را آراسته كرد تا مثل بقيه به ميدان برود. ديد همه رفته‏اند و از تعبيرات هم اين‌‌طور استفاده می‏كنم كه از اصحاب ديگر كسي باقي نمانده بود. نگاه كرد؛ هيچ‌‌كس نمانده و حسين تنهاست. خودش را آماده كرد كه برود. همسرش مانع شد. گفت نمي‌‌گذارم بروي. مادرش به او مي‌‌گفت برو؛ امّا همسر مي‌‌گفت: نمي‌‌گذارم بروي. بالاخره به همسرش گفت: حرفت چيست؟ گفت: اینکه من وتو با هم به محضر حسين(عليه‌‌السّلام) برويم؛ دو تا جمله دارم و مي‌‌خواهم جلو امام‏حسين بگويم. گفت: باشد، بيا با هم برويم. چون بالاخره بايد مي‌‌رفت و مي‌‌خواست برای رفتن به میدان هم اجازه بگیرد. وارد خيام حسين(عليه‌‌السّلام) شدند. همسرش به امام‏حسين گفت: وهب مي‌‌خواهد به ميدان برود. من نمي‌‌گذارم. دو تا شرط دارم. اگر شما این‏ها را ضمانت ‌‌كنيد، می‏گذارم برود. گفت: بگو شرط‌‌هايت چيست؟ گفت: شرط اولم اين است که من يك زن جوان هستم. در اين بيابان كسي را ندارم و يقين دارم كه او اگر برود شهيد مي‌‌شود. شما اجازه دهيد، من هم در كنار خاندان شما و جزء آن‏ها بشوم. مي‌‌گويند: «فَبَكَى‏ الْحُسَيْنُ‏ (عليه‏السلام) بُكَاءً شَدِيداً»، امام‏حسين به شدت شروع كرد به گريه كردن. حضرت گفت: من اين را ضمانت مي‌‌كنم. گفت: من يقين دارم اگر او برود، شهيد خواهد شد. شرط دومم اين است كه بايد همينجا در حضور شما قول بدهد، در روز قيامت تنها به بهشت نرود و من را هم با خود ببرد. من را فراموش نكند. مي‌‌گويند امام حسين (عليه‌‌السّلام) اين را هم پذيرفت و ضمانت كرد.

وهب به ميدان رفت. جنگيد. يك دستش قطع شد. يك‌‌وقت نگاه كرد، ديد همسرش وسط ميدان است و عمود خيمه را گرفته. رو كرد به او و گفت: تو كه نمي‌‌گذاشتي من به ميدان بيايم، حالا چه شده، خودت به ميدان آمده‏اي. گفت: مگر صداي حسين را نشنيدي؟ «هَلْ‏ مِنْ‏ ذَابٍ‏ يَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللَّهِ هَلْ مِنْ مُوَحِّدٍ يَخَافُ اللَّهَ فِينَا هَلْ مِنْ مُغِيثٍ يَرْجُو اللَّهَ»...

______________

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی(ره)

حرّ در دریای رحمت الهی

شروع کرد این جملات را گفتن: «إلَهِى‌ إلَيْكَ‌ أَنَبْتُ فَتُبْ عَلَىَّ فَإنِّى وَ قَدْ أرْعَبْتُ قُلُوبَ أولِيَائِكَ وَ أولَادَ بِنْتِ نَبِيَّك‌»، خدایا توبه کردم! من دل اولیائت را لرزاندم، دلِ فرزندان پیغمبرت را لرزاندم! نزدیک خیام حسین(علیه‌السّلام) رسید. از مرکب پیاده شده بود و صورت روی خاک گذاشته بود. ولی می‌گویند حسین(علیه‌السّلام) آمد و گفت: «إرْفَعْ رَأْسَكَ يَا شِيْخ‌»، سرت را بلند کن. ببین! حسین دریای رحمت و اقیانوس رحمت است. حرّ یک جمله گفت: «هَلْ لِى مِنْ تَوبَة؟» آیا برای من توبه است؟‌ حضرت فرمود: بله! خداوند توبه‌پذیر است ولی امام‌حسین به این اکتفا نکرد.

