1.قسمت 1
 
 
 
 
1.1.              قَدْفَهِمَ السَّرائِرَ وَ عَلِمَ الضَّمائِرَ، وَلَمْ تَخْفَ عَلَيْهِ اَلْمَكْنوناتُ ولا اشْتَبَهَتْ عَلَيْهِ الْخَفِيّاتُ.
بر نهان‏ها آگاه و بر درون‏ها دانا، پوشيده‏ها بر او آشكار و پنهان‏ها بر او روشن است
 
 
 
 
1.2.              لَهُ الْإِحاطَةُ بِكُلِّ شَىْ‏ءٍ، والغَلَبَةُ على كُلِّ شَى‏ءٍ والقُوَّةُ فى كُلِّ شَئٍ والقُدْرَةُ عَلى كُلِّ شَئٍ وَلَيْسَ مِثْلَهُ شَىْ‏ءٌ. وَ هُوَ مُنْشِئُ الشَّىْ‏ءِ حينَ لاشَىْ‏ءَ
اوراست فراگيرى و چيرگى بر هر هستى. نيروى آفريدگان از او و توانايى بر هر پديده ويژه اوست. او را همانندى نيست و هموست ايجادگر هر موجود در تاريكستان لاشَى‏ء
 
 
 
 
1.3.              جَلَّ عَنْ أَنْ تُدْرِكَهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ وَ هُوَاللَّطيفُ الْخَبيرُ
    ديده‏ها را بر او راهى نيست و اوست دريابنده ديده‏ها. بر پنهانى‏ها آگاه و بر كارها داناست.
 
 
 
 
1.4.              لايَلْحَقُ أَحَدٌ وَصْفَهُ مِنْ مُعايَنَةٍ، وَلايَجِدُ أَحَدٌ كَيْفَ هُوَمِنْ سِرٍّ وَ عَلانِيَةٍ إِلاّ بِمادَلَّ عَزَّوَجَلَّ عَلى نَفْسِهِ.
كسى از ديدن به وصف او نرسد و بر چگونگى او از نهان و آشكار دست نيابد مگر او - عزّوجلّ - خود، راه نمايد و بشناساند
 
 
 
 
1.5.              وَأَشْهَدُ أَنَّهُ اَللَّهُ ألَّذى مَلَأَ الدَّهْرَ قُدْسُهُ، وَالَّذى يَغْشَى الْأَبَدَ نُورُهُ، وَالَّذى يُنْفِذُ أَمْرَهُ بِلامُشاوَرَةِ مُشيرٍ وَلامَعَهُ شَريكٌ فى تَقْديرِهِ وَلايُعاوَنُ فى تَدْبيرِهِ.
    گواهى مى‏دهم كه او اللّه است؛ همو كه تنزّهش سراسر روزگاران را فراگير و نورش ابديت را شامل است. بى‏مشاور، فرمانش را اجرا، بى‏شريك تقديرش را امضا و بى‏ياور سامان‏دهى فرمايد.
 
 
 
 
1.6.              فَهُوَ اللَّهُ الَّذى لا إِلاهَ إِلاَّ هُوالمُتْقِنُ الصَّنْعَةَ، اَلْحَسَنُ الصَّنيعَةِ، الْعَدْلُ الَّذى لايَجُوُر، وَالْأَكْرَمُ الَّذى تَرْجِعُ إِلَيْهِ الْأُمُورُ.
پس اوست »اللّه« كه معبودى به جز او نيست؛ همو كه صُنعش استوار است و ساختمان آفرينشش زيبا. دادگرى است كه ستم روا نمى‏دارد و كريمى كه كارهابه او بازمى‏گردد.
 
 
 
 
1.7.              . وَأَشْهَدُ أَنَّهُ اللَّهُ الَّذى تَواضَعَ كُلُّ شَىْ‏ءٍ لِعَظَمَتِهِ، وَذَلَّ كُلُّ شَىْ‏ءٍ لِعِزَّتِهِ، وَاسْتَسْلَمَ كُلُّ شَىْ‏ءٍ لِقُدْرَتِهِ، وَخَضَعَ كُلُّ شَىْ‏ءٍ لِهَيْبَتِهِ.
و گواهى مى‏دهم كه او »اللّه« است كه آفريدگان در برابر بزرگى‏اش فروتن و در مقابل عزتش رام و به توانايى‏اش تسليم و به هيبت و بزرگى‏اش فروتن‏اند.
 
 
 
 
1.8.              مَلِكُ الْاَمْلاكِ وَ مُفَلِّكُ الْأَفْلاكِ وَمُسَخِّرُالشَّمْسِ وَالْقَمَرِ، كُلٌّ يَجْرى لاَِجَلٍ مُسَمّىً.
پادشاه هستى‏ها و چرخاننده سپهرها و رام‏كننده آفتاب و ماه كه هريك تا اَجَل معين جريان يابند.
 
 
 
 
1.9.              لَمْ يَكُنْ لَهُ ضِدٌّ وَلا مَعَهُ نِدٌّ أَحَدٌ صَمَدٌ لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفْواً أَحَدٌ.
نه او را ناسازى باشد و نه برايش انباز و مانندى. يكتا و بى‏نياز، نه زاده و نه زاييده‏شده، او را همتايى نبوده.
 
 
 
 
1.10.         إلاهٌ واحِدٌ وَرَبٌّ ماجِدٌ يَشاءُ فَيُمْضي، وَيُريدُ فَيَقْضي، وَيَعْلَمُ فَيُحْصي، وَيُميتُ وَيُحْيي، وَيُفْقِرُ وَيُغْني، وَيُضْحِكُ وَيُبْكي، وَيُدْني وَ يُقْصي وَيَمْنَعُ وَ يُعْطى، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَىْ‏ءٍ قَديرٌ.
خداوند يگانه و پروردگار بزرگوار است. بخواهد و به انجام رساند. اراده كند و حكم نمايد. بداند و بشمارد. بميراند و زنده كند. نيازمند و بى‏نياز گرداند. بخنداند و بگرياند. نزديك آورد و دور برد. بازدارد و عطا كند. اوراست پادشاهى و ستايش. به دست تواناى اوست تمام نيكى. و هموست بر هر چيز توانا.
 
 
 
 
1.11.         يُولِجُ الَّليْلَ فِى النَّهارِ وَيُولِجُ النَّهارَ فىِ الَّليْلِ، لاإِلاهَ إِلاّهُوَالْعَزيزُ الْغَفّارُ.
شب را در روز و روز را در شب فرو برد. معبودى جز او نيست؛ گران‏مايه و آمرزنده
 
 
 
 
1.12.         مُسْتَجيبُ الدُّعاءِ وَمُجْزِلُ الْعَطاءِ، مُحْصِى الْأَنْفاسِ وَ رَبُّ الْجِنَّةِ وَالنّاسِ،
گران‏مايه و آمرزنده؛ اجابت‏كننده‏ى دعا و افزاينده‏ى عطا، بر شمارنده‏ى نَفَس‏ها؛ پروردگار پرى و انسان.
 
 
 
 
2.قسمت 2
 
 
 
 
2.1.              يا أَيُهَاالرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ - فى عَلِىٍّ يَعْنى فِى الْخِلاَفَةِ لِعَلِىِّ بْنِ أَبى طالِبٍ - وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّاسِ
اى فرستاده‏ى ما! آن‏چه از سوى پروردگارت درباره‏ى على و خلافت او بر تو فرود آمده بر مردم ابلاغ كن، وگرنه‏رسالت خداوندى را به انجام نرسانده‏اى و او تو را از آسيب مردمان نگاه مى‏دارد.
 
 
 
 
2.2.              أَنَّ عَلِىَّ بْنَ أَبى طالِبٍ أَخى وَ وَصِيّى وَ خَليفَتى عَلى أُمَّتى وَالْإِمامُ مِنْ بَعْدى
علىّ‏بن ابى‏طالب برادر، وصى و جانشين من در ميان امت و امام پس از من بوده.
 
 
 
 
2.3.              الَّذى مَحَلُّهُ مِنّى مَحَلُّ هارُونَ مِنْ مُوسى إِلاَّ أَنَّهُ لانَبِىَّ بَعْدى وَهُوَ وَلِيُّكُمْ بَعْدَاللَّهِ وَ رَسُولِهِ
جايگاه او نسبت به من به‏سان هارون نسبت به موسى است، ليكن پيامبرى پس از من نخواهد بود او على صاحب اختيارتان پس از خدا و رسول است
 
 
 
 
2.4.              وَ عَلِىُّ بْنُ أَبى طالِبٍ الَّذى أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَى‏الزَّكاةَ وَهُوَ راكِعٌ يُريدُاللَّهَ عَزَّوَجَلَّ فى كُلِّ حالٍ
.« و هر آينه علىّ‏بن ابى‏طالب نماز به‏پا داشته و در ركوع زكات پرداخته و پيوسته خداخواه است.
 
 
 
 
3.قسمت 3
 
 
 
 
3.1.               فَاعْلَمُوا مَعاشِرَ النّاسِ )ذالِكَ فيهِ وَافْهَموهُ وَاعْلَمُوا( أَنَّ اللَّهَ قَدْ نَصَبَهُ لَكُمْ وَلِيّاً وَإِماماً فَرَضَ طاعَتَهُ عَلَى الْمُهاجِرينَ وَالْأَنْصارِ
هان مردمان! بدانيد اين آيه درباره‏ى اوست. ژرفاى آن را فهم كنيد و بدانيد كه خداوند او را برايتان صاحب اختيار و امام قرار داده، پيروى او را بر مهاجران و انصار لازم شمرده است.
 
 
 
 
مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّهُ آخِرُ مَقامٍ أَقُومُهُ فى هذا الْمَشْهَدِ، فَاسْمَعوا وَ أَطيعوا وَانْقادوا لاَِمْرِاللَّهِ رَبِّكُمْ، فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ هُوَ مَوْلاكُمْ وَإِلاهُكُمْ، ثُمَّ مِنْ دونِهِ رَسولُهُ وَنَبِيُهُ الُْمخاطِبُ لَكُمْ، ثُمَّ مِنْ بَعْدى عَلىٌّ وَلِيُّكُمْ وَ إِمامُكُمْ بِأَمْرِاللَّهِ رَبِّكُمْ، ثُمَّ الْإِمامَةُ فى ذُرِّيَّتى مِنْ وُلْدِهِ إِلى يَوْمٍ تَلْقَوْنَ اللَّهَ وَرَسولَهُ.
    هان مردمان! آخرين بار است كه در اين اجتماع به پا ايستاده‏ام. پس بشنويد و فرمان حق را گردن گذاريد؛ چرا كه خداوند عزّوجلّ صاحب اختيار و ولى و معبود شماست و پس از خداوند ولى شما، فرستاده و پيامبر اوست كه اكنون در برابر شماست و با شما سخن مى‏گويد. و پس از من به فرمان پروردگار، على ولى و صاحب اختيار و امام شماست. آن‏گاه امامت در فرزندان من از نسل على خواهد بود. اين قانون تا برپايى رستاخيز كه خدا و رسول او را ديدار كنيد دوام دارد.
 
 
 
 
3.2.              لاحَلالَ إِلاّ ما أَحَلَّهُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَهُمْ، وَلاحَرامَ إِلاّ ما حَرَّمَهُ اللَّهُ )عَلَيْكُمْ( وَ رَسُولُهُ وَ هُمْ
روا نيست مگر آن چه خدا و رسول او و امامان روا دانند. و ناروا نيست مگر آن‏چه آنان ناروا دانند.
 
 
 
 
3.3.              مامِنْ عِلْمٍ إِلاَّ وَقَدْ أَحْصاهُ‏اللَّهُ فِىَّ، وَ كُلُّ عِلْمٍ عُلِّمْتُ فَقَدْ أَحْصَيْتُهُ فى إِمامِ الْمُتَّقينَ، وَما مِنْ عِلْمٍ إِلاّ وَقَدْ عَلَّمْتُهُ عَلِيّاً، وَ هُوَ الْإِمامُ الْمُبينُ
هيچ دانشى نيست مگر اين‏كه خداوند آن را در جان من نبشته و من نيز آن را در جان پيشواى پرهيزكاران، على، ضبط كرده‏ام. او على پيشواى روشنگر است
 
 
 
 
3.4.              وَمَنْ شَكَّ فى واحِدٍ مِنَ الْأَئمَّةِ فَقَدْ شَكَّ فِى الْكُلِّ مِنْهُمْ، وَالشَاكُّ فينا فِى‏النّارِ.
و شك و ناباورى در امامت يكى از امامان به‏سان شك و ناباورى در تمامى آنان است.
 
 
 
 
3.5.              فَضِّلُوا عَلِيّاً فَإِنَّهُ أَفْضَلُ النَّاسِ بَعْدى مِنْ ذَكَرٍ و أُنْثى
على را برتر دانيد؛ كه او برترينِ مردمان از مرد و زن پس از من است
 
 
 
 
3.6.              أَلا إِنَّ جَبْرئيلَ خَبَّرنى عَنِ اللَّهِ تَعالى بِذالِكَ وَيَقُولُ: »مَنْ عادى عَلِيّاً وَلَمْ يَتَوَلَّهُ فَعَلَيْهِ لَعْنَتى وَ غَضَبى
هان! بدانيد جبرئيل از سوى خداوند خبرم داد: هر آن كه با على بستيزد و بر ولايت او گردن نگذارد، نفرين و خشم من بر او باد!
 
 
 
 
3.7.              مَعاشِرَالنّاسِ، تَدَبَّرُوا الْقُرْآنَ وَ افْهَمُوا آياتِهِ وَانْظُرُوا إِلى مُحْكَماتِهِ وَلاتَتَّبِعوا مُتَشابِهَهُ، فَوَاللَّهِ لَنْ يُبَيِّنَ لَكُمْ زواجِرَهُ وَلَنْ يُوضِحَ لَكُمْ تَفْسيرَهُ إِلاَّ الَّذى أَنَا آخِذٌ بِيَدِهِ وَمُصْعِدُهُ إِلىَّ وَشائلٌ بِعَضُدِهِ )وَ رافِعُهُ بِيَدَىَّ
هان مردمان! در قرآن انديشه كنيد و ژرفاى آيات آن را دريابيد و بر محكماتش نظر كنيد و از متشابهاتش پيروى ننماييد. پس به خدا سوگند كه باطن‏ها و تفسير آن را آشكار نمى‏كند مگر همين‏كه دست و بازوى او را گرفته و بالا آورده‏ام
 
 
 
 
3.8.              مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِىٌ مَوْلاهُ، وَ هُوَ عَلِىُّ بْنُ أَبى طالِبٍ أَخى وَ وَصِيّى، وَ مُوالاتُهُ مِنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ أَنْزَلَها عَلَىَّ.
هر آن كه من سرپرست اويم، اين على سرپرست اوست. و او على‏بن ابى‏طالب است؛ برادر و وصى من كه سرپرستى و ولايت او حكمى است از سوى خدا كه بر من فرستاده شده است.
 
