سلام بر ملّت رسول خدا

مي‌‌نويسند حسين(عليه‌‌السّلام) به ميدان رفت. و معمولاً امام حسين در روز عاشورا حمله‌‌اي مي‌‌كرد و بعد مي‌‌آمد و در يك بلندي مي‌‌ايستاد و صدايش بلند مي‌‌شد به تكبير گفتن: «اَلله‌‌اَكبَر»؛ يا گاهي مي‌‌گفت، «لااِله‌‌الّاالله»؛ و گاهي مي‌‌گفت: «لَا حَوْلَ‌‌ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ». مي‌‌گويند اين ذكرها را براي اين مي‌‌گفت كه صدايش به خيام حرم برسد تا اين بي‌‌بي‌‌ها و بچّه‌‌ها دلشان آرام بگيرد و بدانند كه هنوز آقا زنده است. حسين(عليه‌‌السّلام) خسته شد. «فَوَقَفَ‌‌ سَاعَةً لِيَسْتَرِيح‌‌»؛ مقداري ايستاد كه استراحت كند، «إذْ أَتَاهُ حَجَراً فَوَقَعَ فِى جَبْهَتِه‌‌»؛ سنگي آمد و به پيشاني حسين(عليه‌‌السّلام) اصابت كرد. خون از پيشاني سرازير شد و جلوي ديدگان حسين(عليه‌‌السّلام) را گرفت، «فَأخَذَ قَميصَهُ لِيَمْسَحَ الدَّمَ عَنْ وَجْهِه‌‌»؛ دست برد و دامن پيراهن را بالا آورد، تا خون را از چهرة خود پاك كند، «إذْ أتَاهُ سَهْمٌ مَسمُومٌ لَهُ ثَلاثُ شُعَب»؛ تير مسموم سه شعبه آمد، «فَوَقَعَ فِى صَدْرِهِ أو فِى قَلْبِه»؛ به سينه يا قلب حسين(عليه‌‌السّلام) اصابت كرد، «فَانقَلَبَ عَن فَرَسِه»؛ حسين(عليه‌‌السّلام)، هرچه كرد نتوانست خود را بر روي مركب نگاه دارد؛ واژگون به‌‌سوي زمين شد، «وَ قال بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ عَلَى مِلَّةِ رَسُولِ اللَّه»...

مرحوم آیت الله مجتبی تهرانی

آيا پدرم تشنه شهيد شد؟

مي‌‌نويسند: حسين(عليه‌‌السّلام) در روز عاشوا بعد از آنكه جنگيد به زمين آمد. مركب حسين(عليه‌‌السّلام) تا توانست از آقا، مولا و راكبش حمايت كرد. حمله مي‌‌كردند كه جلو بيايند، امّا او هم به آن‌‌ها هجوم مي‌‌برد. مدّتي بين مركب حسين(عليه‌‌السّلام) با آن خبيث‌‌ها درگيري بود. بالاخره مركب حسين سرش به خون حسين(عليه‌‌السّلام) را آغشته كرد و راه خيام حرم را در پيش گرفت. صيحه مي‌‌زند، شيهه مي‌‌كشد، شيون مي‌‌كند و به سمت خيام حرم مي‌‌آيد. بي‌‌بي‌‌ها، به سفارش حسين(عليه‌‌السّلام) كه فرموده بود از خيمه‌‌ها بيرون نياييد، در خيمه‌‌ها مانده بودند و از بيرون خبري نداشتند. يك وقت ديدند صداي مركب مي‌‌آيد. خوشحال شدند و از اين خيمه‌‌ها بيرون ريختند. بي‌‌بي‌‌ها و بچّه‌‌ها، با مركبي مواجه شدند كه راكب ندارد، سرش به خون آغشته و زينش واژگون شده است. اطراف مركب را گرفتند. هر كسي چيزي مي‌‌گويد، در اين ميان نازدانه، دختر حسين(عليه‌‌السّلام) است. جلو آمد و يك سؤال كرد، گفت: «يا جَوادَ ابى هَلْ سُقِىَ‌‌ ابى‌‌ امْ قُتِلَ عَطْشاناً؟»؛ گفت: به من بگو، پدرم را آب دادند يا با لب تشنه شهيد شد؟...