ذکر مصیبت

حرّ به میدان رفت و از مرکب به زیر افتاد. مگر می تواند حسین(علیه‌السّلام) را صدا بزند. جلو امام‌حسین را گرفته و به اینجا آورده است. یک وقت چشم باز کرد و دید سرش به دامن حسین(علیه‌السّلام) است. یا اباعبدالله! یا اباعبدالله! اوّلین شب جمعه ماه مبارک رمضان است؛ می‌شود ما را هم سربلند کنی؟‌ در روایت است که شب جمعه فرشته‌ای در آسمان ندا می‌کند.: بیایید! بیایید! امشب شب رحمت است؛ امشب شب مغفرت است؛ امشب شب برآوردن حاجات است. یا حسین...

________________

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی(ره)

زهرِ تلخ حق!

آن‎ها چرا انکارِ حق کردند؟ چون تلخ بود. تطمیع و تهدید شدند. یک عدّه را با پول خریدند و یک عدّه را ترساندند.

صبر و استقامت در تنهایی

وقتی این روایت را می‎خواندم، می‎خواستم بدانم حسین(علیه‎السّلام) در چه موقعیتی بوده باشد؟ وقتی روز عاشورا امام زین‎العابدین می‎گوید: پدرم من را در لحظات پایانی زندگی به سینه‎اش چسبانده، «حِينَ حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ»؛ موقعی باید باشد که یک نفر از اصحاب هم باقی نمانده باشد. ببینید به حسین(علیه‎السّلام) چه گذشت؟ یک نفر از بنی هاشم نبود و حسین تنها شده بود. در عین حال آمده و به فرزندش می‎گوید: صبر و استقامت داشته باش!

حسین، تنها ایستاده است

این شاید همان موقع بود که، می‎نویسند: «وَ نَظَرَ يَمِيناً وَ شِمَالاً»؛ نگاهی به سمت راست کرد، نگاهی به سمت چپ کرد، «فَلَم یَر مِن أصحَابِهِ أحَداً»؛ احدی از اصحابش را ندید. «فَنَادي یَا مُسلمَ بنَ عَقیل یا هَانِیَ بنَ عُروَة یا بُرَیرُ یا زُهَیرُ... قُومُوا عَن نَومَتِکُم أیُّهَا الکِرَام»، بلند شوید؛ از این خواب بیدار شوید. برای چه؟ «وَ ادفَعُوا عَن حَرَمِ الرَّسُولِ»؛ مگر نمی‎بینید که دشمن می‎خواهد به خیمه‎ها حمله کند؟ از خاندان پیغمبر دفاع کنید. اینجا بود که می‎نویسند: بی‎بی‎ها از خیام حرم بیرون آمدند...

--------------------

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی(ره)

تطمیع و تهدید، حق را پوشاند

فکر می‎کنید این‎ها مسلم را نمی‎شناختند و نمی‎دانستند که مسلم، حق بوده است؟ عبیدالله از آن طرف سران عشائر را خواست و از بیت‎المال به آن‎ها پول داد، آن‎ها را تطمیع کرد. از آن طرف هم عدّه‎ای را تهدید به مرگ کرد. چه شد؟ عدّه‎ای از ترس جانشان و عدّه‎ای برای رسیدن به مال کنار رفتند. ائمّه این اوضاع را می‎دیدند و برای پیشگیری آن خیلی کار کردند.

در دهه عاشورا عرض شد امام‎حسین هر که را در راه دید و با او صحبت کرد؛ طرف مقابل می‎گفت: دلِ کوفیان با تو امّا شمشیرشان بر علیه تو است. این در تاریخ معروف است. یعنی چه؟ یعنی همه می‎دانند تو حقّ هستی امّا بر علیه تو هستند. منشأ چیست؟ «حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ‏ كُلِ‏ خَطِيئَةٍ». مگر می‎شود آدم با حق معانده و دشمنی کند؟ بله! خیلی آسان است!

