حاج میثم مطیعی

"اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائِکَ عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ"
*چی میشه من بیام پایین پات دست به سینه بگذارم و بگم:
*"اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ"
*سلام من به بقیع و به چار قبر خرابش
امشب شب شهادت پسرته حسین جان*
دریا به دیده ی تر من گریه می کند
آتش ز سوز حنجر من گریه می کند
سنگی که می زنند به فرقم ز روی بام
بر زخم تازه ی سر من گریه می کند
*تو هر شهری وقتی یه بزرگی وارد میشه یه آقایی وارد میشه مردم شهر گل میریزند روی سرش میگن خوش آمدی؛وقتی کوفه رفت با کاروان زن ها و بی بی ها همه سنگ میزدند...وقتی رسید شهر شام هم هلهله میکنند هم دخترها رو کتک میزنند،شاید زبون حال آقامون این باشه:مردم کوفه و شام،به من علی بن الحسین سنگ بزنید ولی دیگه به سر بابای مظلوم من سنگ پرتاب نکنید...حسین...حسین...*
از حلقه های سلسله خون می چکد چو اشک
زنجیر هم به پیکر من گریه می کند

ادامه در ادامه مطلب....

شهادت امام سجاد علیه السلام _حجت الاسلام سید حسین حسینی قمی

"انا ابن مسلوب العمامة و الرداء انا ابن من بكت عليه ملائكة السماء انا ابن من ناحث عليه الجن في الارض و الطير في الهواء"مردم شام من پسر همون کسی هستم که چهل منزل سرش رو بالای نیزه زدند؛من پسر همون کسی هستم که عبا و عمامه ش رو بردند؛من پسر همون کسی هستم که(شماها شادی کردید ولی)ملائکه ی آسمان گریه کردند؛شب شهادته وگرنه اجازه نمیداشتم بگم:
"انا ابن المقتول ظلما انا ابن مجزوز الرأس من القفا "
مردم شام سر پدرم رو از قفا جدا کردند،زن و فرزندش رو اسیر کردند...
عجیبه تو این سفر!گاهی زین العابدین به فریاد زینب میرسیده گاهی زینب به فریاد زین العابدین...عصر یازدهم وقتی اهلبیت رو میخواستند از کنار شهدا عبور بدن امام سجاد منقلب شد،بی بی زینب به فریاد زین العابدین رسید،فرمود:"ما لی اراک تجود بنفسک یا بقیه الماضین؟!" ما که دیگه به غیر از تو کسی رو نداریم؛داری با جان خودت بازی میکنی!
ادامه در ادامه....

امروز امام باقر باباشو کفن کرد... میگن داشت باباشو غسل می داد(زود بردمت سر اصل مطلب گرچه روضه زیاده و حرف زیاد) قربونت برم آقا جان" نگاه کردن دیدن امام باقر داره بدن رو غسل میده و اشک میریزه" ان شاالله هیچ پسری بدن باباشو غسل نده" یاد کنیم همه گذشتگان پدرانمون،شهدا،امام راحل" خدا کنه بدن زخمی رو نخوای غسل بدی ..." هر کاری میکنی خون بند نمیاد ..." قربونت برم امام باقر، بعد این همه سال ... دیدن گریه می کنه " چیه آقا ؟؟گفت هنوز جای غل و زنجیر روی بدن بابام هست ... هنوز جای سلسله و غل جامعه روی بدنش هست ...." ببرمت کربلا ...." امام باقر بعد 40 سال ، جای زنجیر دیدی صدای ناله ات بلند شد ..."یه روزی بابات زین العابدین بدن باباشو داخل قبر گذاشت" دید رگ ها تازه است .... زخم ها تازه ست ... لب ها رو روی رگ های بریده گذاشت .....
ای حسین .....
 