عباس(عليه‌السّلام) متحيّر است!

امشب شب جمعه و متعلّق به امام زمان(صلوات‌الله‌عليه) است. شنيده‌ام كه امام زمان(صلوات‌الله‌عليه) توسّل به عمويش را دوست دارد، پس من هم توسّل به او مي‌جويم. ده‌ها سال است كه من و شما به گوشمان خورد كه عبّاس باب الحوائج است، بنابراين مي‌رويم آنجا. مي‌نويسند: «فَوَقَفَ العَبّاس مُتَحَيِّرا»؛ يعني يك وقت ديدند كه اباالفضل سوار مركب ايستاده، امّا متحيّر است. اين چه وقت بود؟ موقعي بود كه از شريعه بيرون آمده بود، هر دو دست را قطع كرده بودند؛ تيري آمده و به مشك خورده بود. آب سرازير شده بود و عبّاس متحيّر است چه كند؟ دستي ندارد تا بجنگد و آبي ندارد تا به خيمه‌ها برساند. چه كند؟ مي‌نويسند: تيري آمد و به چشم عبّاس اصابت كرد. دست نداشت تا تير را در بياورد. مي‌گويند: خم شد، زانوها را بالا آورد و تير را بين دو زانو گذاشت تا تير را در بياورد. اينجا بود كه عمود آهن آمد، «فَنقَلَبَ العَبّاس مِن فَرسِه»؛ اباالفضل از مركب به زمين آمد، «فَنادا يا أخَاه أدْرِكْ‌ أخَاك‌»...

وقتی صحبت از اشک و گریه بر حسین علیه السلام است، باید چگونگی اشک حجج الهی و مدت عزاداریشان را که تا چه حد بوده بررسی نمود

ائمۀ معصوم علیهم السلام به گونه ای اشک می ریختندکه هر که ایشان را مشاهده می نموده به حالشان ترحم نموده و از گریۀ ایشان می گریسته

و در روایات دیگر چون زنان جوانمرده ضجه می زدند و می نالیدند و مانند قطرات باران اشک از محاسنشان می ریخته است و از شدت گریه نفَس هایشان بند می آمده و بارها ازهوش می رفتند.

امام صادق علیه السلام می فرمایند:
۱« یا زراره!..کان جدی إذا ذکره بکی حتّی تملأ عیناه لحیته و حتّی یبکی لبکائه من رآه »
ای زراره! عادت جدم این بود که هرگاه یاد آن حضرت می نمود محاسنش از اشک »خیس می گشت به گونه ای که هرکس آن جناب را می دید، به حالش ترحم نموده ازگریه اش به گریه می افتاد

حضرت در بیانی دیگر چنین می فرمایند:
إنّ زین العابدین علیه السلام بکی علی أبیه أربعین سنۀ، صائماً نهاره، قائماً لیله، فإذا »حضر الإفطار جاء غلامه بطعامه و شرابه فیضعه بین یدیه فیقول: کل یا مولای، فیقول

قتل ابن رسول الله جائعاً، قتل ابن رسول الله عطشانا فلا یزال یکرّر ذلک و یبکی حتّی
۲« یبل طعامه من دموعه ثم یمزج شرابه بدموعه فلم یزل کذلک حتّی لحق بالله تعالی
امام زین العابدین علیه السلام بر پدرش چهل سال گریست۳٫

 در این مدت روزها روزه می داشت و شب ها به عبادت می گذرانید. هنگام افطار می رسید خدمتگزارش غذا وآب می آورد و در مقابلش می گذاشت و عرض می کرد: آقا بفرمائید میل کنید.