مسلم، غریب کوفه

مسلم در کوچه آمد و نمی‎داند به کجا برود؛ چون مسلم خانه و زندگی ندارد. در کوفه غریب است. همین‎طور سرگردان می‎رفت. تشنه‎اش شد، چه کار کند؟ به خانه‎ای رسید. دید در خانه‎ پیرزنی ایستاده، سلام کرد و به پیرزن گفت: یا أمة الله! اگر آب در خانه داری، کمی بده تا بخورم، تشنه هستم! پیرزن رفت و ظرف آبی را به مسلم داد، مسلم آب را خورد، ظرف را برگرداند. طوعه داخل منزل شد، ظرف را گذاشت و برگشت. دید او هنوز ایستاده و تکیه به دیوار داده است. روکرد و گفت: ای بنده خدا! اینجا نایست، مگر نمی‎بینی شهر چه خبر است؟ برو سراغ عشیره‎ات! اینجا خوب نیست ایستاده‎ای! به طوعه رو کرد و گفت: «مالي‏ في‏ هذَا المِصر مَنزِلٌ و لا عِشيرِة»؛ در این شهر نه خانه‎ای دارم و نه خانواده‎ای. طوعه گفت: تو که هستی؟ گفت: من مسلم‎بن‎عقیل هستم. طوعه تعجب کرد، مسلم گفت: اجازه می‎دهی امشبی را مهمان تو باشم تا فردا صبح بروم؟ طوعه خیلی از مسلم استقبال کرد. به تعبیر من «رواق منظر چشم من آشیانه توست...»

ذكر مصيبت

داخل خانه شد و به حجره‎ای رفت. طوعه از او پذیرایی کرد. صبح که شد، فهمیدند مسلم کجاست. از پیرزن خداحافظی کرد و دعا کرد، به داخل کوچه آمد، با لشکری مواجه شد و جنگید؛ در آخر کار خسته شد. زخم خورده ایستاد. امّا های های شروع به گریه کرد. آن خبیث آمد جلو و گفت: کسی مثل تو که به دنبال حکومت بود چرا باید گریه کند؟ چرا از خودت ذلّت و عجز نشان می‎دهی؟ مسلم گفت: «ما اَبکی لِنَفسی»؛ برای خودم گریه نمی‎کنم، «وَ لکِنَّ اَبکی لِلحُسین»؛ برای حسین گریه می‎کنم. به او گفتم به اینجا بیا. او زن و بچّه‎اش را آورده و به سوی کوفه می‎آید…

------------------------

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی(ره)

علی(علیه‎السّلام) در کربلا

روایتی است از علی(علیه‎السّلام) که وقتی پیغمبر راجع به قتلۀ امام‎حسین سخن می‎گوید، ایشان می‎فرمایند: چه‎طور ممکن است؟ در روایت است که علی(علیه‎السّلام) می‎گوید: می‎شود به من نشان بدهید؟ پیامبر دستشان را تکان می‎دهند و یک مشت خاک بر می‎دارند و به دست علی(علیه‎السّلام) می‎دهند و می‎گویند: بگیر! این هم خاکش. علی(علیه‎السّلام) وقتی می‎خواست به جنگ برود، در زمین کربلا نشست و های های گریه کرد. گفت: این خاک بوی همان خاکی را می‎دهد که پیغمبر به دست من داد. التماس دعا!

علی‎اکبر، رشیدِ حسین(علیه‎السّلام)

امشب می‎خواهم توسّلی پیدا کنم، تا إن‎شاءالله! امام‎حسین به ما نظر خاصّی پیدا کند! می‎گویند: حسین(علیه‎السّلام) دید همه اصحاب رفته‎اند و شهید شده‎اند. کسی باقی نمانده است جز بنی‎هاشم. یک‎وقت نگاه کرد و دید پسرش علی‎اکبر آمد و اجازه میدان خواست. در مقاتل می‎نویسند: حسین(علیه‎السّلام) هیچ تأمّل نکرد و بلافاصله به او اجازه داد. حتّی در بعضی روایات دارد، حسین(علیه‎السّلام) با دست خودش علی‎اکبر را مهیّا و آراستۀ میدان کرد. زره تنش نمود و کلاه سرش گذاشت. بعد صدا زد که: بی‎بی‎ها بیایید و با علی خداحافظی کنید! «اِجتَمَعَت النِّساء حُولَه کالحَلقَۀ»؛ بی‎بی‎ها آمدند و اطراف علی را حلقه‎وار گرفتند. حالا چه به علی می‎گویند و چه‎طور علی از حلقۀ بی‎بی‎ها توانست خارج شود، بماند.