 
 
 
مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّ عَلِيّاً وَالطَّيِّبينَ مِنْ وُلْدى مِنْ صُلْبِهِ هُمُ الثِّقْلُ الْأَصْغَرُ، وَالْقُرْآنُ الثِّقْلُ الْأَكْبَرُ، فَكُلُّ واحِدٍ مِنْهُما مُنْبِئٌ عَنْ صاحِبِهِ وَ مُوافِقٌ لَهُ، لَنْ يَفْتَرِقا حَتّى يَرِدا عَلَىّ‏الْحَوْضَ.
هان مردمان! همانا على و پاكان از فرزندانم از نسل او، يادگار گران‏سنگ كوچك‏ترند و قرآن يادگار گران‏سنگ بزرگ‏تر. هر يك از اين دو از ديگر همراه خود خبر مى‏دهد و با آن سازگار است. آن دو هرگز از هم جدا نخواهند شد تا در حوض كوثر بر من وارد شوند.
 
 
 
 
3.9.               أَلاإِنَّهُ لا «أَميرَالْمُؤْمِنينَ» غَيْرَ أَخى هذا، أَلا لاتَحِلُّ إِمْرَةُ الْمُؤْمِنينَ بَعْدى لاَِحَدٍ غَيْرِهِ.
هشدار كه هرگز به جز اين برادرم كسى نبايد اميرالمؤمنين خوانده شود. هشدار كه پس از من امارت مؤمنان براى كسى جز او روا نباشد.
 
 
 
 
4.قسمت 4
 
 
 
 
4.1.              اَلا من كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلىٌّ مَوْلاهُ، اَللَّهُمَّ والِ مَنْ والاهُ و عادِ مَنْ عاداهُ وَانْصُرْمَنْ نَصَرَهُ واخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ.
آگاه باشيد آن كه من سرپرست اويم پس اين على سرپرست اوست! خداوندا دوست بدار آن را كه سرپرستى او را بپذيرد و دشمن بدار هر آن‏كه او را دشمن دارد و يارى كن يار او را و تنها گذار آن را كه او را تنها بگذارد.
 
 
 
 
4.2.              مَعاشِرَالنّاسِ، هذا عَلِىٌّ أخى وَ وَصيىّ وَ واعي عِلْمى، وَ خَليفَتى فى اُمَّتى عَلى مَنْ آمَنَ بى وَعَلى تَفْسيرِ كِتابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ
هان مردمان! اين على است برادر و وصى و نگاهبان دانش من جانشين من در ميان امت و بر گروندگان به من و بر تفسير كتاب خدا
 
 
 
 
5.قسمت 5
 
 
 
 
5.1.              مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّما أَكْمَلَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ دينَكُمْ بِإِمامَتِهِ. فَمَنْ لَمْ يَأْتَمَّ بِهِ وَبِمَنْ يَقُومُ مَقامَهُ مِنْ وُلْدى مِنْ صُلْبِهِ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ وَالْعَرْضِ عَلَى‏اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فَأُولئِكَ الَّذينَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ )فِى‏الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ( وَ فِى النّارِهُمْ خالِدُونَ
هان مردمان! خداوند عزّوجلّ دين را با امامت على تكميل فرمود. اينك آنان كه از او و جانشينانش از فرزندان من و از نسل او - تا برپايى رستاخيز و عرضه‏ى بر خدا - پيروى نكنند، در دو جهان كرده‏هايشان بيهوده بوده در آتش دوزخ ابدى خواهند بود،
 
 
 
 
5.2.              مَعاشِرَالنّاسِ، هذا عَلِىُّ، أَنْصَرُكُمْ لى وَأَحَقُّكُمْ بى وَأَقْرَبُكُمْ إِلَىَّ وَأَعَزُّكُمْ عَلَىَّ
هان مردمان! اين على ياورترين، سزاوارترين و نزديك‏ترين و عزيزترين شما نسبت به من است.
 
 
 
 
5.3.              نَبِيُّكُمْ خَيْرُ نَبىٍّ وَ وَصِيُّكُمْ خَيْرُ وَصِىٍّ )وَبَنُوهُ خَيْرُالْأَوْصِياءِ
پيامبرتان برترين پيامبر، وصىّ او برترين وصى و فرزندان او برترين اوصيايند
 
 
 
 
5.4.              مَعاشِرَالنّاسِ، ذُرِّيَّةُ كُلِّ نَبِىٍّ مِنْ صُلْبِهِ، وَ ذُرِّيَّتى مِنْ صُلْبِ )أَميرِالْمُؤْمِنينَ( عَلِىٍّ.
هان مردمان! فرزندان هرپيامبر از نسل اويند و فرزندان من از صلب و نسل اميرالمؤمنين على است.
 
 
 
 
5.5.              أَلاوَإِنَّهُ لايُبْغِضُ عَلِيّاً إِلاّشَقِىٌّ، وَلا يُوالى عَلِيّاً إِلاَّ تَقِىٌّ، وَلايُؤْمِنُ بِهِ إِلاّمُؤْمِنٌ مُخْلِصٌ.
    آگاه باشيد! كه با على نمى‏ستيزد مگر بى‏سعادت. و سرپرستى او را نمى‏پذيرد مگر رستگار پرهيزگار. و به او نمى‏گرود مگر ايمان دار بى‏آلايش.
 
 
 
 
6.قسمت 6
 
 
 
 
6.1.              مَعاشِرَالنّاسِ، النُّورُ مِنَ‏اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مَسْلوكٌ فِىَّ ثُمَّ فى عَلِىِّ بْنِ أَبى طالِبٍ، ثُمَّ فِى النَّسْلِ مِنْهُ إِلَى الْقائِمِ الْمَهْدِىِّ
هان مردمان! نور از سوى خداوند عزّوجل در جان من، سپس در جان على‏بن ابى‏طالب، آن‏گاه در نسل او تا قائم مهدى
 
 
 
 
6.2.              فَلْيُبَلِّغِ الْحاضِرُ الْغائِبَ وَالْوالِدُ الْوَلَدَ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ
پس بايسته است اين سخن را حاضران به غايبان و پدران به فرزندان تا برپايى رستاخيز برسانند.
 
 
 
 
6.3.              وَسَيَجْعَلُونَ الْإِمامَةَ بَعْدى مُلْكاً وَ اغْتِصاباً، )أَلا لَعَنَ اللَّهُ الْغاصِبينَ الْمُغْتَصبينَ
    آگاه باشيد! به زودى پس از من امامت را با پادشاهى جابه‏جا نموده. آن را غصب كرده و به تصرف خويش درآورند.    هان! نفرين و خشم خدا بر غاصبان و چپاول‏گران!
 
 
 
 
6.4.              إِنَّهُ ما مِنْ قَرْيَةٍ إِلاّ وَاللَّهُ مُهْلِكُها بِتَكْذيبِها قَبْلَ يَوْمِ الْقِيامَةِ وَ مُمَلِّكُهَا الْإِمامَ الْمَهْدِىَّ وَاللَّهُ مُصَدِّقٌ وَعْدَهُ.
هان مردمان! هيچ سرزمينى نيست مگر اين كه خداوند به خاطر تكذيب اهل آن حق را ، آنان را پيش از روز رستاخيز نابود خواهد فرمود و به امام مهدى خواهد سپرد. و هر آينه خداوند وعده‏ى خود را انجام خواهد داد.
 
 
 
 
7.قسمت7
 
 
 
 
7.1.                  مَعاشِرَالنّاسِ، أَنَا صِراطُ اللَّهِ الْمُسْتَقيمُ الَّذى أَمَرَكُمْ بِاتِّباعِهِ، ثُمَّ عَلِىٌّ مِنْ بَعْدى. ثُمَّ وُلْدى مِنْ صُلْبِهِ أَئِمَّةُ الْهُدى، يَهْدونَ إِلَى الْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلونَ.
هان مردمان! صراط مستقيم خداوند منم كه شما را به پيروى آن امر فرموده. و پس از من على است و آن‏گاه فرزندانم از نسل او، پيشوايان راه راستند كه به درستى و راستى راهنمايند و به آن حكم و دعوت كنند.
 
 
 
 
7.2.              مَعاشِرَالنّاسِ(، عَدُوُّنا مَنْ ذَمَّهُ اللَّهُ وَلَعَنَهُ، وَ وَلِيُّنا )كُلُّ( مَنْ مَدَحَهُ اللَّهُ وَ أَحَبَّهُ.
هان مردمان! خداوند ستيزه‏جويان ما را ناستوده و نفرين فرموده و دوستان ما را ستوده و دوست دارد.
 
 
 
 
7.3.              أَلاوَإِنّى )أَنَا( النَّذيرُ و عَلِىٌّ الْبَشيرُ.
هان! كه من بيم‏دهنده‏ام و على راهنما.
 
 
 
 
7.4.              مَعاشِرَالنّاسِ(، أَلا وَ إِنِّى مُنْذِرٌ وَ عَلِىٌّ هادٍ.
هان مردمان! بدانيد كه همانا من انذارگرم و على مژده‏دهنده.
 
 
 
 
7.5.              مَعاشِرَ النّاس )أَلا( وَ إِنّى نَبىٌّ وَ عَلِىٌّ وَصِيّى
هان مردمان! بدانيد كه من پيامبرم و على وصىّ من است.
 
 
 
 
7.6.              مَعاشِرَالنّاسِ، أَلاوَإِنِّى رَسولٌ وَ عَلِىٌّ الْإِمامُ وَالْوَصِىُّ مِنْ بَعْدى، وَالْأَئِمَّةُ مِنْ بَعْدِهِ وُلْدُهُ. أَلاوَإِنّى والِدُهُمْ وَهُمْ يَخْرُجونَ مِنْ صُلْبِهِ
هان مردمان! بدانيد كه همانا من فرستاده و على امام و وصىّ پس از من است. و امامان پس از او فرزندان اويند.    آگاه باشيد! من والد آنانم ولى ايشان از نسل على خواهند بود.
 
 
 
 
8.قسمت 8
 
 
 
 
8.1.                  أَلا إِنَّ خاتَمَ الْأَئِمَةِ مِنَّا الْقائِمَ الْمَهْدِىَّ
آگاه باشيد! همانا آخرين امام، قائم مهدى از ماست.
 
 
 
 
8.2.              أَلا إِنَّهُ غالِبُ كُلِّ قَبيلَةٍ مِنْ أَهْلِ الشِّرْكِ وَهاديها.
هشدار! كه اوست چيره بر تمامى قبايل مشركان و راهنماى آنان.
 
 
 
 
8.3.              أَلا إِنَّهُ النّاصِرُ لِدينِ اللَّهِ.
 آگاه باشيد! اوست ياور دين خدا.
 
 
 
 
8.4.              أَلا إِنَّهُ وارِثُ كُلِّ عِلْمٍ وَالُْمحيطُ بِكُلِّ فَهْمٍ.
هشدار! كه او وارث دانش‏ها و حاكم بر ادراك‏هاست.
 
 
 
 
8.5.              أَلا إِنَّهُ الْباقي حُجَّةً وَلاحُجَّةَ بَعْدَهُ وَلا حَقَّ إِلاّ مَعَهُ وَلانُورَ إِلاّعِنْدَهُ
آگاه باشيد! كه اوست حجّت پايدار و پس از او حجّتى نخواهد بود درستى و راستى و نور و روشنايى تنها نزد اوست.
 
 
 
 
8.6.              أَلا إِنَّهُ الْمُفَوَّضُ إِلَيْهِ.
بيدار باشيد! هموست كه اختيار امور جهانيان و آيين آنان  به او واگذار شده است.
 
 
 
 
8.7.              أَلا إِنَّهُ لاغالِبَ لَهُ وَلامَنْصورَ عَلَيْهِ.
هان! كسى بر او پيروز نخواهد شد و ستيزنده‏ى او يارى نخواهد گشت.
 
 
 
 
8.8.              أَلاوَإِنَّهُ وَلِىّ‏اللَّهِ فى أَرْضِهِ، وَحَكَمُهُ فى خَلْقِهِ، وَأَمينُهُ فى سِرِّهِ وَ علانِيَتِهِ.
    آگاه باشيد كه او ولىّ خدا در زمين، داور او در ميان مردم و امانتدار امور آشكار و نهان است.
 
 
 
 
9.–
 
 
 
 
10.        قسمت 10
 
 
 
 
10.1.         مَعاشِرَالنّاسِ، حُجُّوا الْبَيْتَ بِكَمالِ الدّينِ وَالتَّفَقُّهِ،
هان مردمان! خانه‏ى خدا را با دين كامل و دانش ژرفاى آن ديدار
 
 
 
 
10.2.         أَلاوَإِنَّ رَأْسَ الْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ أَنْ تَنْتَهُوا إِلى قَوْلى وَتُبَلِّغُوهُ مَنْ لَمْ يَحْضُرْ وَ تَأْمُروُهُ بِقَبُولِهِ عَنِّى وَتَنْهَوْهُ عَنْ مُخالَفَتِهِ
بدانيد كه ريشه‏ى امر به معروف اين است كه به گفته‏ى من درباره‏ى امامت برسيد و سخن مرا به ديگران برسانيد و غايبان را به پذيرش فرمان من توصيه كنيد و آنان را از ناسازگارى سخنان من بازداريد؛
 
 
 
 
10.3.         وَلا أَمْرَ بِمَعْروفٍ وَلا نَهْىَ عَنْ مُنْكَرٍ إِلاَّمَعَ إِمامٍ مَعْصومٍ.
و هيچ امر به معروف و نهى از منكرى جز با امام معصوم تحقق و كمال نمى‏يابد.
 
 
 
 
10.4.         مَعاشِرَالنّاسِ، الْقُرْآنُ يُعَرِّفُكُمْ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ بَعْدِهِ وُلْدُهُ، وَعَرَّفْتُكُمْ إِنَّهُمْ مِنِّى وَمِنْهُ، حَيْثُ يَقُولُ‏اللَّهُ فى كِتابِهِ: )وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فى عَقِبِهِ
هان مردمان! قرآن بر شما روشن مى‏كند كه امامان پس از على فرزندان اويند و من به شما شناساندم كه آنان از او و از من‏اند. چرا كه خداوند در كتاب خود مى‏گويد: »امامت را فرمانى پايدار در نسل او قرار داد
 
 
 
 
10.5.         «. مَعاشِرَالنّاسِ، التَّقْوى، التَّقْوى، وَاحْذَرُوا السّاعَةَ كَما قالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: )إِنَّ زَلْزَلَةَ السّاعَةِ شَىْ‏ءٌ عَظيمٌ
هان مردمان! تقوا را، تقوا را رعايت كرده از سختى رستخيز بهراسيد همان‏گونه كه خداوند عزّوجل فرمود: «البته زمين‏لرزه‏ى روز رستاخيز حادثه‏اى بزرگ است.»
 
 
 
 
10.6.         اُذْكُرُوا الْمَماتَ وَالْمَعادَ وَالْحِسابَ وَالْمَوازينَ وَالُْمحاسَبَةَ بَيْنَ يَدَىْ رَبِّ الْعالَمينَ
    مرگ، قيامت، و حساب و ميزان و محاسبه‏ى در برابر پروردگار جهانيان
 
 
 
 
10.7.         فَمَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ أُثيبَ عَلَيْها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَيْسَ لَهُ فِى الجِنانِ نَصيبٌ.
آن كه نيكى آورد، پاداش گيرد. و آن كه بدى كرد، بهره‏اى از بهشت نخواهد برد.
 