میفرمود: فرزند رسول خدا گرسنه کشته شد، فرزند رسول خدا تشنه کشته شد.آنقدر اینجمله ها را تکرار می فرمود ومی گریست تا غذایش ازآب دیدگانش تر می شد. حال حضرت چنین بود تا به خدای عزّوجلّ پیوست

در روایتی دیگر وارد شده است که هرگاه غذا برای افطار حضرت می آوردند از شهدای
به خون خفتۀ کربلا یاد می کرد و می فرمود: واکربلا! آه از غم و اندوه کربلا! و این جمله را
تکرار می کرد و می فرمود: قتل ابن رسول الله جائعاً، قتل ابن رسول الله عطشاناً! و آنقدر اشک
می ریخت که لباس حضرت از اشک، تر می شد.۴

نکته! امام زمان و حجت خدا حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشّریف صدها سال است که هر صبح و شام، خون گریه می کند و آیا نباید شیعه با مولای خویش همراهی کند و او را در این غم یاری؟! شیعه ای که بالاترین و شدیدترین نوع حب را باید با مولای خود داشته باشد

فریاد در مصیبت آن مظلومی که اندوه ما را ابدی کرده و حرارت مصائبش ما را بی تاب کرده. ای وای بر زخم های کهنه ای که جای جای قلوب اولیاء را نشانه گرفته و آنان را در غم جانکاه حسین علیه السلام مظلوم به عزای ابدی نشانده

اللهم عجل لمنتقم الحسین الفرج*

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

. (۱٫عن محمد بن عبدالله الحمیری عن أبیه عن علی بن محمد بن سالم عن محمد بن خالد عن عبدالله بن حماد
البصری عن عبدالله بن عبدالرحمن الأصم عن أبی یعقوب عن أبان بن عثمان عن زراره قال قال ابوعبدالله علیه
.۲۰۶/ ۳۱۳ ؛ بحارالأنوار: ۴۵ / السلام)؛ کامل الزیارات: ۸۱ ؛ مستدرک الوسائل: ۱۰
.۳۷۸/ ۲۷۸ ؛ أسرارالشّهادات: ۲ / ۲۸۲ و ۲۵ / ۲٫ الملهوف: ۲۰۹ ؛ وسائل الشیعه: ۳
۳٫ با توجه به اینکه عمر شریف حضرت بعد از واقعه کربلا ۳۴ یا ۳۵ سال بوده است، احتمالاً عدد چهل تقریبی می
باشد. بدین معنا که حضرت تا پایان عمرگریستند همانطور که در پایان حدیث ذکر شده است۴٫مثیرالاحزان.۱

كاروانِ خالي

در مقاتل مي‏نويسند: در روز عاشورا بعد از آنكه صحنه‏ها تمام شد؛ عمرسعد دستور دارد كه به جنازه‏ها و پيكرهاي نحس لشكرش نماز بخوانند و دفن كنند. امّا پيكر مقدّس اولياء خدا بر روي زمين كربلا مانده است. روز يازدهم بود كه كاروان آمادة حركت شدند. خاندان حسين(عليه‏السّلام)، بي‏بي‏ها و بچّه‏ها را سوار مركب‏ها كردند تا به سمت كوفه ببرند. مقدّمة كوتاهي مي‏گويم و بعد به توسّلم مي‏پردازم. دارد كه امام حسين(عليه‏السّلام) وقتي از مكّه خواست حركت كند و به سمت كوفه بيايد، خيلي با عظمت بود. شايد حدود بيش از دويست يا سيصد كجاوه‏ و... كه مورد احتياج اين كاروان بود را همراه داشتند. كجاوه‏ها مخصوص بود، من جمله كجاوة زينب(سلام‏الله‏عليها) كه خيلي با عظمت است. دارد وقتي زينب خواست حركت كند و از داخل منزل بيايد تا سوار بر محمل بشود، قاسم دويد و چهارپايه‏اي آورد و پاي كجاوه گذاشت؛ اباالفضل آمد و وقتي ديد اصحاب ايستاده‏اند، به آن‏ها رو كرد و گفت: «غُضُّوا أَبْصَارَكُمْ‏»؛ چشمانتان را ببنديد؛ كه كسي پيكر خواهرش زينب را نبيند. آمد و زانو خم كرد كه زينب پايش را بر روي زانو‏ي برادر بگذارد. عليّ اكبر پردة محمل را كنار زد و حسين(عليه‏السّلام) زير بغل‏هاي زينب را گرفت. سوار بر كجاوه شد . زينب(سلام‏الله‏عليها) اين‏طور از مكّه حركت كرد. امّا حالا مي‏خواهد از كربلا حركت كند. مقايسه‏اي بكنيد و ببينيد چگونه است؟

هيچ‏كسي نمانده است!