حجت الاسلام والمسلمین سیدحسین مومنی

اومد خدمت امام سجاد؛عرض کرد آقا کجا بیشتر از همه به شما سخت گذشت تو این مسیر؟حضرت نفرمودند روز عاشورا،نفرمودند گودی قتلگاه،سه بار فرمودند:"الشام...الشام...". بر اساس مقتل عرض میکنم سخت ترین روز برای قافله ی ابی عبدالله میدونید کی هست؟روز اول ماه صفر،زمانی که اهلبیت رو وارد شهر شام میکنند.ببخشید امروز روز شهادت امام سجادِ؛روضه ی امام سجاد زهر نیست،جیگر پاره پاره شدن نیست؛روضه ی امام سجاد اینیه که عرض میکنم،خدا میدونه روز شهادت امام سجاد جرات میکنه والا نمیتونه به این راحتی ها! عمه جان ما زینب یه مقدار از زیور آلاتی که مونده بود جمع کرد داد به شمر.مقتل الحسین ملاعبدالرزاق مقرم روز اول ماه صفر،اینی که عرض میکنم اونجا آمده.فرمود:شمر بیا ما رو از یه دروازه ای وارد کن-تو لولو و مرجان میفرماید وقتی روضه ی نوامیس اهلبیت مطرح میشه سریع رد بشید-که مردم کمتر ما رو نگاه کنند؛اون بی حیا هم آمد شلوغ ترین دروازه که دروازه ی ساعات بود رو انتخاب کرد و اهلبیت رو از این دروازه وارد کرد.من از دروازه ی ساعات تا کاخ اَمَوی یا اُموی هردوش درسته،پیاده رفتم،ساعت گذاشتم بیست دقیقه راهه،بگو نیم ساعت راهه،قطعا بیشتر نیست ولی صبح علی الطلوع اهلبیت رو از این دروازه وارد کردند،در اینکه کی رسیدند به کاخ اموی سه قول وجود داره:۱-نزدیک ظهر رسیدند،ببین چندساعته،اونایی که سوریه رفتند،شام رفتند میدونند،از دروازه ی ساعات میخوای بری کاخ اموی باید از وسط بازار رد بشی...از وسط بازار اهلبیت رو عبور دادند،قول دوم اینه که بعد از نماز ظهر رسیدند،قول سوم تو اسرارالشهاده امام سجاد فرمودند دم غروب ما رسیدیم به کاخ اموی.ببینید تو این مسیر چی گذشته؟حالا حضرت به نعمان بن منذر مدائنی میفرماید:نعمان! هفت بلا تو شام به سر ما آوردند،هفت بلا...ترجمه ی اسرار الشهاده را میخونم:یک:ستمگران ما را با شمشیرهای برهنه و نیزه ها احاطه کرده بودند و پیوسته با این ها به ما حمله میکردند،گاهی به بچه ها میزدند،گاهی به زن ها میزدند.تصور کنید این بلاها سر خودتون و اهل وعیالتون آمده،ببینید چه حالی انسان پیدا میکنه!

ادامه در ادامه مطلب.....

احتمال شب قدر بودن شب بیست و هفتم زیاد است. اهل سنت هم امشب را مهم می دانند. در مثل امشبی امام سجاد(ع) این دعا را می خواندند:«اللَّهُمَّ ارْزُقْنِي التَّجَافِيَ عَنْ دَارِ الْغُرُورِ وَ الْإِنَابَةَ إِلَى دَارِ الْخُلُودِ وَ الاسْتِعْدَادَ لِلْمَوْتِ قَبْلَ حُلُولِ الْفَوْتِ»1 خدایا من را از این دنیا بکن تا برای دار آخرت آماده بشوم قبل از اینکه اجل من برسد. امام سجاد(ع) سی و پنج سال گریه کرد. هیچ کس مثل امام سجاد(ع) برای پدرشان و اهل بیت گریه نکرد. بعد از شهادت امام سجاد، اصحاب دیدند کتف امام زخم شده است پرسیدند چرا آقا زخمی شده بود؟ امام باقر(ع) فرمودند: پدرم در نیمه های شب آن قدر انبان بر دوش می کشید و در خانه ی فقرا می برد که این طور شده است.

امام سجاد(ع) شتری داشتند که ایشان با این شتر بیست و پنج سفر مکه مشرف شدند. حضرت در این همه مدت یک تازیانه هم به این شتر نزدند. بعد از دفن امام سجاد(ع)، امام باقر(ع) دیدند شتر آقا در منزل نیست گشتند دیدند این شتر به قبرستان بقیع رفته سر و صورت خودش را به قبر امام سجاد می مالد و ناله می کند. شتر را به منزل آوردند بعد از چند لحظه دوباره دیدند نیست رفتند گشتند دیدند دوباره سر قبر امام رفته است. چند بار این کار را کردند دیدند فایده ندارد به امام باقر(ع) گفتند چه کار کنیم؟ آقا فرمودند: این شتر بهشتی است رهایش کنید.