 
 
 
11.        قسمت 11
 
 
 
 
11.1.         مَعاشِرَالنّاسِ، فَبايِعُوا اللَّهَ وَ بايِعُونى وَبايِعُوا عَلِيّاً أَميرَالْمُؤْمِنينَ وَالْحَسَنَ وَالْحُسَيْنَ وَالْأَئِمَّةَ مِنْهُمْ
    هان مردمان! آنك با خداوند بيعت كنيد و با من پيمان بنديد و با على اميرالمؤمنين و حسن و حسين و امامان پس از آنان
 
 
 
 
11.2.         مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّ فَضائِلَ عَلىِّ بْنِ أَبى طالِبٍ عِنْدَاللَّهِ عَزَّوَجَلَّ - وَ قَدْ أَنْزَلَهافِى‏الْقُرْآنِ - أَكْثَرُ مِنْ أَنْ أُحْصِيَها فى مَقامٍ واحِدٍ
هان مردمان! هر آينه برترى‏هاى علىّ‏بن ابى‏طالب نزد خداوند عزّوجل - كه در قرآن نازل فرموده - بيش از آن است كه من يكباره برشمارم.
 
 
 
 
11.3.         وَسَلِّمُوا عَلى عَلىٍّ بِإِمْرَةِ الْمُؤْمِنينَ
به على با لقب اميرالمؤمنين سلام كن
 
 
 
 
11.4.         مَعاشِرَالنّاسِ، مَنْ يُطِعِ‏اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ عَلِيّاً وَ الْأَئِمَةَ الَّذينَ ذَكرْتُهُمْ فَقَدْ فازَفَوْزاً عَظيماً
    هان مردمان! آن كس كه از خدا و رسولش و على و امامانى كه نام بردم پيروى كند، به رستگارى بزرگى دست يافته است.
11.5.         مَعاشِرَالنَّاسِ، السّابِقُونَ إِلى مُبايَعَتِهِ وَ مُوالاتِهِ وَ التَّسْليمِ عَلَيْهِ بِإِمْرَةِ الْمُؤْمِنينَ أُولئكَ هُمُ الْفائزُونَ فى جَنّاتِ النَّعيمِ.
    هان مردمان! سبقت‏جويان به بيعت و پيمان و سرپرستى او و سلام بر او با لقب اميرالمؤمنين، رستگارانند و در بهشت‏هاى پربهره خواهند بود.





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0

«فَلَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً أَسَّسَتْ أَسَاسَ الظُّلْمِ وَ الْجَوْرِ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقَامِكُمْ وَ أَزَالَتْكُمْ عَنْ مَرَاتِبِكُمُ الَّتِي رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فِيهَا وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً قَتَلَتْكُم...»
«...وخدا لعنت كند بر امتي كه شما را از مقام و مرتبه خود منع كردند و رتبه اي كه خدا مخصوص شما گردانيده بود از شما گرفتند و خدا لعنت كند امتي كه شما را مقتول ساخت...»
در اين فراز از زيارت قدسي عاشورا ،خطِ سير انحرافاتي كه به شهادت امام حسين (ع) و يارانشان انجاميد، به وضوح نشان داده مي شود. ابتدا ايشان را از مقام و رتبه خود دور كردند و سپس رتبه اي كه خدا به ايشان داده بود گرفته و در نهايت امام حسين (ع) را شهادت كردند.در واقع امتي كه امام(ع) را از مقام خود دور كردند و مقامي را كه خدا به ايشان داده بود گرفتند و ايشان را به شهادت رساندند، در يك رديف مورد غضب خدا قرار مي گيرند. به اين معني كه غصب مقامات خدادادي آن حضرت، مانند شهيد كردن ايشان است.
اما به راستي اين مقام و رتبه چه بوده است؟
پيامبر اكرم (ص) در غدير خم بعد از اعلام ماموريت خود از جانب خداوند متعال براي رساندن آن چه كه مورد علي (ع) از سوي خدا نازل شده است، در معرفي آن حضرت به حدود 200 مورد از فضايل ايشان اشاره فرمودند، كه براي نمونه به پاره اي از آن ها اشاره مي كنيم
 جايگاه او نسبت به من هماننده جايگاه هارون است نسبت به موسي به جز اين كه بعد از من پيامبري نخواهد بود.
 خداوند او را براي شما، صاحب اختيار و امام قرار داده است.
 روا نيست مگر آنچه خدا و رسول او و امامان روا دارند و ناروا نيست مگر آنچه آنان ناروا دارند.
 او نخستين، مومن به خدا و رسول اوست و كسي در ايمان از او سبقت نجسته.
 خداوند هرگز توبه منكر او را نپذيرد.
 شك و ناباوري در امامت يكي از امامان مانند شك و ناباوري در امامت تمامي آنان است و هر آينه جايگاه ناباوران در آتش است.
و اين چنين رسول گرامي اسلام در آخرين حج خود به معرفي مقامات اميرالمونين (ع) و ائمه معصومين(ع) مي پردازند. اما زمان را براي گفتن تمامي فضايل امير المومنين(ع) كافي نمي دانند و مي فرمايند:
«هان مردمان! هر آينه برتري هاي علي بن ابيطالب (ع) نزد خداوند_كه در قرآن نازل فرموده_ بيش از آن است كه من به يكباره بر شمارم.»
و اما منافقان كوردل كه خود واقف به مراتب ايشان بودند؛ از همان ساعات پاياني عمر رسول خدا(ص) در شكستن شخصيت و پايين آوردن فضايل ايشان تلاش كردند.
تا جايي كه وقتي پيامبر(ص) در خواست قلم و دوات براي نوشتن وصيت كردند؛ ايشان را به گفتن هذيان متهم كردند. و كار را به جايي رساندند كه وقتي امير مومنان در محراب نماز به شهادت رسيدند با تعجب پرسيدند مگر علي نماز هم مي خوانده! كريم اهل بيت را در خانه مسموم كردند و به قصد عبادت به خيمه هاي آل محمد(ص) حمله كردند و سر از بدن سبط نبي اكرم جدا كردند و در شام، كاروان اسراي آل محمد(ص) را خارجي خواندند.
آري در اين شرايط بود كه امام حسين(ع) دست به قيام زدند و در وصيت نامه خود كه به محمد بن حنيفه چنين فرمودند:
«...به درستي كه حسين شهادت مي دهد كه خدا يكي است و محمد (ص) بنده و رسول اوست...
در اول وصيت نامه اش گونه بيان اعتقادات مي كند تا بعد از شهادتش نگويند حسين بن علي خارجي بوده و در ادامه همان وصيت نامه مي فرمايند:
...من از روي سركشي و سرمستي قيام نكردم، من خروج كردم تا در امت جدم اصلاح كنم، من مي خواهم به سيره جدم و پدرم علي (ع) عمل كنم، من مي خواهم امر به معروف و نهي از منكر كنم. اگر از من قبول كردند كه كردند و اگر نپذيرفتند، آنان را به خدا واگذار مي كنم كه بهتر[ن داوران است...»
و چه امر به معروف و نهي از منكري بالاتر از معرفي مراتب امير المومنين (ع) و ائمه (ع)؛ همانطور كه پيامبر(ص) در خطبه غدير فرمودند:
«امر به معروف كنيد و از منكر باز داريد و بدانيد كه ريشه امر به معروف اين است كه به گفته من[درباره امامت] برسيد و سخن مرا به ديگران برسانيد و غايبان را به پذيرش فرمان من توصيه كنيد و آنان را از مخالفت با سخنان من بازداريد؛ همانا سخن من فرمان خدا و من است.»  
پيامبر(ص) در پايان خطبه غدير، خداوند را گواه مي گيرند در رساندن پيام او به مردم و هشدار مي دهند كه:
« اگر مردم از جانشينان او از نسل علي(ع) تا برپايي قيامت پيروي نكنند، كردارهايشان بيهوده خواهد بود و در آتش ابدي خواهند بود، به گونه اي كه از غذابشان كاسته نشود.»
سپس رسول خدا از مردم در باره علي اميرالمومنين(ع) و امامان از نسل خود و او و حسن و حسين و آنان كه خداوند پس از ايشان بر پا كرده است بيعت مي گيرند؛ بيعتي از دل و جان با تمام اعضا و جوارح. و خداوند را نيز بر آن بيعت، شاهد و گواه مي گيرند.
و اما امروز با تفكر و دقت در واقعه غدير، مي يابيم كه: اگر آن روز عهد غدير را نشكسته بودند، هرگز نمي توانستند درِ خانه ی امير المومنين(ع) را آتش بزنند و پهلوي ناموس الهي، بانويِ دو عالم، حضرتِ فاطمه زهرا(س) را بشكنند و ايشان را در اوج جواني به شهادت برسانند. اگر پيمان غدير را نقض نكرده بودند كجا مي توانستند 25 سال امير المومنين(ع) را خانه نشين كنند. آري! اگر عهد غدير را زير پا نمي گذاشتند، چگونه مي توانستند امام حسن مجتبي، سبط اكبر و آقاي جوانان بهشت را در خانه آن حضرت به شهادت برسانند و اگر در غدير توطئه نمي كردند و پيمان ها و بيعت هاي خود را به فراموشي نمي سپردند، چگونه مي توانستند واقعه تلخ و دردناك و فاجعه غم انگيز كربلا را رقم بزنند.
و اکنون در زمان غیبت حرمانمان از دیدار امام زمان عجل الله تعالي فرجه  بایسته است که فرمان رسول اکرم صلي الله عليه و آله را گردن نهاده که فرمود:
فَلْيُبَلِّغِ الْحاضِرُ الْغائِبَ وَالْوالِدُ الْوَلَدَ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ  پس بايسته است اين سخن را حاضران به غايبان و فرزندداران به فرزندان تا برپايى رستاخيز ابلاغ کنند.
و جهانيان را با خطابه غدیر و سند حقانیت امیر مومنان و دکترین پیامبر اسلام صلي الله عليه و آله آشنا کنیم تا رویکرد کامل اسلام شناسی به ویژه معرفی امام عصر  عجل الله تعالي فرجه  را ابلاغ نماییم.

 

http://khetabeghadir.com





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0

براي مشاهده اين موضوع با ساختاري زيباتر در قالب فايل هاي PDF، Flash و Doc بر روي گزينه هاي زير كليك نماييد.
لطفاً در نظر داشته باشيد، ممكن است بعد از كليك بر روي گزينه هاي زير صفحه با كمي تاخير باز شود.
                                       


نام کتب شيعي مرجع خطابه غدير
1-اثبات الهداة : ج 3 ص 311 ، 476 ، 584 ، 601 . ج 4 ص 166 ، 472 .
2-الاحتجاج : ج 1 ص 66 ، 84 .
3-احقاق الحق : ج 2 ص 415 - 501 ، ج 3 ص 320، ج 6 ص 225، 368، ج 12 ص 1 - 93 . ج 14 ص 289 - 292، ج 21 ص 94 - 121، ج 30 ص 77 - 79 .
4-الاختصاص : ص 74 .
5-الاربعين (أبي‏الفوارس) : ص 39 .
6-الاربعين (منتجب‏الدين) : ح 39 .
7-الامالي (صدوق) : ص 12 ، 106 ، 107 ، 284 .
8-الامالي (طوسى) : ج 1 ص 243 ، 253 ، 278 ، ج 2 ص 159 ، 174.
9-اقبال الاعمال : ص 444 ، 453 - 459 ، 466 ، 673 .
10-بحار الانوار : ج 37 و ساير مجلدات .
11-البرهان في تفسير القرآن : ج 1 ص 711 ، ج 2 ص 145.
12-بشارة المصطفى: ص 51 ، 103 ، 148 ، 150 ، 166 .
13-تأويل الآيات الظاهرة : ج 1 ص 160 . ج 2 ص 473 ، 623 ، 733 ، 812 .
14-التبيان : ج 1 ص 113.
15-تفسير الإمام العسكري: ص 111 - 119 .
16-تفسير العياشي : ج 1 ص 292 ، 293 ، 332 - 334 .
17-تفسير القمي : ص 150 ، 277 ، 474 ، 538 .
18-تفسير فرات : ص 36 ، 187 ، 189 .
19-التنزيه : ص 120 .
20-تهذيب الأحكام : ج 3 ص 143 . ج 4 ص 305 .
21-جامع الأخبار : ص 11 .
22-الجُنة الواقية : ص 70 .
23-الجواهر السنية : ص 227 .
24-الخصال : ص 65 ، 219 ، 264 ، 466 ، 550 .
25-رجال الكشي : ص 66 .
26-روضة الواعظين : ص 109 ، 124 .
27-الشافي : ج 2 ص 258 - 325 .
28-صحيفة الرضا: ص 172.
29-الصراط المستقيم : ج 2 ص 79 ، 123 .
30-الطرائف : ص 121 ، 151 .
31-عبقات الانوار : ج 1 - 10 .
32-العمدة (ابن‏البطريق) : ص 90 - 103 ، 448 .
33-علل الشرائع : ص 143 .
34-عوالم العلوم : ج 3/15 .
35- عيون اخبار الرضا: ج 2 ص 47 .
36-غاية المرام : ج 1 ص 235 ، 334 ، 335 ، 352 ، 392 .
37-الغدير : ج 1 - 11 .
38-فرحة الغري : ص 46 .
39-فضائل الخمسة : ج 1 ص 361 - 383 .
40-قرب الاسناد : ص 7 ، 27 ، 29 .
41-الكافي : ج 1 ص 294 ، 422 . ج 4 ص 148 ، 566 .
42-كتاب سليم : ص 47 ، 185 ، 190 ، 206 .
43-كشف الغمة : ج 1 ص 318 ، 323 ، ج 2 ص 213 ، 222 ، ج 3 ص 47 .
44-كشف المهم : يك جلد كامل .
45-كشف اليقين : ص 34 ، 46 ، 113 .
46-كمال الدين : ج 2 ص 159 ، 174 .
47-كنز الفوائد : ص 190 .
48-مجمع البيان : ج 10 ص 352 .
49-المحتضر : ص 45 ، 111 .
50-مدينة المعاجز : ص 10 ، 31 .
51- المزار الكبير : ص 190 .
52-مستدرك الوسائل : ج 3 ص 250 ، ج 6 ص 277 ، ج 7 ص 120 .
53-مصباح الزائر : ص 229 .
54-مصباح المتهجد : ص 27 ، 513 ، 521 ، 525 ، 526 .
55-معاني الاخبار : ص 66 .
56-المناقب (ابن شهرآشوب) : ج 2 ص 224، 226، 227، 228، 236، ج 3 ص 38، 42، 43.
57-من لا يحضره الفقيه : ج 2 ص 90 ، 559 .
58-المهذب (ابن‏فهد) : ج 1 ص 194 .
59-وسائل الشيعة : ج 3 ص 548 . ج 7 ص 323 ، 324 .
 
http://khetabeghadir.com





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0

براي مشاهده اين موضوع با ساختاري زيباتر در قالب فايل هاي PDF، Flash و Doc بر روي گزينه هاي زير كليك نماييد.
لطفاً در نظر داشته باشيد، ممكن است بعد از كليك بر روي گزينه هاي زير صفحه با كمي تاخير باز شود.
                                       


