آن به همين کيفيت خاصّه که بين اماميه رضوان الله عليهم متعارف است مي باشد؛ يعني، متقوّم است به بلند نمودن دست را در حذاء وجه، و بسط باطن کفها را طرف آسمان و خواندن ادعيه ي مأثوره يا غير مأثوره. و جايز است دعا نمودن به هر زبان، عربي يا غير آن. و عربي احوط و افضل است.

و فقها فرموده اند افضل ادعيه در آن، دعاي «فرج» است.(1) و دليل فقهي متعدبهي به نظر نويسنده نرسيده بر افضليّت؛ ولي مضمون دعا بر دالّ بر فضيلت تامّه ي آن است، زيرا که مشتمل بر تهليل و تسبيح و تحميد است که روح توحيد است؛ چنانچه بيان آن شد. و نيز مشتمل بر اسماء بزرگ الهي است از قبيل:
الله، الحليم، الکريم، العلي، العظيم، الرب؛ و نيز مشتمل بر ذکر رکوع و سجود است؛ و نيز مشتمل بر اسماء ذات و صفات و افعال است؛ و نيز مشتمل است بر مراتب تجليات حق- جلّ و علا-، و نيز مشتمل است بر سلام بر مرسلين، گرچه احتياط ترک آن است، ولي اقوي جواز است؛ و نيز مشتمل است بر صلوات بر پيغمبر و آل او عليهم السلام.
گويي اين دعاي شريف با اين اختصار مشتمل به تمام وظايف ذکريه ي صلوة است.