«وَ نَظَرَ يَمينً وَ شِمالا وَ لَم تَري»؛ نگاه كرد و ديد هيچ‏كس نمانده؛ آمدند كه زن‏ها و بچّه‏ها را سوار مركب كنند؛ فرمود: كنار برويد، خودم سوارشان مي‏كنم. همة بي‏بي‏ها و بچّه‏ها را سوار كرد؛ حالا خودِ زينب تك و تنها مانده است. حالا چطور سوار بر مركب بشود؟ خدا مي‏داند كه زينب چگونه خودش را سوار بر مركب كرد؟ آن خبيث‏ها كاروان اسرا را حركت دادند. عمر سعد گفت: اين‏ها را از كنار قتلگاه عبور دهيد. چشم زن‏ها و بچّه‏ها به بدن‏هاي قطعه قطعه شده بر روي خاك افتاد. يك وقت زينب متوجّه شد و ديد برادرزاده‏اش دارد ازهاق روح مي‏شود. به زين‏العابدين گفت: «مالِي‏ أَراكَ‏ تَجُودُ بِنَفسِكَ يا بَقِيَّةَ جَدِّي وَ أَبِي وَ إخْوَتي‏؟» چرا با جانت بازي مي‏كني؟ امّا مگر خودش توانست تحمّل كند؟ به سمت مدينه رو كرد: «يَا مُحَمَّدَاهْ هَذَا حُسَيْنٌ‏ بِالْعَرَاءِ»...

(مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی)

کاروان اسرای کربلا در شام

به زين العابدين عليه السلام گفتند: به شما کجا بيشتر از همه جا سخت گذشت؟ سه بار فرمودند: الشام، الشام، الشام؛ آقا کربلا پدرتان را کشتند چطور مي فرماييد شام؟

فرمودند: در شام مصيبتي بود که جاي ديگر نبود، در شام ما را بردند به بازار برده فروشان به عنوان غلام و کنيز بفروشند؛

فرمود: در شام ما را بردند در مجلس لهو و لعب، در شام ما را بردند به محله يهودي ها و گفتند: اينها بچه هاي علي هستند، همان علي که اجدادشان را مي کشت، آقا فرمود: يهودي ها سنگ و چوب برداشتند...

فرمودند: در شام از بالاي ساختمان آتش بر سرمان ريختند...

وقتي عمه سادات را وارد شام کردند، از چهار طرف زينب را مي زدند... فرمودند: در شام ما را آوردند کنار خرابه جا دادند، خرابه کنار خيابان شلوغ بود، مردم رد مي شدند و با انگشت ما را اشاره مي دادند.

يک روز در بازار قصاب ها رد مي شد ديد گوسفندي را قصاب مي خواهد ذبح کند، آقا شروع کرد به گريه کردن ، رفت جلو و فرمود: آبش دادي يا نه؟ گفت:آقا تا آبش ندهيم نمي کشيم،

فرمود: اما باباي من را در کربلا آب ندادند .... حسين

منبع: اقتباس از روضه خواني حجت الاسلام والمسلمين هاشمي نژاد حفظه الله.

الشام الشام الشام

قبر امام سجاد عليه السلام در بقيع و در جوار رحمة للعالمين است و با سه امام مظلوم ديگر همسايه است، اما چه همسايه هايي، که هر کدام از ديگري مظلوم تر و داغ هر يکي از ديگري گدازنده تر است. قبر اين ائمه سايبان هم ندارند، دو تا از اين ها داغ کربلا را دارند.
من ديده ام آنچه را که ديدن سخت است      ديدن چه بود بلکه شنيدن سخت است
هفتاد ودو تن ز بهترين ياران را        ديدن به زمين و دل بريدن سخت است
بار غل و زنجير و چهل منزل را         با پيکر تب دار کشيدن سخت است
جانبخش بود نواي قرآن اما             از رأس پدر ز ني شنيدن سخت است