نام کتب سني مرجع خطابه غدير
1- أخبار اصفهان : ج 1 ص 107 ، 235 ، ج 2 ص 227 .
2-أخبار الدول و آثار الاول : ص 102 .
3-أربعين الهروي : ص 12 .
4-أرجح المطالب : ص 36 ، 56 ، 58 ، 67 ، 203 ، 338 ، 339 ، 389 ، 581 - 545، 681 .
5- الإرشاد : ص 420 .
6-أسباب النزول : ص 135 .
7- الإستيعاب : ج 2 ص 460 .
8-أسد الغابة : ج 1 ص 308 ، 367 ، ج 2 ص 233 ، ج 3 ص 92 ، 93 ، 274 ، 307 ، 321 ، ج4 ص 28 ، ج 5 ص6 ، 205 ، 208 .
9-إسعاف الراغبين : ص 174 ، 178 .
10-أسنى المطالب : ص 4 ، 221 .
11-أشعة اللمعات في شرح المشكاة : ج 4 ص 89 ، 665 ، 676 .
12-الإصابة : ج 1 ص‌372‌،‌550 ،‌ج‌2‌ص‌257 ، 382 ، 408 ، 509 ، ج 3 ص 512 ، ج 4 ص80 .
13-الإعتقاد (بيهقي) : 182 .
14-الأغاني : ج 8 ص 307 .
15-الإمامة والسياسة : ج 1 ص 109.
16-أمالي الشجري : ج 1 ص 174 ، 178 .
17-أنساب الأشراف : ج 1 ص 156 .
18-إنسان العيون : ج 3 ص 274 .
19-الأنوار المحمديّة : ص 251 .
20-بدائع المنن : ج 2 ص 503 .
21-البداية و النهاية : ج 5 ص 208 ، 209 ، 211 ، 212 ، 213 ، 210 ، 227 ، 228 ، ج 7 ص338 ، 344 ، 346 ، 347 ، 348 ، 349 .
22-البريقة المحمدية : ج 1 ص 214 .
23-بلاغات النساء : ص 72 .
24-بلوغ الأماني : ج 1 ص 213 .
25-البيان و التعريف : ج 2 ص 36 .
26-التاج الجامع : ج 3 ص 296 .
27-تاريخ الإسلام : ج 2 ص 196 ، 197 .
28-تلخيص المستدرك : ج 3 ص 110 .
29-تاريخ بغداد : ج 8 ص 290 ، ج 7 ص 377 ، ج 12 ص 343 ، ج 14 ص 236 .
30-تاريخ الخلفاء : ص 114 ، 158 ، 179 .
31-تاريخ الخميس : ج 2 ص 190 .
32-تاريخ دمشق : ج 1 ص 370 ، ج 2 ص 5 ، 85 ، 345 ، ج 5 ص 321 .
33-التاريخ الكبير : ج 1 ص 375 ، ج 2 قسم 2 رقم 194 .
34-تجهيز الجيش : ص 135 ، 292 .
35-التحفة العلية : ص 10 .
36-تذكرة الحفاظ : ج 1 ص 10 .
37-تذكرة الخواص : ص 30 ، 33 .
38-تفريح الأحباب : ص 31 ، 32 ، 307 ، 319 ، 367 .
39-تفسير الثعلبي : ص 78 ، 104 ، 181 ، 235 .
40-تفسير الطبري : ج 3 ص 428 .
41-تفسير فخر الرازي : ج 3 ص 636 .
42-التمهيد (باقلاني) : ص 171 .
43-التنبيه والإشراف : ص 221 .
44-التمهيد و البيان (أشعري) : ص 237 .
45-تهذيب التهذيب : ج 1 ص 337 ، ج 2 ص 57 ، ج 7 ص 283 ، 498 .
46-تيسير الوصول : ج 2 ص 147 ، ج 3 ص 237 .
47-ثمار القلوب (ثعالبي) : ص 511 .
48-الجامع الصغير : ح 900 ، 5598 .
49-الجرح والتعديل : ج 4 ص 431 .
50-الجمع بين الصحاح : ص 458 .
51-الحاوي للفتاوى : ج 1 ص 79 ، 122 .
52-الحبائك في أخبار الملائك : ص 131 .
53-حبيب السير : ج 1 ص 144 ، ج 2 ص 12 .
54-حلية الأولياء : ج 5 ص 26 ، 363 ، ج 6 ص 294 .
55-حلى الأيام : ص 197 .
56-حياة الصحابة : ج 2 ص 769 .
57-الخصائص : ص 4 ، 49 ، 51 .
58-خصائص النسائي : ص 21 ، 40 ، 86 ، 88 ، 93 ، 94 ، 95 ، 100 ، 104 ، 124 .
59-الخصائص (السيوطي) : ص 18 .
60-الخطط و الآثار (مقريزي) : 220 .
61-الدر المنثور : ج 2 ص 259 ، 298 .
62-دول الإسلام (ذهبي) : ج 1 ص 20 .
63-ذخائر العقبى : ص 67 ، 68 .
64-ذخائر المواريث : ج 1 ص 57 ، 213 .
65-الرصف : ص 370 .
66-روح المعاني : ج 6 ص 55 .
67-روضات الجنات (زمجى) : ص 158 .
68-الروض الأزهر : ص 94 ، 357 ، 366 .
69-روضة الأحباب : ص 576 .
70-الرياض النضرة : ج 2 ص 169 ، 170 ، 217 ، 244 ، 348 .
71-سر العالمين (غزالي) : ص 16 .
72-سعد الشموس و الأقمار : ص 209 .
73-السمط المجيد : ص 99 .
74-سنن الترمذي : ج 5 ص 591 .
75-سنن ابن ماجة : ج 1 ص 43 .
76-سنن النسائي : ج 5 ص 45 .
77-سنن المصطفى : ج 1 ص 45 .
78-السيرة الحلبية : ج 3 ص 274 ، 283 ، 369 .
79-السيرة النبوية (زيني) : ج 3 ص 3 .
80-الشذرات الذهبية : ص 54 .
81-شرح مشكاة المصابيح : ج 11 ص 340 .
82-شرح المقاصد : ج 2 ص 219 .
83-شرح نهج البلاغة (ابن أبي‏الحديد) : ج 1 ص 317 ، 362 ، ج 2 ص 288 ، ج3 ص208 ، ج 4 ص 221 . ج9 ص 217 .
84-الشرف المؤبد (نبهاني ) : ص 58 ، 113 .
85-الشفاء (قاضي عياض) : ج 2 ص 41 .
86-شواهد التنزيل : ج 1 ص 158 ، 190 .
87-صحيح الترمذي : ج 1 ص 32 ، ج 2 ص 298 ، ج 5 ص 633 .
88-صحيح مسلم : ج 4 ص 1873 .
89-صفوة الصفوة : ج 1 ص 121 .
90-الصفين (ابن ديزيل) : ص 97 .
91-صلح الإخوان : ص 117 .
92-الصواعق المحرقة : ص 25 ، 26 ، 73 ، 74 .
93-طبقات ابن سعد : ج 3 ص 335 .
94-العثمانية : ص 145 .
95-العقد الفريد : ج 5 ص 317 .
96-العلل المتناهية : ج 1 ص 226 .
97-عمدة الأخبار : ص 191 .
98-فتح الباري : ج 6 ص 61 .
99-فتح البيان : ج 3 ص 89 ، ج 7 ص 251 .
100-فتح القدير : ج 3 ص 57 .
101-الفتح الكبير : ج 2 ص 242 ، ج 3 ص 88 .
102-الفتوح (ابن الأعثم) : ج 3 ص 121 .
103-فرائد السمطين : ج 1 ص 56 ، 64 ، 65 ، 67 ، 68 ، 69 ، 72 ، 75 ، 76 ، 77 .
104-الفصول المهمة : ص 23 ، 24 ، 25 ، 27 ، 74 .
105-الفضائل (ابن حنبل) : ج 1 ص 45 ، 59 ، 77 ، 111 ، ج 2 ص 560 ، 563 ، 569 ، 592 ،
599 ، ج 3 ص 27، 35 .
106-فضائل الصحابة : ج 2 ص 610 ، 682 .
107-فيض القدير : ج 1 ص 57 ، ج 6 ص 217 .
108-القول الفصل : ج 2 ص 15 .
109-قضاء قرطبة : ص 259 .
110-الكافي الشافي : ص 95 ، 96 .
111-كتاب أهل البدر : ص 62 .
112-الكفاية : ص 151 .
113-كفاية الطالب : ص 13 ، 17 ، 58 ، 62 ، 153 ، 285 ، 286 .
114-كنز العمال : ج‌1‌ص‌48‌، ج‌6‌ص‌397‌-‌405 ،‌ج 8 ص 60 ، ج 12 ص 210 ، ج 15 ص209 .
115-كنوز الحقائق : ص 41 ، 98 .
116-كنوز الدقائق : ص 98 .
117-الكنى و الأسماء : ج 1 ص 160 ، ج 2 ص 88 .
118-الكوكب الدري : ج 1 ص 39 .
119-لسان الميزان : ج 4 ص 42 .
120-مجمع الفوائد : ج 9 ص 103 - 108 ، 163 .
121-المختار : ص 3 .
122-مختصر تاريخ دمشق : ج 17 ص 358 .
123-مختلف الحديث (ابن قتيبة) : ص 52 ، 276 .
124-مرقاة المفاتيح : ج 1 ص 349 ، ج 11 ص 341 ، 349 .
125-مروج الذهب : ج 2 ص 11 .
126-مستدرك الحاكم : ج 3 ص 109 ، 110 ، 118 ، 371 ، 631 .
127-مسند ابن حنبل : ج 1 ص 84 ، 119 ، 180 ، ج 4 ص 241 ، 281 ، 368 ، 370 ، 372 ، ج 5 ص 347، 366 ، 370 ، 419 - 494 ، ج 6 ص 476 .
128-مسند الطيالسي : ص 111 .
129-مشكل الآثار : ج 2 ص 308 .
130-مصابيح السنة : ج 2 ص 202 ، 275 .
131-مطالب السؤول : ص 16 .
132-المطالب العالية : ص 456 .
133-معارج النبوة : ج 1 ص 329 .
134-المعارف (ابن قتيبة) : ص 58 .
135-معالم الايمان (دباغ) : ج 2 ص 299 .
136-المعتصر من المختصر : ج 2 ص 301 ، 332 .
137-معجم البلدان : ج 2 ص 389 .
138-المعجم الصغير : ج 1 ص 64 ، 71 .
139-المعجم الكبير (طبراني) : ج 1 ص 149 ، 157 ، 390 ، ج 5 ص 196 .
140-معجم ما استعجم : ج 2 ص 368 .
141-مفتاح النجا : ص 41 ، 58 .
142-مقاصد الطالب : ص 11 .
143-مقتل الحسين (خوارزمي) : ص 47 .
144-مقصد الراغب : ص 39 .
145-المنار : ج 1 ص 463 .
146-مناقب الائمة (باقلاني) : ص 98 .
147-المناقب (ابن جوزي) : ص 29 .
148-المناقب (ابن مغازلي) : ص 16 ، 18 ، 20 ، 22 ، 23 ، 24 ، 25 ، 224 ، 229 .
149-المناقب (خوارزمي) : ص 23 ، 79 ، 80 ، 92 ، 94 ، 95 ، 115 ، 129 ، 134
150-المناقب ( عبداللَّه شافعي ) : ص 106 ، 107 ، 122 .
151-المناقب العشرة : ص 15 .
152-منال الطالب : ص 73 .
153-منتخب كنز العمال : ج 5 ص 30 ، 32 ، 51 .
154-المواقف : ج 2 ص 611 .
155-المواهب اللدنية : ج 5 ص 10 .
156-مودة القربى : ص 50 .
157-المورود في شرح سنن أبي‏داود : ج 1 ص 214 .
158-موضح أوهام الجمع و التفريق : ج 1 ص 91 .
159-نزل الأبرار : ص 20 .
160-نزهة الناظرين : ص 39 .
161-نظم درر السمطين : ص 79 ، 109 ، 112 .
162-النهاية (ابن الأثير) : ج 4 ص 346 .
163-نهاية العقول : ص 199 .
164-وفاء الوفاء : ج 2 ص 173 .
165-وسيلة المآل : ص 117 .
166-الوفيات (ابن خلكان) : ج 1 ص60 ، ج 2 ص 223 .
167-ينابيع المودة :‌29‌-‌40‌،‌53‌-‌55 ،‌81‌،‌120‌،‌129‌،‌134‌،‌154‌،‌155‌،‌179‌-‌187‌،‌206،‌234‌،‌284
 
http://khetabeghadir.com





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0

براي مشاهده اين موضوع با ساختاري زيباتر در قالب فايل هاي PDF، Flash و Doc بر روي گزينه هاي زير كليك نماييد.
لطفاً در نظر داشته باشيد، ممكن است بعد از كليك بر روي گزينه هاي زير صفحه با كمي تاخير باز شود.
                                       


مؤلفين خطابه غدير
از مؤلفين مشهور چهارده قرن گذشته كه حديث غديرخم را نقل كرده‏اند، مى‏توان افراد زير را معرفى كرد:
   1. خليل بن احمد فراهيدى متوفاى 175 قمرى
   2. على بن حسن طاطرى متوفاى حدود 200
   3. ابوجعفر بغدادى متوفاى حدود 300
   4. محمد بن جرير طبرى متوفاى 310
   5. شيخ كلينى متوفاى 328
   6. ابوالعباس ابن عقده كوفى متوفاى 333
   7. حسن بن ابراهيم علوى نصيبى متوفاى حدود 350
   8. على بن هلال مهلبى متوفاى 350
   9. ابوبكر جعابى متوفاى 355
  10. ابوطالب انبارى متوفاى 356
  11. ابوجعفر محمد بن على بن دحيم شيبانى متوفاى حدود 400
  12. ابوالحسن دارقطنى متوفاى 385
  13. ابوالمفضل شيبانى متوفاى 387
  14. حاكم نيشابورى متوفاى 405
  15. ابوعبداللَّه غضائرى متوفاى 411
  16. شيخ مفيد متوفاى 413
  17. ابوالحسن على القنانى متوفاى 413
  18. منصور لائى رازى قرن 5
  19. سيد مرتضى علم الهدى متوفاى 436
  20. محسن خزاعى نيشابورى (قرن 5)
  21. ابوالفتح كراجكى متوفاى 449
  22. هبةاللَّه بن موسى شيرازى متوفاى 470
  23. حافظ سعيد بن ناصر سجستانى متوفاى 477
  24. حاكم حسكانى متوفاى قرن 5
  25. ابوطالب فارسى قرن 6
  26. شمس‏الدين ذهبى متوفاى 748
  27. زين‏الدين كردى رازيانى متوفاى 725
  28. مولى عبداللَّه قزوينى قرن 10
  29. ابن طولون دمشقى متوفاى 953
  30. سيد على خان مدنى متوفاى1088
  31. سيد هاشم بحرانى متوفاى 1107
  32. ملا مسيحا فسوى متوفاى 1127
  33. مير حامد حسين هندى متوفاى 1306
  34. حاج شيخ عباس قمى متوفاى 1359
  35. سيد مرتضى حسين متوفاى 1400
  36. شيخ عبدالحسين امينى
 
 
http://khetabeghadir.com





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0

براي مشاهده اين موضوع با ساختاري زيباتر در قالب فايل هاي PDF، Flash و Doc بر روي گزينه هاي زير كليك نماييد.
لطفاً در نظر داشته باشيد، ممكن است بعد از كليك بر روي گزينه هاي زير صفحه با كمي تاخير باز شود.
                                       


مستند سازي خطابه غدير
خطبه مفصل غدير از دو صحابى معروف يعنى حذيفة بن يمان و زيد بن ارقم نقل شده، كه هر دو از حاضرين غدير و اصحاب نزديك پيامبر صلي الله عليه آله بوده‏اند. امام باقرعليه السلام به عنوان مقام امامت و عصمت همان خطبه مفصل را نقل كرده‏اند كه از طريق اجدادشان نيز اسناد متصل به خطبه داشته‏اند.
امام باقرعليه السلام به نقل از پدرشان امام سجادعليه السلام نقل مى‏كنند، و آن حضرت هم از پدرشان امام حسين عليه السلام و عمويشان امام حسن عليه السلام كه هر دو حاضر در غدير بوده‏اند - نقل فرموده‏اند. گذشته از كتبى كه ودايع امامت بوده و در آنها خطبه غدير مستقيماً از پيامبر و اميرالمؤمنين عليهما السلام نقل شده است.
استناد هر يك از فقرات خطابه به طور جداگانه ومستند سازى آنها نشان خواهد داد كه گذشته از مستند بودن متن كامل خطبه غدير، هر يك از فرازهاى آن نيز در منابع شيعه و سنى وجود دارد و هيچيك از مطالب آن قابل انكار نيست.
براى اين منظور از كتاب نور الامير فى تثبيت خطبة الغدير تأليف دانشمند محترم حجة الاسلام و المسلمين آقاى امير تقدمى معصومى استفاده شد، و بخشى از منابع هر يك از فرازهاى خطبه ذكر گرديد. براى تفصيل بيشتر و دستيابى به منابع ديگر به آن كتاب مراجعه شود.
براى تسهيل و تطبيق منابع با متن خطبه، فرازهاى خطبه شماره گذارى شده تا در اين بخش طبق همان شماره‏ها، مستندات ذكر شود.

