چون تشنگى بر حسین علیه السلام و اصحابش شدت یافت، شبانه برادرش عباس را با سى سوار و بیست ‏پیاده و بیست مشک فرستاد تا آنکه نزدیک آب رسیدند.

عمرو بن حجاج گفت: کیستى؟

نافع بن هلال گفت: ‏

عالم شيخ حسن، فرزند علّامه شيخ محسن از اهل فلاحيّه نقل مي كند كه: مردي از طائفه براجعه در خرمشهر بنام «مخيلف»به مرضي درپاهايش خود را مي كشيد و از مردم كمك مي گرفت در رفت و آمد بود.

بیشتر منحرفان از امامت و ولایت، ظاهربین و ساده اندیشند. قرآن کریم درباره دنیاپرستان مى‏فرماید: «یعلمون ظاهرا من الحیاة الدنیا و هم عن الآخرة هم غافلون‏»؛ «آنان تنها ظاهرى از زندگى دنیا را مى‏دانند و از آخرت غافلند.» (1) ولایت مداران باید ژرف اندیش و ژرف نگر باشند.

از امتیازات ویژه حضرت عباس، بصیرت نافذ و ژرف اندیشى خاصى بود که تمام خطوط جامعه و رگه ‏هاى کفر و نفاق را به خوبى مى‏شناخت، و ولایت‌مداران را نیز دقیقاً شناسایى کرده بود. امام صادق (ع) درباره عمویش عباس مى‏فرماید:

آنچه بیشتر از چهره حضرت عباس در ذهن‌ها به تصویر کشیده شده و زبان‌ها گویاى آن است‏ شجاعت اوست و حال آن که قبل از همه چیز آن حضرت یک بنده سرا پا تسلیم الهى است، و تمام عظمت‌ها و ارزش‌هاى او زیر سایه همین بندگى و اطاعت محض الهى قرار دارد که به نمونه ‏هایى اشاره مى‏کنیم:

در كتاب معجزات و كرامات ائمه ‏ي اطهار عليهم السلام، صفحه‏ ي 53، تأليف، مرحوم آقا ميرزا هادي خراساني حايري آمده است كه:

چنين فرمود عالم رباني شيخ مرتضي آشتياني، از حجه الاسلام استادش حاج ميرزا حسين خليلي طهراني «اعلي الله مقامه» كه گفت:

روایت‏ شده، هنگامى که وسائل غارت شده از شهداى کربلا را به شام نزد یزید بردند، در میان آن‌ها پرچم بزرگى بود. یزید و حاضران دیدند همه پرچم سوراخ و صدمه دیده ولى دستگیره آن سالم است، پرسید: این پرچم را چه کسى حمل مى‌‏کرد؟ 

شاید در مقاتل نام حکیم بن طفیل طائی را شنیده باشید؛ او از سران و اشراف کوفه و از منافقان و حامیان سرسخت حکومت یزید بود در کربلا در جریان قتل و غارت آل الله و جنایات دیگر دست داشت.

حکیم بن طفیل کسی است که به سوی امام حسین علیه السلام تیراندازی کرده بود. نیز او قاتل ابوالفضل العباس علیه السلام بود و لباس و اسلحه ایشان را به غارت برد.

هنگامی که از او سوال کردند: چرا به سوی فرزند فاطمه سلام الله علیها تیر انداختی؟ با گستاخی گفت: تیر بر بدن او اصابت نکرد بلکه فقط به لباس حسین علیه السلام خورد و آسیبی به او نرساند!