در غمِ شبیهِ رسول خدا

علی وقتی که بیرون آمد به سمت میدان رفت و امام‎حسین شروع کرد به نگاه کردن. سر به سوی آسمان بلند کرد، دو دستش را زیر محاسن شریفش برد و فرمود: «اللَّهُمَّ اشْهَدْ فَقَدْ بَرَزَ إِلَيْهِمْ غُلَامٌ أَشْبَهُ‏ النَّاسِ‏ خَلْقاً وَ خُلُقاً وَ مَنْطِقاً بِرَسُولِكَ (صلی‎الله‎علیه‎و‎آله‎وسلّم)»؛ خدایا! تو شاهد باش، جوانی را که شبیه‎ترین خلق خدا به پیغمبر است به میدان فرستادم. بعد می‎نویسند: «ثُمَ‏ نَظَرَ إِلَيْهِ نَظَرَ آيِسٍ‏ مِنْهُ‏»؛ نگاه مأیوسانه‎ای به قد و بالای پسر کرد. علی رفت امّا طولی نکشید که دید صدای پسرش می‎آید. داد می‎زند و می‎گوید: «يَا أَبَتِ الْعَطَشُ قَدْ قَتَلَنِي»؛ پدر! تشنگی مرا کشت، «وَ ثِقْلُ الْحَدِيدِ قَدْ أَجْهَدَنِي»...

--------------

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی(ره)

نامردمی دشمنان

می‎خواستم این را بگویم که ای خبیث! آخر بگو که وقتی بزرگان با تو می‎جنگیدند، زن و بچّه‎ها چه کار کرده بودند، که آب را بر روی آن‎ها بستی؟ برجسته‎ترین چیز از نظر عطش در روز عاشورا این است که مگر بچّۀ شیرخواره چقدر آب می‎خواهد؟

روایت جانکاه از طفل شهید

مرحوم محدّث قمی می‎نویسد و خدا کند این‎طور نباشد؛ می‎گویند یکی از بزرگان می‎گفت: خدا کند این روایت درست نباشد. امام‎حسین تنها شد و طلب یاری کرد، «فَتَقَدَّمَ إلی بابَ الخِیمۀ»؛ آمد در خیام حرم و صدا کرد: یا زینب! طفل شیرخوارۀ مرا بیار. در جایی دارد: «إیتینی بِوَلَدی الصَّغیر»؛ حضرت‎زینب بچّه را آورد و به امام‎حسین(علیه‎السّلام) داد. محدث قمی در نفس‎المحموم این را می‎نویسد: به دست امام‎حسین داد، همانجا دمِ خیام حرم، ناگهان تیر سه شعبه‎ای آمد و به گلوی علی‎اصغر اصابت کرد. امام‎حسین بچّه را به حضرت زینب داد، دید خون سرازیر شد، دست‎ها را زیر گلوی علی‎اصغر برد و خون‎ها را به آسمان می‎پاشید. این صحنه، صحنۀ دردناکی است؛ خدا کند این‎طور نباشد. همانی باشد که نقل کرده‎‎اند: امام‎حسین، طفل را مقابل آن‎ها آورد و گفت: «إن لَم تَرحَمُونِی فَارحَمُوا هَذَا الطِفل إما تَروُنَهُ کیفَ یَتَلَظّی عَطَشاً»، اگر به من رحم نمی‎کنید به این بچّۀ شیرخواره رحم کنید. مگر نمی‎بینید که چگونه از تشنگی ب‎تابی می‎کند؟ «بَینَما هُوَ یُخاطِبُهُم اِذ رَماهُ حَرمَلةُ بن کاهِل الاسدی بِسَهمٍ لَهُ ثلاث شُعَب فَذُبِحَ الطَّفلُ مِنَ الاُذُنِ الی الاُذُن»...

--------------------

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی (ره)