با فرا رسيدن ماه رمضان، هر افطار آنحضرت به ياد شهداي کربلا و شهادت پدر مي افتاد و مي فرمود: واکربلا! واکربلا!
اين جمله را همواره تکرار مي کرد: که کشته شد پسر رسول خدا در حاليکه خايف بود! کشته شد. پسر رسول خدا در حاليکه تشنه بود ... اين جمله ها را با خود زمزمه مي کرد و اشک مي ريخت تا اين که لباس آن حضرت از اشک خيس مي شد.
همه جا در نظرم کربلاست              لب عطشان شهيدان نرود از نظرم
ليک با اين همه غم گريه آهسته کنم      که مبادا شنود عمه ي من فريادم
ديدم من اگر به خاک خون پيکرها        در راه، به نوک نيزه سرها ديدم
يک سو تن صد چاک عزيز زهرا      يک سو تن پامال پسرها ديديم
با ديده ي خون گرفته بر خاک بلا      صد پاره تن برادرم را ديدم
آتش چو زدند به خيمه هايمان من      سوخته مهد اصغرم را ديدم
در گوشه ويرانه پس از آنهمه داغ    من مرگ سه ساله خواهرم را ديدم

وقتي راوي از امام سجاد عله السلام سؤال مي کند آقا در کجا به شما زياد سخت گذشت؟ سه بار فرمود: الشام الشام الشام، آقا جان عزيزان شما را کربلا کشتند، شما چطور از شام گلايه داريد؟ فرمود: امان از زخم زبان شاميان، مردم شام ما را خارجي مي گفتند.
شاميان هلهله در شام زدند     سنگ بر ما ز سر بام زدند
ما کجا گوشه ويرانه کجا    ما کجا مجلس بيگانه کجا

منابع:

1- سوگنامه آل محمد، ص 408.

2- ناسخ التواريخ، ص304.

امام سجاد علیه السلام بعد واقعه عاشورا

امام سجادعليه السلام تمام صحنه هاي عاشورا را به ياد مي آورد. نشد غذايي جلوي ان بزرگوار بگذارند و آن غذا با اشک چشمش مخلوط نگردد.
در طول دوران زندگي رنج هاي فراواني ديد و يکي از چهار نفري است که بسيار گريه مي کرد.
روزي يکي از غلامان حضرت را ديد، امام به شدت گريه مي کند. جلو آمد و گفت: آيا وقت آن نرسيده که به گريه و زاري خاتمه دهيد؟ امام عليه السلام فرمود: چگونه گريه نکنم. يعقوب پيامبر دوازده پسر داشت و تنها يوسف از نظرش غايب شده بودآن قدر گريه کرد چشمش سفيد شد. من چگونه گريه نکنم در حلي که ديدم پدرم را با لبان تشنه سر بريدند.
تنها، نه خون به داغ پدر از بصر بايد گريست    هر جا که آب ديد، به ياد پدر گريست
چون ديد گوسفند ذبيحي به هر کجا     آهي کشيدسخت ز سوز جگر گريست
از داغ جانگداز شهيدان کربلا      هم در حضر گريست و هم در سفر گريست
با ياد تشنه کام شهيد لب فرات      از صبح تا به شام، زشب تا سحر گريست
چون شمع، در مصيبت ياران خويشتن    هر جا نشست سوخت، به هر رهگذر رسيد

منبع: سوگنامه آل محمد, ص 72.

پس از آنکه يزيد در محراب نشست و اسراي آل رسول در مسجد حاضر شدند براي تبرئه کردن خود از جنايتي که مرتکب شده و بخاطر عوام فريبي ، امر کرد خطيبي به منبر برود و از آل ابي سفيان و يزيد مديحه سرايي کند و علي بن ابي طالب و حسين بن علي عليهما السلام را مورد نکوهش و ملامت قرار دهد.

خطيب بر منبر رفت و چنين کرد که يزيد دستور داده بود. در چنين شرايطي امام سجاد عليه السلام سکوت را شکست و با خشم فرياد زد:

وَيلَکَ اَيُّهَا الخاطِب اِشتَرَيتَ رِضَا المَخلُوقِ بِسَخَطِ الخالِق فَتَبَوَّءَ مَقعَدَکَ مِنَ النّار

يعني: واي بر تو اي خطيب تو خوشنودي مخلوق را به خشم خالق فروختي و جايگاه خود را در آتش دوزخ قرار دادي.

با اين فرياد نفس در سينه خطيب حبس شد و فضاي مسجد را سکوت فرا گرفت و مردم متوجه امام شدند.