يا ايها الرسول بلغ ...
فتح القدير 60/2 ذيل آيه 67 سوره مائده. الدرّ المنثور 298/2 ذيل همان آيه. تاريخ مدينة دمشق 237/42 (86/2 ح 589). شواهد التنزيل 250/1 ح244، و ص 251 ح 245، و ص 252 ح 247. عمدة القارى 206/18، كتاب تفسير قرآن، شماره 134. التفسير الكبير 49/12 ذيل همان آيه. غرائب القرآن (تفسير النيسابورى) 616/2 ذيل همان آيه. مفتاح النجاء: ورقه 34، باب سوم، فصل يازده. الفصول المهمة 42 فصل اول. الكشف و البيان (تفسير الثعلبى): ورقه 78، ذيل همان آيه. توضيح الدلائل: ورقه 157، قسم دوم، باب دوم. مودّة القربى: مودّة پنجم. السبعين فى مناقب اميرالمؤمنين: ح 56 . ينابيع المودة 297، باب 56 ، ح 812 ، و ص 283، باب 56 ، ح 699. المناقب الثلاثة 21 باب اول.
على اخى:
تاريخ مدينه دمشق 51/42 (117/1 ح 141) و ص 57 (131/1 ح 156). مشكاة المصابيح 1720/3 ح 6084 ، كتاب مناقب: باب مناقب على بن ابى‏طالب، ح 7. مرقاة المفاتيح 465/10 ح 6093. الصواعق المحرقة 122، باب نهم، فصل دوم، ح 7 . الجامع الصحيح (سنن الترمذى) 636/5 ، كتاب مناقب: باب 21، ح 3720. فرائد السمطين 116/1، باب20، ح 81 . زين الفتى 174/2 ح 410، فصل پنجم. كنزالعمال 598/11 ح32879، و ص602 ح 32907. مناقب على بن ابى‏طالب ح 57 ، و 38 ح59. تاريخ الخلفاء 170. جمع الفوائد 511/3 ح 8682 . البداية و النهاية 348/7 حوادث سال 40 ه . كفاية الطالب 194 باب 46. تيسير الوصول 180/3 ح 2. جامع المسانيد و السنن 34/19. اسنى المطالب، و صابى 14، باب سوم، ح 11، و ص 15، باب سوم، ح 12 و 15 و 16. الفردوس بمأثور الخطاب 123/4 ح 6380. الجامع الصغير 176/2 ح 5589 . فيض القدير 355/4. سمط النجوم العوالى 30/3 ح 15، و ص 35 ح 34. أسد الغابة 91/4 شماره 3783 (ترجمه على بن ابى‏طالب. النوافح العطرة 206 ح 1125. محاضرات الادباء 463/4، حد بيستم. كنوز الحقائق 386/1 ح 4765. موضح اوهام الجمع و التفريق 88/2 (خيثمة بن سليمان). شواهد التنزيل 479/1 ح 511. ذخائر العقبى 63. توضيح الدلائل: ورقه 205 - 206، قسم دوم، باب 13. تهذيب الكمال 484/20 شماره 4089. منابع ديگرى در شماره‏هاى 38 و 45 هم ذكر خواهد شد.
على وصيى:
كفاية الطالب 260 - 261 باب 62. جواهر المطالب 107/1 باب 19. تاريخ مدينة دمشق
392/42 (5/3 ح 1030 - 1031 - 1032). سمط النجوم العوالى 41/3 ح 52. الفردوس بمأثور الخطاب 336/3 ح 5009. كنوز الحقائق 110/2 ح 6394. فرائد السمطين 268/1 باب 52 ح 210، و ص 271 باب 52 ح 211. المناقب، خوارزمى 85 ح 74 فصل 7، و ص112 ح 122 فصل9، و ص 147 ح 171 فصل 14. الرياض النضرة 234/2 باب 4، فصل 6. توضيح الدلائل ورقه 200 قسم دوم، باب دهم. مناقب على بن ابى‏طالب ح 144، و ص 310 ح 353. كنز العمال 604/11 ح 32923، و ص 610 ح32952. منابع ديگرى در شماره‏هاى 39 و 46 ذكر خواهد شد.
على خليفتى:
تاريخ مدينة دمشق 48/42 (101/1 - 102 ح 138). تاريخ الطبرى 320/2 (1172/1). تهذيب الآثار 63/4 ح 127 (مسند على بن ابى‏طالب. كنز العمال 114/13 ح 36371، و ص 133 ح 36419. شواهد التنزيل 486/1 ح514 ، و 280/2 ح 914. فرائد السمطين 54/1 باب 5 ح 19، و 243/2 باب 47 ح 517. اسنى المطالب، و صابى 13 باب سوم، ح 2. معارج العلى 17 معراج اول. توضيح الدلائل ورقه 203 قسم دوم باب 11. محاضرات الادباء 464/4 حد بيستم. منابع ديگرى در شماره 48 ذكر خواهد شد.
على الامام من بعدى:
المناقب، خوارزمى 61 ح 31 فصل 5 ، و ص 319 ح 322 فصل 19. فرائد السمطين 315/1 باب 58 ح 250. منابع ديگرى در شماره‏هاى 29 و 50 ذكر خواهد شد.
انت منى بمنزلة هارون من موسى:
از احاديث متواتر، و داراى طرق و منابع بسيارى است. يكى از علماى اهل سنت مى‏گويد: اين حديث را از 5000 طريق روايت مى‏كنم.
انما وليكم اللَّه و رسوله ...
المعجم الاوسط 130/7 ح 6228. الدر المنثور 293/2 ذيل آيه 55 سوره مائده. مناقب على بن ابى‏طالب ح 354 - 356. فتح القدير 53/2 ذيل همان آيه. جواهر المطالب 219/1 باب 35. تذكرة الخواص 24. حجج القرآن 63 باب 8 . انساب الاشراف (ترجمه على بن ابى‏طالب ح 155. التفسير الكبير 26/12 ذيل همان آيه. نورالابصار 86 . الفصول المهمة 124 فصل اول. مختصر المحاسن المجتمعة 165 باب 4. غرائب
القرآن (تفسير النيسابورى) 605/2 - 606 ذيل همان آيه. المناقب، خوارزمى 264 - 266 ح246 و 248 فصل 17. كفاية الطالب 250 باب 62. روح المعانى 167/6 ذيل همان آيه. تاريخ مدينة دمشق 357/42 (409/2 ح 915 و 916). الجامع لاحكام القرآن (تفسير القرطبى) 221/6 ذيل همان آيه. بحرالعلوم (تفسير السمرقندى) 445/1 ذيل همان آيه. جامع الاصول 478/9 ح 6503. الرياض النضرة 302/2 باب 4. المتفق و المفترق 258/1 ح106 شماره 79. فرائد السمطين 194/1 باب 39 ح 153. شواهد التنزيل 209/1 - 239 ح216 - 240. اسباب النزول 133 ذيل همان آيه. كنزالعمال 165/13 ح 36501. ذخائر العقبى 102. مجمع البحرين 233/3 ح 3304. مجمع الزوائد 17/7 سوره مائده. اسنى المطالب، وصابى 82 باب 13 ح 9.
و منهم الذين يؤذون النبى ...
فرائد السمطين 315/1 باب 58 ح 250. شواهد التنزيل 256/1 - 257 ح 249 - 250، و ص 356 ح 368. فتح القدير 60/2 ذيل آيه 67 سوره مائده. فتح البيان 19/4 ذيل همان آيه.
يا ايُّها الرسول بلغ ...
فرض اللَّه طاعة على على الابيض و الاسود و ...
فرائد السمطين 315/1 باب 58 ح 250. مناقب الامام اميرالمؤمنين ح 78. ينابيع المودة 23 باب 3 ح 10، و ص 145 باب 41 ح 3.
على كل موحد جاز قوله:
اين مطلب به معناى امر الهى به ولايت است و مؤيدات فراوانى دارد.
ملعون من خالفه ، مرحوم من تبعه:
فرائد السمطين 54/1 باب 5 ح 19، و 35/2 باب 7 ح 371. سمط النجوم العوالى 63/3 ح134. كنزالعمال 603/11 ح 32910 و ص 622 ح 33030. الجامع الصغير 177/2 ح5592. فيض القدير 356/4. السراج المنير 458/2. الفردوس بمأثور الخطاب 64/3 ح4179. المستدرك على الصحيحين 3/ 129 و 135. تاريخ مدينة دمشق 281/42 (211/2 ح 713) و ص 306 - 307 (268/2 ح 794 و 795). نزل الابرار 67 باب اول. سمط النجوم
العوالى 57/3 ح 112. المناقب، خوارزمى 70 ح 45 فصل 6. فضائل الصحابة 680/2 ح1162. الرياض النضرة 285/2 باب 4 فصل 9. موضح اوهام الجمع و التفريق 273/2 (على بن الحزور). مختصر اتحاف السادة المهرة 189/9 ح 7472. جامع الاحاديث 183/9 ح 27910. كفاية الطالب 66 باب 2. جواهر المطالب 166/1 باب 10. مجمع الزوائد 134/9 - 135. مفتاح النجاء ورقه 51 باب 3 فصل 18. توضيح الدلائل ورقه 189 قسم دوم باب 8 . الرياض النضرة 285/2 باب 4 فصل 9. وسيلة المآل 257 فصل 4. معارج العلى 77 معراج6.
على وليكم:
الجامع الصحيح (سنن الترمذى) 632/5 ح 3712، كتاب مناقب المعجم الكبير 357/2 ح2505. تاريخ مدينة دمشق 42/ 197 (412/1 ح 485) و ص 236 (84/2 ح 587). كنزالعمال 138/13 ح 36437. البداية و النهاية 362/7 حوادث سال 40 ه . كنزالعمال 104/13 ح 36340، و ص 142 ح 36444. خصائص اميرالمؤمنين ح 76، و ص 93 ح87 و ص 97 ح 92. السنة، لابن ابى عاصم 550 باب 195 ح 1187 و ص 630 ، باب 233، ح 1555. فضائل الصحابة 649/2 ح 1104. الصواعق المحرقة 124، باب 9، فصل 2، ح 25. المستدرك على الصحيحين 11/3. محاضرات الادباء 463/4 حد بيستم. الفردوس بمأثور الخطاب 61/3 ح 4171. مشكاة المصابيح 1720/3 ح 6081 كتاب مناقب. مرقاة المفاتيح 461/10 ح 6090. مسند ابى يعلى 293/1 ح 355. مسند ابى‏داود الطيالسى: جزء سوم 111 ح 829. الآحاد و المثانى 278/4 ح 2298 شماره 995. تاريخ الاسلام (عهد الخلفاء) 630 - 631. الإحسان بتقريب صحيح ابن حبّان 373/15 ح 6929. حلية الاولياء 294/6 شماره 385. جامع الاصول 470/9 ح 6480. كفاية الطالب 115 باب 19. موارد الظمآن 986/2 ح2203. شرح مذاهب اهل السنة، ابن شاهين: 89 ح 83 . المصنف، ابن ابى‏شيبة: 375/6 ح32112 كتاب فضائل . الرياض النضرة 225/2 باب 4، فصل 6. كنوز الحقائق 154/1 ح1904.
على امام بامر اللَّه:
فرائد السمطين 1/ 82 - 83 ، باب 15، ح 63 ، و ص 315، باب 58 ، ح 250. الجامع لاحكام القرآن (تفسير القرطبى) 278/18 ذيل آيه اول سوره معارج. تفسير ابى سعود 29/9 ذيل همان آيه. الكشف و البيان (تفسير الثعلبى) ورقه 234 ذيل همان آيه. روح المعانى 55/29 ذيل همان آيه. تذكرة الخواص 36 باب دوم. مختصر المحاسن المجتمعة
168 باب 4. شواهد التنزيل 381/2 - 385 ح 1030 - 1034. الفصول المهمة 42 فصل اول. فيض القدير 218/6 ذيل ح 9000. جواهر العقدين قسم دوم 98 - 99 فصل 4. وسيلة المآل 233 - 234 باب 4. معارج العلى 26 - 29 معراج دوم. الصراط السوى ورقه 159. توضيح الدلائل ورقه 314 - 315 قسم دوم، باب 2.
الامامة فى ولد على الى يوم القيامة:
در اين قسمت سه مطلب وجود دارد: 1 . امامت در ذريه پيامبر اسلام.ذريه پيامبر اسلاماز فرزندان اميرالمؤمنين. ادامه امامت ائمه از ذريه پيامبر اسلام تا روز قيامت. در اينجا قسمت اول تأييد مى‏شود، و قسمت دوم در شماره 65 ، و قسمت سوم در شماره 41 بيان خواهد شد. الفصول المهمة 292 فصل 12. مروج الذهب 42/1 باب سوم. مقتل الحسين، فصل 6 ، ح 23. فرائد السمطين 319/2، باب 61 ، ح 571 . ينابيع المودة 512 - 513 باب 71، ح 44، و ص 515 ح59
لا حلال الا ما احله اللَّه و رسوله و هم:
المناقب، خوارزمى 135 ح 152 فصل 14. مقتل الحسين فصل 4 ح 33.
علمت علياً علم الحلال و الحرام:
فرائد السمطين 268/1 باب 52 ح 210. تاريخ مدينة دمشق 386/42 (486/2 ح 1013). الجامع الصحيح (سنن الترمذى) 637/5 ح 3722، كتاب مناقب. كفاية الطالب 199 باب 48. توضيح الدلائل ورقه 239 قسم دوم باب 24. المعيار و الموازنة 300. شواهد التنزيل 33 43/1 - 35 و ص 48 ح 41، و ص 400 ح 422، و ص 405 ح 427. زين الفتى 64/2 ح 334، فصل 5 ، و ص93.
على امام المتقين:
المعجم الصغير 88/2 (محمد بن مسلم). مجمع البحرين 387/3 ح 3718. مجمع الزوائد 121/9. تاريخ اصبهان 200/2 شماره 1454. المناقب، خوارزمى 295 ح 287 فصل 19، و ص 328 ح 340 فصل 19. موّضح اوهام الجمع و التفريق 191/1، و هم 63. معرفة الصحابة، ابونعيم اصفهانى: 282/1 ح 931، و 1587/3 ح 4002. مناقب على بن ابى‏طالب ح 147. كفاية الطالب 190 باب 45. تاريخ مدينة دمشق 302/42 (257/2 ح 780، و ص 258 ح 781 - 782)، و ص 370 (440/2 ح 956). الرياض النضرة 234/2
باب 4، فصل 6. زين الفتى 394/2 ح 517 ، فصل 6. حلية الاولياء 66/1 شماره 4. الفردوس بمأثور الخطاب 163/4 ح 6504. سمط النجوم العوالى 65/3 ح142. مطالب السؤول 17 باب اول فصل 5 . توضيح الدلائل ورقه 129، قسم دوم، باب اول، و ورقه 225، قسم دوم، باب 17. كنزالعمال 619/11 ح 33009 - 33010. الفصول المهمة 123 فصل اول. محاضرات الادباء 464/4 حد بيستم. تاريخ بغداد 123/13 شماره 7106.
كلما علمنى ربى فقد علمته علياً:
شواهد التنزيل 357/2 ح 1003. مناقب على بن ابى‏طالب، ح 73. ينابيع المودة 79، باب 14، ح 21. كنزالعمال 114/13 ح 36372. تاريخ مدينة دمشق 385/42 (458/2 ح 1012). سير اعلام النبلاء 24/8 - 25 شماره 4. توضيح الدلائل ورقه 210 - 213، قسم دوم، باب 15. زين الفتى 500/1 ح304، فصل 5. فرائد السمطين 340/1، باب 63 ، ح 263. المناقب، خوارزمى 91، ح 85 ، فصل 7. از مهمترين احاديث و رواياتى كه دلالت بر علم بى‏پايان اميرالمؤمنين دارد حديث »انا مدينة العلم و على بابها« است، كه در صحت و تواتر از روايات بسيار معروف است.
و كل شى‏ء احصيناه فى امام مبين
ينابيع المودة 87 باب 14 ح 66 - 68 .
لا تأخذه فى اللَّه لومة لائم:
الصواعق المحرقة 151 باب 11، فصل اول، آيه پنجم. جواهر العقدين قسم دوم 96، چهارم. شواهد التنزيل 169/1 ح 178 - 180. مفتاح النجاء ورقه 6 ، باب اول، فصل اول. وسيلة المآل 123 باب اول. الصراط السوى ورقه 36. معارج العلى 149 معراج 9. رشفة الصادى 59 ، باب اول، آيه ششم
لم يسبقه الى الايمان باللَّه احد:
المعجم الكبير 269/6 ح 6184. مجمع الزوائد 102/9. كنزالعمال 616/11 ح 32990. تاريخ مدينة دمشق 42/ 36 (73/1 ح 97)، و ص 41 - 42 (87/1 ح119، و ص 88 ح 121). خصائص اميرالمؤمنين ح 6. فرائد السمطين 248/1، باب 48، ح 192. تاريخ الطبرى 310/2 (1160/1). توضيح الدلائل ورقه 170 قسم دوم، باب 3. ذخائر العقبى 58. شرح نهج البلاغة 30/1، و 224/13 خطبه 238. اسدالغابة 91/4 شماره 3783 (على بن
. الاصابة 564/4 شماره 5692 (على بن ابى‏طالب. مفتاح النجاء ورقه 19 - 20 باب دوم، فصل 2 و 4. البداية و النهاية 347/7 حوادث سال 40 ه . معرفة علوم الحديث 22 نوع هفتم. اسنى المطالب، وصابى 11، باب 2، ح 3. الصراط السوى ورقه 96. كفاية الطالب 187، باب 44. ليلة المبيت
اول الناس اسلاماً:
مسند ابى يعلى 348/1 ح 447. المقصد العلى 176/3 ح 1315. معارج العلى 10، مقدمه.
المناقب، خوارزمى: 53 ، ح 17، فصل 4، و ص 54 ، ح 18. تاريخ مدينة دمشق 39/42 (74/1 ح 99، و ص 80 ، ح 112 و 113، و ص 82 ح 114). المستدرك على الصحيحين 112/3. الرياض النضرة 209/2 باب 4، فصل 4، و ص 217، باب 4، فصل 6. شواهد التنزيل 185/2 ح 819 . نزهة المجالس 120/2. سمط النجوم العوالى 31/3 ح 21. فرائد السمطين 242/1، باب 47، ح 187. اسنى المطالب، وصابى 9، باب 2، ح 26. السد الغابة 94/4 شماره 3783 (على بن ابى‏طالب. مناقب على بن ابى‏طالب ح 17. الفردوس بمأثور الخطاب 433/3 ح 5331 .
اول الناس صلاة:
خصائص اميرالمؤمنين ح 1، و ص 22 ح 2، و ص 26 ح 4. فضائل الصحابة، نسائى 13 ح 34. السنن الكبرى 44/5 ح 8137 . مسند ابى داود الطيالسى جزء سوم 93 ح678. تاريخ اصبهان 117/2 شماره 1257. تاريخ مدينة دمشق 38/42 (78/1 ح 110). تاريخ الطبرى 310/2 (1160/1). مسند احمد 227/1 ح 1195 (141/1). فضائل الصحابة، احمد بن حنبل 2/ 590 ح999، و ص 610 ح 1040. المناقب، خوارزمى 56 ، ح 22، فصل 4. الجامع الصحيح (سنن الترمذى) 642/5 ح 3734، كتاب مناقب. جامع المسانيد و السنن 9/19. الطبقات الكبرى 15/3 شماره 3. المصنف، ابن ابى‏شيبة 370/6 - 371 ح 32075 - 32076. كتاب فضائل. سنن ابن ماجة 44/1، باب 11، ح 120. السنة، لابن ابى‏عاصم 584 ، باب 201، ح 1324. جمع الفوائد 515/3 ح 8706 . تهذيب التهذيب 203/4 شماره 5561 (على بن ابى‏طالب. اسنى المطالب، وصابى 7، باب 2، ح 11. السيرة النبوية، ابن‏هشام، 262/1. الاوائل، ابوهلال العسكرى 91، باب 4. تهذيب الكمال 482/20 شماره 4089
(على بن ابى‏طالب. جامع الاصول 468/9 ح 6473. البداية و النهاية 347/7، حوادث سال 40 ه . سمط النجوم العوالى 552/2 .
اول من عبد اللَّه:
خصائص اميرالمؤمنين ح 7. مسند احمد 160/1 ح 778 (99/1). فضائل الصحابة 681/2 ح 1164. المعجم الاوسط 444/2 ح 1767. تاريخ مدينة دمشق 30/42 (61/1 ح87). المنتظم 117/2 (561). وسيلة المآل 213 باب 4. توضيح الدلائل ورقه 172، قسم دوم، باب 3 . منابع ديگرى در شماره 24 ذكر شده است.
فدى رسول اللَّه بنفسه:
اسد الغابة 103/4 شماره 3783 (على بن ابى‏طالب. الفصول المهمة 48، باب اول. احياء علوم الدين، غزالى: 273/3 (بيان ايثار و فضل آن). تذكرة الخواص 41، باب 2. جواهر المطالب 217/1، باب 34. كفاية الطالب 239، باب 62. تاريخ الخميس 325/1. غرائب القرآن (تفسير النيسابورى) 577/1 ذيل آيه 207 سوره بقره. مختصر المحاسن المجتمعة 168 - 169، باب 4. زين الفتى 423/2 ح 533 ، فصل 6. فرائد السمطين 330/1، باب 60 ، ح 256. المناقب، خوارزمى: 127 ح 141 فصل 12. شواهد التنزيل 123/1 ح133، و ص 130 - 131 ح 141 - 142. المستدرك على الصحيحين 4/3. تاريخ مدينة دمشق 67/42 (153/1 ح 187). مسند احمد 573/1 ح 3241 (348/1). معرفة الصحابة، ابونعيم اصفهانى 87/1 ح 343. مجمع الزوائد 27/7 (سوره انفال). معالم التنزيل (تفسير البغوى) 244/2، آيه 30 سوره انفال. بحرالعلوم (تفسير السمرقندى) 15/2 ذيل همان آيه.
نصبه اللَّه:
شرح نهج البلاغة 288/2 - 289 خطبه 37. معرفة الصحابة، ابونعيم اصفهانى 2885/5 ح6779. شواهد التنزيل 452/2 ح 1119، و همچنين ح1116، 1117 و 1118. فرائد السمطين 315/1، باب 58 ، ح 250. منابع ديگرى در شماره 33 هم ذكر خواهد شد.
انه امام من اللَّه:
حلية الاولياء 66/1 شماره 4. المناقب، خوارزمى 311 ح 311، فصل 19. فرائد السمطين 144/1، باب 26، ح 108، و ص 315، باب 58 ، ح 250. كفاية الطالب 215، باب 57. تاريخ مدينة دمشق 330/42 (339/2 ح 849). تاريخ بغداد 99/14 شماره 7441 (لاهز بن
عبداللَّه). مطالب السؤول 17، باب اول، فصل 5. شرح نهج البلاغة 168/9 خطبه 154. التفسير الكبير (تفسير الفخر الرازى) 207/1 (مسائل فقهيه مستنبطه از سوره فاتحه، مسئله نهم). در شماره 5 گذشت، و در شماره 50 هم ذكر خواهد شد.
لن يتوب اللَّه على احد انكر ولايته:
فرائد السمطين 54/1 ، باب 5 ، ح 19. شواهد التنزيل 268/1، ح 262. المناقب، خوارزمى 318، ح 320، فصل 19. توضيح الدلائل ورقه 126، قسم دوم، باب اول.
من شك فى الولاية فقد كفر:
تاريخ مدينة دمشق 308/42 - 309 (273/2 - 274 ح 800 - 803). سمط النجوم العوالى 47/3 ح 70. الرياض النضرة 254/2، باب 4. مفتاح النجاء ورقه 39، باب 3، فصل 12، قسم اول. توضيح الدلائل، ورقه 257، قسم دوم، باب 35. اسنى المطالب، وصابى 84 ، باب 14، ح 14. معارج العلى 108، معراج هشتم.
من شكَّ فى واحد من الائمَّة فقد شكَّ فى الكل منهم:
المناقب، خوارزمى 329 ح 347، فصل 19. توضيح الدلائل: ورقه 194، قسم دوم، باب 8 . زين الفتى 372/2 ح 505 ، فصل 6. تاريخ مدينة دمشق 374/42 (449/2 ح 972). الفردوس بمأثور الخطاب 62/3 ح 4175. كفاية الطالب 246 باب 62. فرائد السمطين 335/2، باب 61 ، ح 589 . كنوز الحقائق 386/1، ح 4772.
على افضل الناس بعدى:
شواهد التنزيل 357/2 ح 1003. مودة القربى: مودة هفتم. ينابيع المودة 302، باب 56 ، ح853 . فضائل الصحابة 604/2 ح 1033، و ص 646 ح 1097. الرياض النضرة 276/2 باب 4، فصل 7. البحر الزخار (مسند البزار) 55/5 ح1616. و از مهمترين روايات اين باب حديث »على خير البشر فمن ابى فقد كفر« و نظاير آن است، كه در صحت و تواتر مشهور است.
من عادى علياً و لم يتولَّه فعليه لعنتى:
المعجم الاوسط 240/7 ح 6464. كنزالعمال 609/11 ح 32947. مفتاح النجاء ورقه 49، باب 3، فصل 16. معارج العلى 80 ، معراج ششم. جامع الاحاديث 155/5 ح 14026.
كنوز الحقائق 371/1 ح 4598. اسدالغابة 164/2 شماره 1589 (رافع مولى عائشة). مودة القربى: مودة 6. ينابيع المودة 301، باب 56 ، ح 846 . المناقب، خوارزمى 67 ، ح 40، فصل6 ، و ص 302، ح 297، فصل 19. سمط النجوم العوالى 67/3 ح 152. كفاية الطالب 423 باب 8 پس از باب 100.
على جنب اللَّه:
ينابيع المودة 594 ، باب 95، ح 1 - 2. توضيح الدلائل ورقه 132، قسم دوم، باب اول. معارج العلى 21، معراج اول. فرائد السمطين 253/2، باب 48، ح 523 .
لن يوضح تفسيره الا على:
شواهد التنزيل 39/1 ح 29 و ص 40 ح 30، و ص 42 ح 31، و ص 48 ح 42 و ص 49 ح43. حلية الاولياء 65/1 شماره 4. فرائد السمطين 355/1، باب 66 ، ح281. المناقب، خوارزمى 90، ح 81 - 82 ، و ص 94، ح 92، فصل 7. سمط النجوم العوالى 48/3 ح 73. الطبقات الكبرى 257/2. جامع المسانيد و السنن 16/19. تهذيب الكمال 487/20 شماره 4089 (على بن ابى‏طالب. تهذيب التهذيب 203/4 شماره 5561 (على بن ابى‏طالب. الرياض النضرة 262/2، باب 4، فصل 6. تاريخ الخلفاء 185. تاريخ الاسلام (عهد الخلفاء) 637. تاريخ مدينة دمشق 398/42 - 400 (26/3 - 32 ح 1047 - 1053). الصراط السوى ورقه 215. اسنى المطالب، وصابى 46، باب 9، ح 5 . توضيح الدلائل ورقه 211، قسم دوم، باب 15. نظم دررالسمطين 125، قسم دوم از سمط اول. الاستيعاب 1107/3 شماره 1855 (على بن ابى‏طالب. مطالب السؤول 26، باب اول، فصل 6. مفتاح النجاء ورقه 44، باب سوم، فصل 14
من كنت مولاه فعلى مولاه:
حديث »من كنت مولاه فهذا على مولاه« از احاديث متواتر و قطعى است كه كتب و رسائل زيادى درباره آن تأليف شده است. به مقدمه كتاب »نور الامير« مراجعه شود.
على اخى:
فضائل الصحابة 665/2 ح 1134. تاريخ مدينة دمشق 62/42 (137/1 ح171). الفردوس بمأثور الخطاب 257/2 ح 3195. كنزالعمال 138/13 ح36435. المناقب، خوارزمى 152، ح 179، فصل 14. الاستيعاب 1098/3 شماره 1855 (على بن ابى‏طالب. الرياض
النضرة 220/2 باب 4، فصل 6. جواهر المطالب 69/1 ، باب 10. المصنف، ابن ابى شيبة 369/6 ح 32070 كتاب فضائل المحاسن و المساوى 35 (مساوى تلك الحروب). مختصر اتحاف السادة المهرة 188/9 ح 7468. نهاية الارب 4/20. بعضى از روايات اخوت در شماره 2 گذشت. منابع ديگرى در شماره 45 خواهد آمد.
على وصيى:
المعجم الكبير 221/6 ح 6063. اسنى المطالب، وصابى 89 ، باب 14، ح4. الرياض النضرة 234/2، باب 4، فصل 6. سمط النجوم العوالى 41/3، ح 53. مناقب على بن ابى‏طالب ، ح 309. بخشى از روايات وصايت در شماره 3 گذشت و قسمت ديگرى در شماره 46 خواهد آمد.
موالاته من اللَّه عز و جل:
فرائد السمطين 81/1 باب 15، ح 62. كفاية الطالب 75، باب 5 . المناقب، خوارزمى 312، ح 312، فصل 19. معرفة علوم الحديث 96، نوع 24. تاريخ مدينة دمشق 241/42 (97/2،ح 602). شواهد التنزيل 223/2 ح 855 . براى منابع بيشتر به شماره‏هاى 7 و 14 مراجعه شود.
لن يفترقا حتى يردا علىَّ الحوض:
حديث ثقلين از مهمترين روايات صحيح و معتبر است كه كتب مستقلى درباره آن تأليف شده است.
انهم امناء اللَّه فى ارضه:
فرائد السمطين 66/2 ، باب 15 ح 390، و ص 253 باب 48، ح 523 . مقتل الحسين7 فصل 5 ح 21. ينابيع المودة 24، باب 3، ح 15، 156، باب 44، ح 17.
ان هو الا وحى يوحى:
موضح اوهام الجمع و التفريق 191/1، و هم 63. زين الفتى 414/2، ح 530 ، فصل 6. تاريخ مدينة دمشق 326/42 - 328 (333/2 - 336 ح 843 - 845). تاريخ بغداد 112/11 - 113 شماره 5805 (عبدالجبار بن احمد السمسار). المناقب، خوارزمى 322، ح 329، فصل 19، و ص 359، ح 372، فصل 22. كفاية الطالب 184، باب 42. الفردوس بمأثور الخطاب 354/3 ح5066.
من كنت مولاه فهذا علىٌّ مولاه:
اين شماره هم همانند شماره 37 همان حديث غدير است با مقدمه الست اولى بكم من انفسكم كه در كثرت طرق و روايات بسيار معروف و مشهور است، و مصادر و منابع فراوانى دارد.
علىٌّ اخى:
المناقب، خوارزمى 144، ح 168، فصل 14. مناقب على بن ابى‏طالب7 ح 134. كنزالعمال 624/11 ، ح 33043. حلية الاولياء 256/7، شماره 389. تاريخ مدينة دمشق 59/42 (134/1، ح 162). المعجم الاوسط 234/6 ح 5494. موضح اوهام الجمع و التفريق 441/1 (ابوبكر احمد بن سلمان). فضائل الصحابة 598/2 ، ح 1019، و ص 668 ، ح 1140. زين الفتى 388/2، ح511 ، فصل 6. ذخائر العقبى 92. المطالب العالية 58/4 ح 3954. تذكرة الخواص 30، باب 2. مختصر اتحاف السادة المهرة 188/9 ح 7469. فرائد السمطين 227/1، باب 44، ح 177. براى منابع بيشتر به شماره‏هاى 2 و 38 مراجعه شود.
على وصيى:
زين الفتى 171/2 ح 408، فصل 5 . شواهد التنزيل 98/1، ح 115، و 280/2، ح 915. تاريخ مدينة دمشق 50/42 (104/1 ح 140). توضيح الدلائل ورقه 259 - 260 قسم دوم، باب 37 . در شماره‏هاى 3 و 39 منابع ديگرى ذكر شد.
على واعى علمى:
فرائد السمطين 150/1 باب 29، ح 113. المعجم الكبير 14/12، ح 12341. مجمع الزوائد 111/9. المناقب، خوارزمى 142، ح 163، فصل 14. كنزالعمال 603/11 ، ح32911، و 177/13، ح 36525. حلية الاولياء 67/1 شماره 4. كفاية الطالب 110، باب 17، و ص 168، باب 37، و ص 236، باب 62. الجامع الصغير 177/2 ح 5593 . فيض القدير 356/4. تاريخ مدينة دمشق 385/42 (482/2 ح1010). اسنى المطالب، وصابى 47، باب 9، ح 10. البداية و النهاية 373/7 حوادث سال 40 ه . در شماره‏هاى 17 و 19 در باب علم اميرالمؤمنين منابع ديگرى ذكر شد.
على خليفتى على تفسير كتاب اللَّه:
جواهر المطالب 180/1، باب 12. كفاية الطالب 205، باب 51 . شرح نهج البلاغة،
210/13 - 211 خطبه 238. كنزالعمال 603/11 ح 32912. سمط النجوم العوالى 63/3 ح131. جامع الاحاديث 198/6، ح 14319. المعجم الاوسط 455/5 ح 4877. الجامع الصغير 177/2 ح 5594. فيض القدير 356/4. منابع بيشتر در شماره 4 و 41 ذكر شد.
على الدّاعى اِلى اللَّه و العامل بما يرضاه:
اوصافى است كه اميرالمؤمنين على در حد كمال واجد آنها بودند، و احدى در آن شك ندارد.
على الامام الهادى من اللَّه:
منابعى در شماره‏هاى 4 و 5 و 29 و 48 بيان شد. همچنين به فرائد السمطين 54/1 ، باب 5 ، ح 19، ينابيع المودة 594 ، باب 95، ح 4 رجوع شود.
على قاتل النّاكثين و القاسطين و المارقين بامر اللَّه:
تاريخ مدينة دمشق 468/42 (200/3 ح 1206). كنزالعمال 113/13 ح36367. زين الفتى 345/1 ح 238، فصل 5. موضح اوهام الجمع و التفريق 387/1 (ابراهيم بن هراسة). البحر الزخار (مسند البزّار) 215/2 ح 604. البداية و النهاية 317/3 حوادث سال 37 ه . المستدرك على الصحيحين 139/3. كفاية الطالب 173 باب 38. المحاسن و المساوى 31 - 32 (مساوى تلك الحروب). فرائد السمطين 281/1، باب 53 ، ح 220. المناقب، خوارزمى 190، ح 224 - 225، فصل 16. مطالب السؤول 24، باب اول، فصل 6. توضيح الدلائل، ورقه 215، قسم دوم، باب 16.
اللهم وال من والاه و عاد من عاداه:
اين فقره هم جزئى از حديث غدير است كه منابع آن در شماره‏هاى 37 و 44 بيان شد. براى منابع بيشتر به شماره‏هاى 12، 21، 30، 34 مراجعه شود.
اكمل اللَّه عز و جلَّ دينكم بامامته:
تاريخ مدينة دمشق 233/42 - 234 (75/2 - 78 ح 577 - 580)، و ص237 (86/2 ح588). الدر المنثور 259/2 ذيل آيه 3 سوره مائده. فرائد السمطين 74/1 باب 12 ح 40 و ص77، باب 13، ح 44، و ص 314، باب 58 ، ح250. المناقب، خوارزمى 135، ح 152، فصل 14. شواهد التنزيل 201/1 - 202 ح 211 - 212. مقتل الحسين فصل 4 ح 35.
توضيح الدلائل ورقه 195 قسم دوم، باب 9. زين الفتى 265/2 ح 474 فصل 5. مناقب على بن ابى‏طالب، ح 24. تاريخ بغداد 290/8 شماره 4329 (حبشون بن موسى الخلال). توضيح الدلائل ورقه 155 قسم دوم، باب 2.
من لم‏يأتم بالائمة حبط عمله:
حلية الاولياء 86/1 شماره 4. تاريخ مدينة دمشق 240/42 (95/2، ح 599). كنزالعمال 103/12، ح 34198. فرائد السمطين 53/1 - 55 ، باب 5 ، ح 18 - 19. اسنى المطالب، وصابى 64 ، باب 10، ح 15. توضيح الدلائل ورقه 189، قسم دوم، باب 14. شرح نهج البلاغة 170/9، خبر 12، خطبه 154. معارج العلى 36، معراج 2. مفتاح النجاء ورقه 47، باب 3، فصل 16.
علىٌّ انصركم لى:
تاريخ مدينة دمشق 360/42 (419/2 ح 926). كفاية الطالب 234، باب 62. زين الفتى 131/1 ح 35، فصل 5. فرائد السمطين 236/1، باب 46، ح 183 - 184. كنزالعمال 624/11 ح 33041 - 33042. المناقب، خوارزمى 320 ح 326، فصل 19. المعجم الكبير 200/22 ح526. مجمع الزوائد 121/9. تهذيب الكمال 260/33 شماره 7327. حلية الاولياء 27/3 شماره 202. شواهد التنزيل 295/1 - 297 ح 302 - 303. جواهر المطالب 92/1 باب 14. ذخائر العقبى 69. الرياض النضرة 227/2، باب 4، فصل 6. سمط النجوم العوالى 39/3 ح45. مناقب على بن ابى‏طالب ح 239. توضيح الدلائل ورقه 207، قسم دوم، باب 14. تاريخ بغداد 173/11 شماره 5877 (عيسى بن محمد ابوموسى).
على احقُّكم بى:
خصائص اميرالمؤمنين ، ح 62. المعجم الكبير 107/1 ح 176. المستدرك على الصحيحين 126/3. تاريخ مدينة دمشق 55/42 - 56 (129/1 ح 153). فضائل الصحابة 652/2 ح 1110. مجمع الزوائد 134/9. جواهر المطالب 268/1 باب 42.
على اقربُكم الىَّ:
جواهرالمطالب 59/1 ، باب 10. تاريخ مدينة دمشق 411/42 (70/3 ح1100)، و ص437 (125/3 ح 1147). توضيح الدلائل ورقه 248، قسم دوم، باب 28. تذكرة الخواص 25، باب 2. جواهر العقدين قسم دوم 150، ششم. الصواعق المحرقة 156، باب 11، فصل اول، ذيل آيه نهم. مسند احمد 426/7 ح 26025 (300/6). المستدرك على الصحيحين 138/3. المصنف ابن ابى‏شيبة 368/6 ح 32057، كتاب فضائل. المعجم الكبير 375/23 ح 887. فضائل الصحابة 686/2 ح 1171. كنزالعمال 146/13، ح 36459.
على اعزُّكم علىَّ:
مناقب على بن ابى‏طالب ح 285.
اللَّه عزَّ و جلَّ و انا عنه راضيان:
تاريخ مدينة دمشق 226/42 - 227 (64/2 - 65 ح 562 - 563). مناقب على بن ابى‏طالب ح 37. المعجم الكبير 319/1 ح 946. مجمع الزوائد 131/9. كنزالعمال 621/11 ح 33019، و 107/13 ح 36349. سمط النجوم العوالى 64/3 ح 139. كنوز الحقائق 91/1 ح 1051.
ما نزلت آية مدحٍ فى القرآن الا فيه:
شواهد التنزيل 30/1 ح 13، و ص 57 - 59 ح 57 - 60 ، و ص 64 ، ح70، و ص 68 ، ح 77 و ص 80 ، ح 81. توضيح الدلائل ورقه 152 قسم دوم، باب 2. كفاية الطالب 139 - 140 باب 31. فضائل الصحابه 654/2 ح 1114. الشريعة، آجرى 197/3 ح 1548. المعجم الكبير 264/11 ح 11687. الصواعق المحرقة 127، باب 9، فصل 3. تاريخ مدينة دمشق 363/42 (430/2 ح 939). مجمع الزوائد 112/9. حلية الاولياء 64/1 شماره 4. المناقب، خوارزمى 267 ح 249 فصل 17. كنزالعمال 604/11 ح 32920، و 108/13 ح 36353. معرفة الصحابة، ابونعيم اصفهانى 85/1 ح 334.
نزول هل اتى على الانسان فى اهل البيت:
نزول سوره هل اتى در شأن اهل بيت از مسلّمات تاريخ و حديث است، و عده‏اى زيادى آن را نقل كرده‏اند. علامه امينى رضوان اللَّه عليه آن را از 34 نفر از علماى اهل سنت نقل فرموده‏اند. به الغدير 107/3 - 112 مراجعه شود.
على ناصر دين اللَّه:
مضمون اين قسمت و قسمت بعدى اجماعى است، به شماره 55 هم مراجعه شود.
على التقىُّ النقىُّ الهادى المهدىُّ:
در شماره 12 گذشت كه اميرالمؤمنين امام المتقين است. شرح نهج البلاغة 210/13 خطبة 238. المناقب، خوارزمى 319 ح 323 فصل 19. توضيح الدلائل ورقه 129 قسم دوم، باب اول. براى منابع بيشتر به شماره 82 مراجعه شود.
على و بنوه خير الاوصياء:
فرائد السمطين 1/ 137، باب 23، ح 101، 314 - 317 باب 58 ح 250. زين‏الفتى 390/2 ح 513 فصل 6 ، و ص 392 ح 516. كفاية الطالب 255، باب 62. المناقب، خوارزمى 312، ح 313، فصل 19. مقتل الحسين فصل 6 ، ح 24. ينابيع المودة 291، باب 56 ، ح758، 594 باب 95، ح 4. توضيح الدلائل ورقه 225 - 226، قسم دوم، باب 17، ورقه 256، باب 35.
ذريتى من صلب اميرالمؤمنين علىٍّ:
المعجم الكبير 44/3 ح 2630. كنزالعمال 600/11 ح 32892. المناقب، خوارزمى 327 ح 339، فصل 19. الصواعق المحرقة 124، فصل 2، ح 27. كفاية الطالب 379. مناقب على بن ابى‏طالب ح 72. الجامع الصغير 262/1 ح 1717. فيض القدير 223/2. الاتحاف بحبّ الاشراف 31، باب اول. تاريخ مدينة دمشق 259/42 (159/2 ح 646). سمط النجوم العوالى 35/3 ح 35. الرياض النضرة 222/2، باب 4، فصل 6. اسنى المطالب، وصابى 16، باب 4، ح 3. رشفة الصادى 82 ، باب 3. ذخائر العقبى، 67 . فرائد السمطين 224/1 باب 58 ، ج 352.
منكم اعداء اللَّه:
كنزالعمال 626/11 ح 33050. المعجم الكبير 81/3 ح 2726. الصواعق المحرقة 174 باب 11 فصل اول مقصد سوم. مجمع الزوائد 172/9. مفتاح النجاء: ورقه 10 باب اول، فصل 2. كفاية الطالب 117 باب 20. احياء الميت 244 ح 15. معارج العلى 79 معراج 6.
لايبغض علياً الا شقى:
كنزالعمال 145/13 ح 36458. الفصول المهمة 125 فصل اول. المناقب، خوارزمى 78، ح 62 ، فصل 6. مجمع الزوائد 132/9. نزهة المجالس 121/2 (باب مناقب على بن ابى‏طالب. زين الفتى 197/2 ح 428، و ص 214 ح440، فصل 5. فرائد السمطين 134/1 باب 22 ح 97 و 40/2 باب 8 ح 373. الرياض النضرة 249/2 باب 4 فصل 6. مقتل الحسينفصل 6 ح 69. جواهر العقدين قسم دوم 242، دهم. الصواعق المحرقة 173 باب 11، فصل اول، مقصد دوم . ذخائر العقبى 18. سمط النجوم العوالى 44/3 ح 62. جواهر المطالب 174/1، باب 23.
لا يوالى علياً الا تقىٌّ:
مضمون اين شماره از واضح‏ترين حقايق است. به فرائد السمطين 35/2 باب 7 ح 371 مراجعه شود.
و العصر ، انَّ الانسان لفى خسرٍ:
شواهد التنزيل 480/2 - 483 ح 1154 - 1158. مفتاح النجاء ورقه 32، باب 3، فصل 11. توضيح الدلائل ورقه 170، قسم دوم، باب سوم.