دو پرده از نمایش کربلا

دو صحنه در کربلا واقعاً تکان دهنده است که این دو صحنه شبیه هم هستند. یک؛ صحنه‎ای که علی‎اصغر را آورد و فرزند شیرخواره‎اش را بر روی دست کشتند. خیلی خباثت می‎خواهد. آن‎ها از درنده‎های بیابان بدتر بودند. صحنۀ دوم نظیر همین است، که او هم بچّه و در دامن امام‎حسین است. امام‎حسین بر روی زمین افتاده. یک‎وقت دید که برادرزاده‎اش، بچّۀ ده، دوازده ساله از خیمه‎ها بیرون زده است و به سمت گودال قتلگاه می‎آید. وقتی چشمش افتاد، صدا زد: «احْبِسِيهِ‏ يَا أُخْتِي‏»؛ خواهرم! بگیرش و نگذار جلو بیاید. می‎نویسند: حضرت‎زینب آمد. هر چه کرد، نشد. گفت: «وَ اللَّهِ لَا أُفَارِقُ عَمِّي»؛ به خدا قسم از عمویم جدا نمی‎شوم. خودش را از دست حضرت زینب جدا کرد. امّا موقعی رسید که دید آن خبیث شمشیر را بالا آورده است و می‎خواهد به سمت امام‎حسین بیاورد. وقتی چشمش به این صحنه افتاد گفت: «وَيْلَكَ يَا ابْنَ الْخَبِيثَةِ أَ تَقْتُلُ عَمِّي؟»؛ ای خبیث! می‎خواهی عمویم را بکشی؟ دو دست کوچکش را سپر قرار داد. آن خبیث شمشیر را فرود آورد و دست این بچّه را قطع کرد. صدایش بلند شد، «يَا أُمَّتَاهْ»...

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی(ره)

اصحاب با‎وفا

درروز عاشورا امام‎حسین بعد از آنکه خطبه خواند، همه را مرخّص کرد و گفت: این‎ها همه با من طرف هستند و با شما هیچ کاری ندارند، بلند شوید و بروید. حتّی این تعبیر را کرد و گفت: هر کدام از شما که می‎روید، یکی از خاندان من را هم ببرید. اوّلین کسی که بلند شد و صحبت کرد برادرش بود و تا آخر حرف‎هایی به او زدند. یکی گفت: هفتاد بار اگر مرا بسوزانند و خاکسترم کنند و دوباره زنده شوم، دست از تو برنمی‎دارم. دیگری گفت: اگر هزار بار مرا بکشند و... از تو روی نمی‎گردانم. آنجا بود که فرمود: من اصحابی با وفاتر از اصحاب خودم نمی‎بینم و فرمود: حالا که این را گفتید خبری می‎خواهم به شما بدهم و آن اینکه همۀ شما فردا شهید می‎شوید. در بین آن‎ها پسر بچّه‎ای که مجلسی می‎نویسد: «و هُوَ غُلامٌ صَغیرٌ لَم یَبلُغ الحُلُم»؛ به تکلیف نرسیده بود؛ بلند می‎شود و می‎گوید: ای عمو! من هم در این شهدا هستم؟ حسین(علیه‎السّلام) جوابِ صریح به او نمی‎دهد، فرمود: «كَيْفَ‏ الْمَوْتُ‏ عِنْدَكَ‏»؛ ای برادرزاده! مرگ در ذائقۀ تو چگونه است؟ برگشت و گفت: «يَا عَمِّ أَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ»؛ از عسل شیرین‎تر است. البته تنها حرف نبود.

شهید کوچک

یک‎وقت روز عاشورا، امام‎حسین نگاه کرد و دید قاسم به بیرون از خیمه آمده است. «فَلَمّا نَظَرَ الحُسَين(عليه‎السّلام) إِلَيه قَد بَرَزَ»؛ امام‎حسین وقتی نگاه کرد و دید او آمده «اِعتَنَقَه»؛ در آغوشش کشید، «وَ جَعَلا يَبكِيان حَتّى‏ غُشِي‏ عَلَيهِما»؛ آن‎قدر عمو و برادرزاده گریه کردند که هر دو غش کردند. قاسم که به هوش آمد، دید عمو اجازه نمی‎دهد، « فَلَم يَزَلَ الغُلام يقبَّل يَديهِ وَ رِجلَيه حَتّى أَذِنَ لَه‏»؛ آن‎قدر دست و پای عمو را بوسه زد تا اجازۀ میدان گرفت. قاسم به میدان رفت. نگویم چه شد! می‎نویسند: «فَانقَلَبَ مِن فَرَس»؛ از مرکب به زمین آمد، «فَنادا یا عَمّاه!»؛ صدایش بلند شد و عمو را صدا زد...