هیچ مصیبتی برای امام سجاد(ع) مثل مصیبت کربلا نبود و معجزه ی الهی بود که امام سجاد در آن سفر زنده بماند. هر وقت برای آقا آب یا غذا می آوردند شروع می کرد به گریه کردن، می گفتند: آقا جان چرا گریه می کنید؟ می فرمود: «قتل ابن رسول اللَّه جائعاً، قتل ابن رسول اللَّه عطشانا»2. می فرمود: پدرم را با لب تشنه، شکم گرسنه به شهادت رساندند. یک روز قصاب می خواست گوسفند بکشد، آقا فرمود: آیا به این گوسفند آب داده ای؟ عرض کرد: مگر می شود آب نداد ما همیشه آب می دهیم. آقا فرمودند: اما پدر غریبم را با لب تشنه به شهادت رساندند.

امام سجاد(ع) غلامی داشتند غلام می گوید: روزی آقا به بیابان رفت سر به سجده گذاشت. آنقدر گریه کردند که زمین تر شد گفتم: آقا وقت آن نشده که گریه های شما تمام بشود؟ فرمودند: وای بحال تو، یعقوب پیامبر دوازده پسر داشت یکی از آن ها گم شد کشته نشد یعقوب پیامبر آنقدر گریه کرد تا چشمانش کور شد ولی می دانی مصیبت من چقدر سنگین است. من در یک روز پدرم، برادرهایم، عزیزانم، عموهایم را از دست دادم.

چه حالی داشت امام سجاد وقتی با غل و زنجیر سوار شتر شد. بی بی زینب دید لرزه بر اندام برادرش افتاده که نزدیک است روح از بدنش جدا بشود. آمد صدا زد عمه جان شما یادگار گذشته ها هستی چرا با جان خودتان بازی می کنید. آقا فرمودند: عمه جان مگر نمی بینی عمر سعد و لشکرش برای کشته های خودشان را نماز خواندند و احترام کردند و دفن کردند اما بدن پدرم اباعبد الله و برادرها و عموهایم و عموزادهایم را برهنه و عریان رها کرده اند. گویا این مردم ما را مسلمان هم نمی دانند. امام سجاد(ع) وقتی خواست بدن پدر را در قبر بگذار معمولا طرف راست صورت را روی خاک می گذارند اما یک دیدند آقا خم شد و رگ های بریده ی پدرش را بوسید و ... .

«لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم».

حجةالاسلام و المسلمین فرحزاد

1 . مفاتيح الجنان/ شیخ عباس قمی/ شب بيست و هفتم ..... ص : 236

2. مع الركب الحسينى /محمد امين امينى/ ج 6/ استمرار بكاء وحزن الإمام زين العابدين عليه السلام ..... ص : 415

من نمی دانم واقعاً بر امام سجاد علیه السلام چه گذشته است، می پرسند: آقا چه وقت بیش از همه به شما سخت گذشت؟ سه بار فرموده: «الشام الشام الشام» امان از زخم زبان، بگویند اینها خارجی هستند، کافر هستند، اینها اصلاً مسلمان نیستند در شام جشن گرفتند و هلهله کردند که خارجی ها را می خواهند وارد شام کنند. ولی یکی از جاهایی که برای امام سجاد خیلی سخت گذشت آن لحظه آخری بود که بدن قطعه قطعه پدر را در یک حصیری گذاشت و وارد قبر شد اما دیدند آقا از قبر بیرون نمی آید. خیلی سخت بود برای آقا. معمولاً بدن را باید رو به قبله بخوابانند و طرف راست صورت را بر روی خاک بگذارند اما بدن اباعبدالله علیه السلام سر نداشت.آقا خاک روی قبر ریختند با انگشت نوشتند: «هذا قبر الحسين بن عليّ بن أبيطالب الذي قتلوه عطشاناً غريباً»1

حجة الاسلام و المسلمین فرحزاد

1. مع الركب الحسينى (ج 5) / محمدجعفرطبسی / 148 / ولكن هل يمكن الأخذ بهذا الرأي!؟..... / ص: 141.