ليعمل كل امرئ على ما يجد لعلىٍّ فى قلبه من الحبِّ و البغض
روايات زيادى در اين باره وجود دارد كه عده‏اى از صحابه منافق بوده و وارد بهشت نمى‏شوند. به صحيح مسلم 2143/4 ح 9 (2779)، كتاب صفات المنافقين و احكامهم مراجعه شود.
المهدى يأخذ بحقِّ اللَّه و بكلِّ حقٍّ هو لنا:
مروج الذهب 43/1 باب سوم. فرائد السمطين 40/1، باب اول، ح 4. الفردوس بمأثور الخطاب 191/2 ح 2592، و 283/3 ح 4851. شرح نهج البلاغة 171/9، خطبة 154، خبر 14. مناقب على بن ابى‏طالب ح 130 - 131. تاريخ مدينة دمشق 67/42 (152/1 ح 186). الرياض النضرة 217/2، باب 4، فصل 6. سمط النجوم العوالى 31/3 ح 20. فضائل الصحابة 662/2 ح1130. المناقب، خوارزمى 145، ح 169، فصل 14. تذكرة الخواص 50 باب دوم. توضيح الدلائل ورقه 121، قسم دوم، باب اول.
انَّ اللَّه جعلنا حجةً:
شواهد التنزيل 1/ 76 ح 89 ، و ص 119 ح 129. فرائد السمطين 317/1، باب 58 ، ح250، و 312/2 باب 61 ، ح 562. ينابيع المودة 71، باب 12، ح 28.
على الموصوف بالصبر و الشكر:
فضائل الصحابة 652/2 ح 1110. خصائص اميرالمؤمنين ح 62. المعجم الكبير 107/1 ح 176. المستدرك على الصحيحين 126/3. تاريخ مدينة دمشق 55/42 - 56 (129/1 ح 153). نهج البلاغة 274 خطبه 150. شرح نهج البلاغة 132/9.
صحيفه ملعونه:
المعجم الاوسط 150/6 ح 5307. درباره صحيفه ملعونه به كتاب سليم بن قيس هلالى 650/2 ح 11 و جواهر العقدين قسم دوم 102، فصل 4 مراجعه شود.
ادعها امامةً و وراثةً فى عقبى:
فرائد السمطين 317/1، باب 58 ، ح 250. ينابيع المودة 22، باب سوم، ح 9.
فليبلغ الحاضر الغائب الى يوم القيامة:
مناقب على بن ابى‏طالب ح 155. الفصول المهمة 40 فصل اول. المناقب الثلاثة 18 - 19 باب اول.
قد ضلَّ قبلكم اكثر الاوَّلين:
الجامع الصغير 481/1 ح 7799. كنزالعمال 183/1 ح 929. كنوز الحقائق 135/2 ح6742. الفردوس بمأثور الخطاب 84/4 ح 6260.
علم الامر و النهى لَدَيه:
شواهد التنزيل 43/1 ح 34 - 35. براى منابع بيشتر به شماره‏هاى 17 و 19 مراجعه شود.
اطيعوه تهتدوا:
مناقب على بن ابى‏طالب ح 292. الشريعة، آجرى 254/3 ح 1637. المناقب خوارزمى 316 ح 316 فصل 19. فرائد السمطين 78/1 باب 14 ح45. توضيح الدلائل ورقه 190 قسم دوم، باب 8.