آنگاه امام رو به يزيد فرمود: يا يزيد ائذن لي حتى أصعد هذه الأعواد فأتكلم بكلمات لله فيهن رضا ، و لهؤلاء الجلساء فيهن أجر و ثواب

يعني: اي يزيد به من اجازه بده بالاي اين چوبها بروم و سخناني بگويم که رضاي خدا را در پي داشته باشد و و موجب ثواب و اجر حاضران گردد...

يزيد از اجازه دادن امتناع ورزيد ولي حاضران از هر طرف خواستند که يزيد اجازه دهد

يزيد در جواب گفت : اگر به منبر برود پايين نمي آيد مگر اينکه آبروي من و آل سفيان را ببرد.

فرزند يزيد (معاويه) در جمع حاضر بود گفت: پدر اجازه بده به منبر رود صدايش به جايي نمي رسد.

يزيد جواب داد:

ادامه در ادامه مطلب ....

السّلام علیکم یا اهل بیت النّبوّة و موضع الرّسالة.

من این دل های شما را روانه کنم قبرستان بقیع، قبوری که خاموش و بدون هیچ صحن و سرایی است. دو سه جمله از سیدالساجدین، علی بن حسین روضه بخوانم. آقایی که سی و پنج سال عزادار کربلا بود. دوران امامت امام از سال 61 هجری تا 94 یا 95 بوده است در این مدت عزادار پدر بزرگوارش اباعبدالله بود. هر افطار که آب می آوردند همین که نگاهش به آب می افتاد اشک می ریخت، می فرمود: قتل ابن رسول الله عطشانا؛ من چطور با آب افطار کنم در حالی که پدرم را با لب تشنه شهید کردند. هر غذایی که برایش می آوردند همین که نگاه می کرد، می فرمود: قتل ابن رسول الله جائعا؛(1) پدرو را جلوی چشمم گرسنه سر بریدند مگر می شود فراموش کرد؟

گفتند: آقا جان، خیلی خودتان را اذیت می کنید. فرمود: یعقوب یک یوسف داشت وقتی یوسف از مقابلش رفت با این که می دانست زنده است و می آید، آن قدر گریه کرد تا چشم هایش را از دست داد، چطور گریه نکنم؟! در یک روز چند یوسف مرا قطعه قطعه کردند! علی اصغر، علی اکبر، عمو جانم عباس، پدر بزرگوارم اباعبدالله.

سیدالساجدین مظهر این مصائب و مشکلات و اشک هاست. در مدینه اجازه ی روضه خوانی نداشت اما به هر بهانه و زمینه ای برای پدر بزرگوارش اشک می ریخت.

امام سجاد سند زنده ی کربلا است، چون زینب کبری بعد از حادثه ی عاشورا زیاد زنده نماند. یکی دو سال بعد، از دنیا رفت. اما امام سجاد، سیدالساجدین سند زنده است.

امام سجاد همه ی حوادث و قضایا را دید. مصیبت هایی دید که مخصوص خودش هست؛ مصیبت شام، کوفه. سهل ساعدی می گوید: رفتم خدمت امام سجاد عرض کردم: آقا جان، سهلم، پیر غلام شما هستم، از بیت المقدس می آیم، خبر نداشتم. این سر های نورانی مال کیست؟ به ما گفتند افرادی که علیه حکومت کودتا کرده اند، آن ها را دارند می آورند. اما این که سر عباس است! این سر حسین است من این سر ها را می شناسم این سر شبیه پیغمبر است.

رأس   زهریّ    قمریّ                             أشبه الخلق برسول الله(2)

امام فرمود: سهل ساعدی! عزیزان ما را در کربلا به شهادت رساندند. اما حالا تو یک کاری بکن اگر پول داری مقداری پول به این نیزه دارها بده تا این سرها را مقداری دور کنند که این مردم این به هوای این سرها به زن و بچه آل الله نظر نکنند.(3)

پی نوشت:

1- وسائل الشیعه،ج3،ص282؛ بحارالانوار،ج45، ص149؛ اللهوف، ص209.

2- بحارالانوار، ج45، ص114.

3- سوگنامه آل محمد، ص449-448.

منبع: روضه های استاد رفیعی،ص56.