امشب ديگر صداي مناجات امام(علیه السلام) شنيده نشد؛ ديگر امشب بچه هايش هر چه منتظر ماندند، صداي صوت قرآن بابايشان نيامد؛ صدايي که هر شب نماز شب مي خواند و گريه مي کرد. بعد از نماز شب هم دعا مي خواند و اين دعا را بيشتر شب ها مي خواند و امام باقر(علیه السلام) مي شنيد. اما همسر و بچه هاي امام(علیه السلام) امشب ديگر اين صدا را نمی شنوند. ديشب آخرين شبي بود که امام سجاد(علیه السلام) بعد از نماز شبش دعا خواند؛ «مولاي يا مولاي حتي متي و الي متي»؛ چقدر قشنگ خواند؛ خداي من کجا بروم، در خانۀ چه کسي را بزنم؛ «حتي متي و الي متي اقول لک العتبی مره بعد اخري»؛ مي گويم غلط کردم، توبه کردم و ديگر برنمي گردم؛ «ثم لا تجد عندي صدق و لا وفا»؛1 ولي وقتي به خودم مراجعه مي کنم، مي بينم صداقت در من نيست و باز هم دستم مي لرزد.

اين ها دعايي است که بعد از نماز شب مي خواند و اشک از محاسنش جاري مي شد و جاي سجده اش مرطوب مي شد. صدا مي زد: «وا غوثاه واغوثاه واغوثاه»؛2 فرياد رس من، خداي من. آن قدر يا رب يا رب مي گفت که ديگر نفس هايش به شماره مي افتاد.

اما ديگر امشب مردم مدينه صداي مناجاتش را نشنيدند؛ عجب تشييعي کردند مردم مدينه. تعبير تاريخ اين است که تمام شاگردان، مردم و حتي مخالفان، بيرون ريختند و گفتند: آقاي ساجد و عابد، آن قرآن خوان نيمه شب و آن مناجات کننده از دنيا رفته و به شهادت رسيده. امام باقر(علیه السلام) را موج جمعيت گرفته بودند و جنازه روي دست هاي مردم به طرف بقيع مي رفت و با چه عظمتي بدن را زمين گذاشتند. تعبير تاريخ اين است؛ بسياري از مردم مدينه امام(علیه السلام) را تشييع کردند.

امام باقر(علیه السلام) بدن بابا را در قبر گذاشت و هنوز جاي زنجير به بدن بود. هنوز جاي زخم هاي چهل منزل به بدن بود. پيشاني اش آثار سجده داشت. صورت نحيف بابا را روي خاک قبر گذاشت. مدينه امروز يک تشييع جنازه داشت و روي دست، جنازه را بردند و مردم جمع شدند، کفن کردند، احترام کردند. روز از خانه ها بيرون آمدند اما سيدها جناز ۀ مادرتان را در دل شب برداشتند و 7 نفر غريبانه تشييع کردند. کنار قبر جزء مولا اميرالمؤمنين(علیه السلام) کسي نبود و خودش بدن را دفن کرد، خودش قاري قرآن حضرت زهرا(سلام الله علیها) بود. خودش تلقين خواند و خودش دفن کرد و خودش خاک ريخت. «ساعد الله قلبک يا ابالحسن يا اميرالمؤمنين». يک وقت هم خم شد صورتش را گذاشت روي خاک قبر؛

زهراي من!

• اشک علي دسته گل قبر توعمر علي در گرو صبر تو
• خيز و بيا رو به سوي خانه کنگيسوي اطفال مرا شانه کن

حجة الاسلام والمسلمین میرباقری

1 بحارالانوار، ج84، ص: 288.

2. بحارالانوار، ج6، ص: 232.

امروز روز سه شنبه است. متعلق به اما سجاد(علیه السلام) و امام باقر(علیه السلام) و امام صادق(علیه السلام) است این مسجدم که نور و برکت در این مسجد هست به برکت امام سجاد(علیه السلام) است. امروز بریم در خانه سید الساجدین و زین العابدین. امام صادق(علیه السلام) فرمود: هرکس برای اباعبدالله اشک بریزد پیامبر را خوشحال کرده است. هرکس برای ابا عبدالله گریه کند حضرت فاطمه را خوشحال کرده است. به حضرت فاطمه زهرا صله کرده، هدیه داده است. فرمود: هرکس به مظلومیت اباعبدالله گریه کند حق ما اهل بیت را ادا کرده است. شاید کسی در عالم مثل حضرت امام سجاد(علیه السلام) گریه نکرد و اشک نریخت. سی و پنج سال بعد از واقعه کربلا همه اش گریه میکرد و عزاداری میکرد برای پدر بزرگوارش اباعبدالله الحسین(علیه السلام) هر وقت آب می آوردند، غذا می آوردند حضرت منقلب می شدند. گاهی می آمدند عبور کنند می دیدند یک گوسفندی را قصاب آماده کرده و می خواهد سر از بدنش جدا کند، می فرمودند: به این گوسفند آب دادید یا ندادید. می گفتند: بله آقا! آب دادیم مگر می شود آب ندهیم. ما سنتمان این است هر گوسفندی را که می خواهیم سر ببریم آب می دهیم. حضرت شروع می کردند به گریه کردن، می فرمودند: اما پدرم حسین را با لب تشنه کشتند، با شکم گرسنه او را به شهادت رساندند.