حزب على حزب اللَّه:
شواهد التنزيل 269/1 ح 267، و ص 583 - 584 ح 625 - 626 و 74/1 ح 86 ، و ص 85 ح 105. الشفاء بتعريف حقوق المصطفى باب اول فصل اول.
وليُّنا كلُّ من مدحه اللَّه و احبَّه:
معانى روشن و آشكارى، و منابع متعددى دارد.
انما انت منذر و على هاد:
تاريخ مدينة دمشق 359/42 (417/2 ح 923). الفصول المهمة 123 فصل اول. كفاية الطالب 232 باب 62. جامع الاحاديث، سيوطى 281/3 ح 8644. معرفة الصحابة، ابونعيم اصفهانى 88/1 ح 344. المستدرك على الصحيحين 129/3. شواهد التنزيل 381/1 - 395 ح 398 - 416.
انى نبىٌّ و علىٌّ وصيى:
المناقب، خوارزمى 148 ح 172 فصل 14. مناقب على بن ابى‏طالب ح 322. كنوز الحقائق 173/1 ح 2155. براى منابع بيشتر به شماره‏هاى 3، 39، 46 ، 64 مراجعه شود.
الائمَّة من بعد على ولده:
فرائد السمطين 134/2 باب 31 ح 431. مناقب على بن ابى‏طالب ح326. براى منابع بيشتر به شماره 65 مراجعه شود، و در شماره 91 خواهد آمد.
المهدى امين اللَّه فى سره و علانيته:
احاديث و روايات درباره امام زمان در كتب اهل سنت بيش از حد تواتر است و علماى آنان تأليفات مستقلى در اين زمينه دارند. به كتاب »نور الامير« شماره 85 مراجعه شود.
علىٌّ يفهمكم بعدى:
فرائد السمطين 268/1 باب 52 ح 210. كفاية الطالب 73 باب 4، و ص 211 باب 54. الفردوس بمأثور الخطاب 65/3 ح 4181. كنزالعمال 614/11 ح 32981. شواهد التنزيل 39/1 ح 28. براى منابع بيشتر به شماره بعد مراجعه شود.
على وليُّكم و مبيِّن لكم:
المستدرك على الصحيحين 122/3. الفردوس بمأثور الخطاب 332/5 ح8347.
كنزالعمال 615/11 ح 32983. تاريخ مدينة دمشق 387/42 (488/2 ح 1016 - 1018). حلية الاولياء 63/1 شماره 4. فرائد السمطين 145/1 باب 27 ح 109
نصبه اللَّه لكم امين خلقه:
ينابيع المودة 59 ، باب 7 ح 5. براى منابع بيشتر به شماره 42 مراجعه شود.
انَّه منى و انا منه:
السنن الكبرى، نسائى 45/5 ح 8147. خصائص اميرالمؤمنين ح 66. مسند احمد 170/5 - 171 (165/4) ح 17051، 17056 - 17058. مناقب على بن ابى‏طالب7 ح 267، و ص 223 ح 268. الجامع الصغير 177/2 ح 5595. تاريخ الاسلام (عهد الخلفاء) 630. جامع الاحاديث، سيوطى 199/6 ح 14322. الآحاد و المثانى 183/3 ح1514. سنن الترمذى 635/5 ح 3716 كتاب
المناقب. صحيح البخارى 22/5 (باب مناقب على بن ابى‏طالب.
 الائمة يخبرونكم بما تسألون:
ينابيع المودة 26 باب سوم ح 21. اين فراز با شماره‏هاى گذشته اتحاد موضوعى دارد.
خاتم الائمة الامام المهدى:
فرائد السمطين 312/2 باب 61 ح 562 . ينابيع المودة 536 باب 78 ح 2، و ص 584 باب 94، ح 3. اين فراز هم با شماره‏هاى گذشته اتحاد موضوعى دارد.
الامر بالمعروف أن تأمروا بقبول الولاية عنى:
فرائد السمطين 133/2 باب 31 ح 430، و ص 313 باب 61 ح 563. مودة القربى مودت هفتم. ينابيع المودة 303 باب 56 ح 868.
لن تضلُّوا ما ان تمسَّكتم بهما:
الصواعق المحرقة 146 باب 11 فصل اول آيه هشتم. جواهر العقدين قسم دوم 48 فصل دوم. ينابيع المودة 138 باب 39 ح 1، ص 512 باب 71 ح 43.
ذرِّيتى من صلب على:
كنزالعمال 98/12 ح 34168. نزل الابرار 86 باب دوم. براى منابع بيشتر به شماره‏هاى 15، 64 ، 65 ، 72، 84 ، 90 و 91 مراجعه شود.
فالعهد و الميثاق لهم مأخوذٌ منا:
ما هم در محضر خداوند متعال با قلب و لسان به آن اقرار مى‏كنيم.
يهلك اللَّه من غدر و يرحم من وفى:
در فرازهاى قبلى هم ذكر شده است. به مسند شمس الاخبار 107/1 باب 8 نيز مراجعه شود.
سلِّموا على علىٍّ بإمرة المؤمنين:
تاريخ مدينة دمشق 303/42 (260/2 ح 784). به كتاب اليقين سيد ابن طاووس مراجعه شود كه بيش از 200 حديث از طرق اهل سنت و شيعه در اختصاص »اميرالمؤمنين« بودن به حضرت على ذكر كرده است.
فضائل على اكثر من ان احصيها:
شواهد التنزيل 52/1 - 55 ح 50 - 55. الصواعق المحرقة 127 باب 9 فصل 3. تاريخ الخلفاء 171 - 172. تاريخ مدينة دمشق 363/42 - 364 (430/2 - 431 ح 940 - 941). كفاية الطالب 231 باب 62. الصراط السوى ورقه 212. مفتاح النجاء ورقه 32 باب 3 فصل 11.
السّابقون الى مبايعته هم الفائزون:
تاريخ مدينة دمشق 332/42 - 333 (346/2 ح 853 و ص 348 ح 856 - 858). الفردوس بمأثور الخطاب 61/3 ح 4172. كنوز الحقائق 339/1 ح 4255، و ص 388 ح 4795. توضيح الدلائل ورقه 255 قسم دوم باب 34.
اللهم اغضب على جاحدى الولاية:
 
