موضوع : تولید ملی و حمایت از اقتصاد
بر اساس آموزههاي علم اقتصاد جهت پيشبيني بازدهي يك سرمايهگذاري سه حالت قابل تصور است. حالت قطعيت، حالت ريسكي و حالت عدم اطمينان. حال به شرح مختصر اين سه پيامد ميپردازيم.
همانطور كه از عنوان حالت اول برميآيد اين حالت ناشي از شرايط قطعي است. اين حالت نتيجه پيشبينيهاي تئوريك است و پيامدها در آن به صورت صددرصد قابل پيشبيني و دستيابي تصور ميشوند. به علت دخالت عوامل بسيار زياد از جمله عوامل ناشي از رفتار انساني اين حالت در دنياي واقعي اساسا رخ نميدهد.
در حالت دوم كه تصميمگيري در شرايط ريسك به آن اطلاق ميشود، تصميمگيرنده بر اساس علم آمار و احتمالات و تجربه اقدام به پيشبيني نتايج مينمايد. به زبان علمي تصميمگيرنده اقدام به برازش يك تابع توزيع احتمال روي نتايج مينمايد و نوسان يك متغير را حول يك ميانگين تخمين ميزند و درنهايت بر اساس قانون احتمال ميزان دستيابي به اهداف را بر اساس درصد بيان ميكند. در اين حالت فرض ميشود شرايط ثبات در كليه متغيرها برقرار است.حالت سوم تصميمگيري در شرايط عدم اطمينان است. در اين حالت از نحوه تغيير متغيرها هيچ تصوري نداريم و درعين حال اين متغيرها در تصميم شما دخيل هستند.
عموم مردم و بخش بزرگي از متخصصين حالت ريسك را با عدم اطمينان يكسان تصور ميكنند. اگر بخواهيم تفاوت ريسك و عدم اطمينان را بيان كنيم بايد بگوييم ريسك قابل كميسازي و عدم اطمينان قابل كميسازي نيست. به عنوان نمونه هنگامي كه از آينده تصميمي اطلاعي نداريم، در حالت عدم اطمينان قرار داريم و از حالت ريسك خارج شدهايم، حال اگر 90 درصد احتمال بدهيم كه تصميم الف اتخاذ ميشود در حالت ريسك قرار گرفتهايم
لينک مطلب