خوش آمدید

ای عقل بو که عشق خلاقی شد

عشق آمد و راه زهد زراقی شد

میخانه چو گرم گشت و رندان کامل

سلطان خرابات به خود ساقی شد

در مجلس ما که ترک می نتوان کرد

با عقل بیان عشق وی نتوان کرد

چون اوست حقیقت وجود همه چیز

ادراک وجود هیچ شی نتوان کرد

یک نقطه به ذات خود هویدا گردید

زان نقطه به دم دو نقطه پیدا گردید

زین هر سه یکی الف هویدا آمد

وین طرفه که در دو کون یکتا گردید

هر آینهٔ که در نظر می گذرد

تمثال جمال او نظر می نگرد

تمثال خیالیست و لیکن ذاتش

در آینه تمثال به ما می نگرد

در هر آنی مرا عطائی بخشید

شاهی جهان بهر گدائی بخشید

گنجی که نهایتش خدا می داند

سلطان به کرم به بینوائی بخشید

بودش به کمال خویش بودم بخشید

لطفش به کرم شهد شهودم بخشید

او طالب من که ظاهرش گردانم

من طالب او که تا وجودم بخشید

بر خاک درش هر که مقامی دارد

در هر دو جهان جاه تمامی دارد

یاری که بود به عشق او بدنامی

بدنام مگو که نیک نامی دارد

محبوب جمال خود به آدم بخشید

سرّ حرمش به یار محرم بخشید

هر نقد که در خزانهٔ عالم بود

سلطان به کرم به جود عالم بخشید

دل میل به صحبت نگاری دارد

با ساقی و مستی سر و کاری دارد

چون بلبل مست در چمن می گردد

گویا که هوای گلعذاری دارد