خدایا! چه حالی داشت وقتی امام سجاد(علیه السلام) خواست بدن غرق به خون و قطعه قطعه پدر را بردارد دید قابل حرکت دادن نیست. صدا زدند بروید یک حصیر و بوریا بیاورید بدن بهترین خلق خدا را در حصیرگذاشتند. خود آقا وارد قبر شدند بدن اباعبدالله را در قبر گذاشتند. هر میتی را وقتی میخواهند دفن کنند به پهلوی راست میخوابانند طرف راست صورت را روی خاک می گذارند. اما دیدند توقف آقا امام سجاد(علیه السلام) در قبر طولانی شد یک وقت دیدند، آقا با خاک روی بدن اباعبدالله، با دست مبارک نوشتند: «هذا قبر حسین بن علی بن ابی طالب»، همان حسینی که او را با لب تشنه کشتند.

خدایا به حق امام سجاد(علیه السلام) سید الساجدین، زین العابدین که این مکان منصوب به این بزرگوار است در فرج امام زمانمان تعجیل بفرما. به حق امام حسین(علیه السلام) قلب امام زمان از ما راضی و خوشنود بدار. همه ما را از شیعیان اهل بیت قرار بده. در دنیا و آخرت ما را آنی از قرآن و اهل بیت جدا مگردان. خدمتگذاران به قرآن و مملکت و مقام معظم رهبری و جوانهای ما در پناه امام زمان حفظ بفرما، هدیه کنیم برای اجابت دعاها صلوات بر محمد و آل محمد.

حجة الاسلام و المسلمین فرحزاد

خدایا به حقیقت زین العابدین (علیه السّلام) ما و زن و بچّه هایمان را از هر حرامی مخصوصاً حرام مالی حفظ فرما. خیلی بار سنگینی است. حرام خورها برای تماشای اهل بیت علیهم السّلام کنار دروازه ساعات شام آمدند. در شهر پخش کردند که یک عدّه قبلاً مسلمان بوده اند حالا بی دین شدند و به جرم بی دینی، یزید دستور داده آنها را بکشند. اینکه می گویند خارجی خارجی، کلمة خارجی نه به معنای این است که اینها عرب نیستند. مال ترکیه اند. یا مال پاکستان هستند یا مال هندند. لغت خارجی به روی اهل بیت علیهم السّلام این بوده که آخوندهای درباری حکم دادند امام حسین از دین جدّش بیرون رفته کافر شده است. «خَرَجَ الحُسین مِن دینِ جَدِّه فَقَتلُهُ واجِباً». آن وقت یزید به جرم خروج اینها از دین، اینها را کشته است که در رأسش حضرت امام حسین (علیه السّلام) است. چه دنیای کثیفی که یزید مدافع دین شده است. عجب دوران کثیفی است. چه کسی به دفاع از دین بلند شده است. سهل ساعدی می گوید: من شام را می بینم، انگار مغازه ها را چرا. «یَومٌ تَبَرَّکَت بِهِ بَنُو أمَیَّة»[1]. چه خبر است؟ هرچه فکر می کنم امروز در اسلام چه روزی است که مردم جشن گرفته اند؟ چه عیدی است؟ ماه رمضان که نیست بگویم عید فطر است. ذیحجّه که نیست بگویم عید قربان است. محرّم است. چه روزی است؟ امّا گوشه و کنار گاهی می دیدم یکی، دوتا، تک تک، یک نگاه به اطرافشان می اندازند. سر به دیوار می گذارند و زار زار گریه می کنند. خدایا چرا مردم دو دسته اند؟ یک عدّه خوشحالند و یک عدّه گریه می کنند. پیش یکی از این گریه کن ها آمد. گفت: آقا جان امروز چه خبر است؟ این هم سریع اشکهایش را پاک کرد و حالت عادّی گرفت. گفت: چیزی نیست آقا جان. خبری نیست. گفت: بابا از من نترس. ولله من غریبه ام. مسافرم. من بیت المقدّس بوده ام. از آنجا به شام آمده ام تا مدینه بروم. من از اصحاب پیامبرم. اسمم هم سهل ساعدی است. یک مرتبه می گوید این پیرمرد از حال طبیعی بیرون آمد به من گفت: سهل چرا زمین دهان باز نمی کند؟! چرا آسمان به زمین نمی آید؟! گفتم: چه خبر است؟ گفت: مگر نمی دانی که زین العابدین (علیه السّلام) را امروز به حالت اسارت وارد این شهر می کنند. جوری هم با امام سجّاد (علیه السّلام) معامله کردند که روی شتر ناله کرد ای کاش مادر مرا نزاییده بود و من مانند غلامان زنگ بار و غلامان حبشی اسیر دست این شرور طاغی می شدم.

«لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِ الْعَظِيمِ أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ََََ»

حجّة الإسلام و المسلمین انصاریان

1. مفاتیح الجنان / زیارت عاشورا

مي نويسند در روز عاشورا ابتدا امام حسين(عليه السلام) با حضرت ابالفضل(سلام الله عليه) آمدند و ملاقاتي با عمر سعد(لعنةالله عليه) داشتند. به اصطلاح، سَرانِ اين طرف با سَرانِ آن طرف ملاقات کردند. حُرّ هم با عمر سعد و در جرگه آن ها بود. امام حسين(عليه السلام) آنجا هم شروع کرد اين ها را موعظه کردن و تذکردادن و... ؛ بعد هم پيشنهادهايي کردند که هيچ کدام را عمر سعد نپذيرفت. خوب، امام حسين(عليه السلام) اتمام حجّتش را کرد و برگشت. در تاريخ و مقاتل مي نويسند حُرّ رو کرد به عمر سعد و گفت: هيچ کدام از پيشنهادهاي امام حسين(عليه السلام) را نمي پذيري تو؟ عمر سعد گفت: نه، با او جنگي کنم که آسان ترين چيزش اين باشد که سرها از بدن ها و دست ها از پيکرها جدا شود. اينجا بود که حُرّ جدا شد از عمر سعد و آمد کنار.

مهاجر بن اوس مي گويد: ديدم حُرّ سوار بر مرکب شده است و آرام آرام دارد مي رود؛ امّا بدنش مي لرزد و حال ديگري دارد. به او گفتم حُرّ، اين چه حالي است که در تو مي بينم؟ اگر از سرداران بزرگ کوفه از من سؤال مي کردند، من از تو تجاوز نمي کردم و مي گفتم بزرگترين سردار کوفه حُرّ بن يزيد رياحي است. گفت اي مهاجر! به خدا قسم خودم را بين بهشت و جهنم مي بينم؛ تعاون به برّ و تقوي کنم يا از آن طرف شوم و به اثم و عدوان تعاون کنم؟ بعد قسم خورد و گفت به خدا قسم، و الله، جز بهشت هيچ چيز را انتخاب نمي کنم. مهاجر بن اوس مي گويد ديدم حُرّ آرام آرام دارد مي رود سمت خيام امام حسين(عليه السلام) و اين جملات را مي گويد: «الهي إليکَ أَنَبتُ فَتُب عَلَيَّ» خدايا! من رو به سوي تو آوردم؛ توبه من را بپذير؛ من را قبول کن. «فَإنّي و قد أرعَبتُ قلوب أوليائک و أولادَ بنتِ نبيِک» اي خدا! من دل هاي دوستان و اولياء تو را لرزاندم؛ دل هاي فرزندانِ دختر پيغمبر را لرزاندم... .

حُرّ آرام آرام نزديک خيام امام حسين(عليه السلام) رسيد. من نمي دانم با چه هيأتي بود؛ امّا از جمله اي که امام حسين(عليه السلام) به او گفته است، معلوم مي شود که يا سرش را پايين انداخته بود يا از اسب پياده شده بود و صورتش را روي زمين گذاشته بود؛ چون امام حسين(عليه السلام) که آمد به استقبالش اوّلين جمله اي که به او گفت اين بود که «إرفع رأسَکَ يا شيخ». سرت را بلندکن، چرا سرت را به زير انداخته اي؟ اگر اينجا نيامده بودي سر به زير بودي؛ امّا حالا ديگر سربلندي. حُرّ رو کرد به امام حسين(عليه السلام) و عرض کرد «هَل لي مِن توبة؟...»

آيت الله مجتبي تهراني