خوش آمدید

این عرصه که عرض آن ندارد طولی

بگذار عمارتش بهر مجهولی

پولیست جهان که قیمتش نیست جوی

یا هست رباطی که نیرزد پولی

ای نفس عجب که با دلم همنفسی

من بندهٔ آن صبح که خندان برسی

ای در دل شب چو روز آخر چه کسی

هم شحنه و دزد و خواجه و هم عسسی

ای نسخهٔ نامهٔ الهی که توئی

وی آینهٔ جمال شاهی که توئی

بیرون ز تو نیست هرچه در عالم هست

در خود بطلب هر آنچه خواهی که توئی

ای نرگس بی‌چشم و دهن حیرانی

در روی عروسان چمن حیرانی

نی در غلطم تو با عروسان چمن

ز اندیشهٔ پوشیدهٔ من حیرانی

این شاخ شکوفه بارگیرد روزی

وین باز طلب شکار گیرد روزی

می‌آید و میرود خیالش بر تو

تا چند رود قرار گیرد روزی

این شاخ شکوفه بارگیرد روزی

وین باز طلب شکار گیرد روزی

می‌آید و میرود خیالش بر تو

تا چند رود قرار گیرد روزی

ای ماه برآمدی و تابان گشتی

گرد فلک خویش خرامان گشتی

چون دانستی برابر جان گشتی

ناگاه فروشدی پنهان گشتی

ای موسی ما به طور سینا رفتی

وز ظاهر ما و باطن ما رفتی

تو سرد نگشته‌ای از آن گرمیها

چون سرد شوی که سوی گرما رفتی

ای ماه اگرچه روشن و پرنوری

از روشنی روی بت من دوری

وی نرگس اگرچه تازه و مخموری

رو چشم بتم ندیده‌ای معذوری

ای کمتر مهمانیت آب گرمی

کز لذت آن مست شود بی‌شرمی

ای خالق گردون به خودم مهمان کن

گردون به کجا برد به آب گرمی