خوش آمدید

ای کمتر مهمانیت آب گرمی

کز لذت آن مست شود بی‌شرمی

ای خالق گردون به خودم مهمان کن

گردون به کجا برد به آب گرمی

ای گوی زنخ زلف چو چوگان داری

ابروی کمان و تیر مژگان داری

خورشید جبین و چهرهٔ همچون ماه

می گون لبی و چشم چو مستان داری

ای گوی زنخ زلف چو چوگان داری

ابروی کمان و تیر مژگان داری

خورشید جبین و چهرهٔ همچون ماه

می گون لبی و چشم چو مستان داری

ای گل تو ز لطف گلستان می‌خندی

یا از دم عشق بلبلان می‌خندی

یا در رخ معشوق نهان می‌خندی

چیزیت بدو ماند از آن می‌خندی

ای کاش که من بدانمی کیستمی

در دایرهٔ حیات با چیستمی

گر پنبهٔ غفلتم نبودی در گوش

بر خود به هزار دیده بگریستمی

ای قاصد جان من به جان میارزی

جان خود چه بود هر دو جهان میارزی

این عالم کهنه آن ندارد بی‌تو

آن از تو ذلب کنم که آن میارزی

ای طالب دنیا تو یکی مزدوری

وی عاشق خلد ازین حقیقت دوری

ای شاد بهر دو عالم از بی‌خبری

شادی غمش ندیده‌اش معذوری

ای عشق تو عین عالم حیرانی

سرمایهٔ سودای تو سرگردانی

حال من دلسوخته تا کی پرسی

چون می‌دانم که به ز من میدانی

ای شمع تو صوفی صفتی پنداری

کاین شش صفت از اهل صفا می‌داری

شبخیزی و نور چهره و زردی روی

سوز دل و اشک دیده و بیداری

ای صاف که می شور و چنین می‌گردی

بنشین و مگرد اگر چنین می‌گردی

...

تو بر قدم باز پسین می‌گردی