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی(ره)

جناده می‎گوید همین‎طور گوش می‎کردم. یک‎وقت دیدم نفس آقا قطع شد. چهره را نگاه کردم و دیدم رنگشان زرد شد و دیگر نمی‎تواند حرف بزند. جناده می‎گوید: وقتی وارد شده بودم دیدم تشتی جلوی آقا است و لخته‎های خون در این تشت می‎ریزد. به آقا عرض کردم: چرا خودتان را معالجه نمی‎کنید؟ رو کرد به من و گفت: ای جناده! مرگ را به چه چیز می‎توان معالجه کرد؟ می‎گوید در این هنگام بود که یک‎وقت دیدم برادرش حسین (علیه‌السّلام) وارد شد و همراهش اسود‎بن ابی الأوسد است. وقتی چشم برادر به برادر افتاد، از جا حرکت کرد و برادر را در آغوش کشید. حسین(علیه‎السّلام) بین دو دیدگان امام حسن(علیه‎السّلام) را ‎بوسید، در کنار برادر نشست و با هم راز می‎گفتند. ظاهراً وصایایی بود که امام حسن به امام حسین می‎کرد. یک‎وقت دیدم که اسود‎بن ابی الأوسد صدایش بلند شد: «إِنَّا لِلَّهِ‏ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‏ راجِعُونَ‏»، لحظات آخر امام حسن(علیه‎السّلام) است...

مرحوم آیت الله مجتبی تهرانی(گرفته شده از سایت ایشان)

سخنان سکینه، نازدانۀ حسین(علیه‎السّلام)

مي‏خواهم توسل پيدا كنم. برويم در خانه‏ي حسين(عليه‎السّلام). در مقاتل مي‏نويسند: امام حسين(عليه‎السّلام) در روز عاشورا وقتي ديد از اصحاب و بني‎هاشم كس ديگری باقي نمانده، آمد و طفل شيرخوار را برد و آن جريان پيش آمد. بعد از آن تصميم گرفت كه خودش به ميدان برود. مي‏گويند: اينجا بود كه با صداي بلند: «نَادَى يَا سُكَيْنَةُ يَا فَاطِمَةُ يَا زَيْنَبُ يَا أُمَّ كُلْثُومٍ عَلَيْكُنَ‏ مِنِّي‏ السَّلَامُ‏». مي‏دانيد که عرب در موقع خداحافظي، سلام مي‏كند. خداحافظِ شما! من هم رفتم! مي‏نويسند: بي‏بي‏ها و كودكان از خيمه‏ها بيرون ريختند، اطراف حسين(عليه‎السّلام) را گرفتند و هر كدام مطلبي دارد. در اين ميان نازدانه، سكينه، دختر حسين است. امام حسين خيلي علاقمند به اين دختر است. رو كرد به پدر و گفت: «يَا أَبَهْ اسْتَسْلَمْتَ لِلْمَوْتِ؟»؛ اي پدر! تو تن به مرگ دادي؟ جوابي كه امام حسين داد، اين بود؛گفت: دخترم! «كَيْفَ لَا يَسْتَسْلِمُ مَنْ لَا نَاصِرَ لَهُ وَ لَا مُعِينَ»؛ چگونه شخص، تن به مرگ ندهد و حال اينكه يار و ياوري ندارد؟ اين دختر تعبيري دارد كه دل آدم را خيلي مي‏سوزاند، گفت: «يَا أَبَهْ رُدَّنَا إِلَى حَرَمِ جَدِّنَا»؛ حالا كه مي‏خواهي به ميدان بروي اوّل ما را ببر و مدينه بگذار و خودت تنها به ميدان برو. امام حسين شروع كرد به گريه كردن. گفت: دخترم ديگر راه برگشت براي پدرت نيست. اينجا بود كه سكينه هاي هاي شروع كرد به گريه كردن.

در آینده گریه‎ها در پیش داری...

امام حسين سوار بر مركب بود. بنا بر نقلي از مركب پياده شد. دخترش را در آغوش گرفت و در دامن نشاند. گفت:

«سَيَطُولُ‏بَعْدِي‏يَاسُكَيْنَةُفَاعْلَمِي

مِنْكِ الْبُكَاءُ إِذَا الْحَـمَامُ دَهَـانِي»

دخترم در آينده گريه‏ها در پيش داري، «لَا تُحْرِقِي قَلْبِي بِدَمْعِكِ حَسْرَةً‏»؛ با اين اشك‏هايت دل حسين را آتش نزن، «مِنْكِ الْبُكَاءُ إِذَا الْحَـمَامُ دَهَـانِي»؛ شروع كرد اشك‏هاي دختر را پاك كردن...

مرحوم آیت الله مجتبی تهرانی