اليقين ص 360 - 361 باب 127.
 
 
http://khetabeghadir.com





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0

براي مشاهده اين موضوع با ساختاري زيباتر در قالب فايل هاي PDF، Flash و Doc بر روي گزينه هاي زير كليك نماييد.
لطفاً در نظر داشته باشيد، ممكن است بعد از كليك بر روي گزينه هاي زير صفحه با كمي تاخير باز شود.
                                       


نام گروهها و دسته هاي اعتقادي سياسي و اجتماعي
فهرست گروهها و دسته هاي اجتماعي ، اعتقادي  سياسي:
 
الف:
آمنين                            
الأثمين                         
اصحاب الصحيفه 
اصحاب السبت                   
اصحاب السعير                          
الانصاء                         
الاوصياء                         
أمت                          
أهل السموات و الارضين                   
اهل الشرك                         
الائمه                 
اخوان الشياطين                    
اولياء الله                       
الاولين                     
الاخرين                        
اعداءالله          

ت:                                                       
التابعين  

ج:                          
الجاحدين   

ح:  
حزب الله  
الحجاج 
 
خ:
الخائنين    
خالدين 
الخاسرين   

ذ:
ذريه

ر:
راکعون

س:
السفهاء

ش:
الشاکرين

ص:
الصالحين
الصابرين

ظ:
الظالمين

ع:
العالمين
العربي
العجمي

غ:
الغاصبين
الغالبون

ف:
الفائزون

ق:
القاسطين

ک:
الكافرين

ل:
الائمين

م:                                                  
المخالفين                
المتكبرين                            
مسلمون
المغتصبين                            
المقصرين                          
المجرمين                    
المعاندين                            
المكذبين          
المحسنين                           
مهتدون
المارقين                                                                                           
المفلحين                           
المؤمنين                        
المتقين                                
المنافقين                          
المستهزئين
المهاجرين
المرسلين
المخلوقين

ن:
الناکثين
 
 
http://khetabeghadir.com





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0

براي مشاهده اين موضوع با ساختاري زيباتر در قالب فايل هاي PDF، Flash و Doc بر روي گزينه هاي زير كليك نماييد.
لطفاً در نظر داشته باشيد، ممكن است بعد از كليك بر روي گزينه هاي زير صفحه با كمي تاخير باز شود.
                                        
 
کليد واژه ها
خطبه و خطابه: 
در لسان العرب آمده: الخطاب و المخاطبه: مراجعة الكلام، و قد خاطبه بالكلام مخاطبه و خطابا، و هما يتخاطبان.
و از قول ليث آمده: الخطبه مصدر الخطيب. خطب الخاطب على المنبر، و اختطب يخطب خطابة، اسم الكلام: خطبه. 
از قول ابومنصور نيز آمده كه الخطبه اسم للكلام السذى يتكلم به الخطيب فيوضع موضع المصدر{1}
فيروزآبادى در معناى خطبه آورده: خَطبَ الخاطبُ على المنبر خَطابة، بالفتح، و خُطبة بالضم، و ذلك الكلام: خُطبه ايضاً، أو هى الكلامُ المنثورُ المسجعُ و نحوهُ{2}
در تهذيب اللغة آمده: الخطبه مثل الرساله التى لها اول و آخر{3}
ابن اثير در النهايه ذيل اين واژه آورده كه الخطبه بالضم فهو من القول و الكلام{4}
طريحى در مجمع البحرين گويد: الخطبه تختص بالموعظه و الكلام المخطوب به. فيقال: خطبنا رسول اللّه‏صلى الله عليه وآله وسلم اى وعظنا{5}
در منتهى الارب آمده: خطبه كلامى است كه در ستايش خدا و نعت نبى‏صلى الله عليه وآله وسلم و موعظه خلق باشد. نثر مسجع و مقفّا{6}
لذا خطبه كلامى است كه ابتدا و انتها دارد، داراى قافيه است و مسجع مى‏باشد، در آن حمد و ثناى خداوند و پند و اندرز خلق لحاظ شده است. 
 
غدير:
در لسان العرب آمده: الغدير: القطعه من الماء يغادرها السيل أى يتركها{7}
حموى در معجم البلدان گويد: غدير... أصله من غادرت الشى‏ء اذا تركته{8}

غدير:
قطعه‏اى از آب است كه سيل آن را به‏جا مى‏گذارد. 
 
خم: 
فيروزآبادى در قاموس المحيط آورده: خمّ: بئرٌ حفرها عبد شمس‏بن عبد مناف بمكه{9}
زبيدى گويد: خمّ، واد و ايضاً بئرٌ{10}. در جاى ديگر نيز آمده كه ... اما الذى يضاف اليه الغدير فانه دون الجحفه على ميال{11}

در معجم البلدان آمده: خم: اسم موضع غدير خم... و خم موضع تصب فيه عين بين الغدير و العين، و بينهما مسجد رسول اللّه‏صلى الله عليه وآله وسلم... و قال الحازمى: خم واد بين مكه و المدينه عند الجحفه به غدير، عنده خطب رسول اللّه‏صلى الله عليه وآله وسلم{12}
ابن منظور گويد: خم، غدير معروف بين مكه و المدينه بالجحفه، و هو غدير خم{13}
لذا خم آبگيرى معروف بين مكه و مدينه در منطقه جحفه مى‏باشد.
 
غدير خم:
ابن اثير گويد: غدير خم، موضع بين مكه و المدينه، تصب فيه عين هناك{14}
جوهرى در صحاح آورده: غدير خم: اسم موضع بين مكه و المدينه بالجحفه{15}
در تاج العروس آمده: غدير خم على ثلاثه اميال بالجحفه{16}
غدير خم نام مكانى است بين مكه و مدينه در منطقه جحفه.
 
الجحفه:
طريحى گويد: الجحفه، مكان بين مكه و المدينه... سميت بذلك لان السيل اِجتحف بأهله{17}
در معجم البلدان آمده: الجحفه، كانت قرية كبيرة، ذات منبر على طريق المدينه من مكه على اربع مراحل، و هى ميقات اهل الشام... كان اسمها مهيعة، و انما سمّيت الجحفه لان السيل اجتحفها و حمل اهلها فى بعض الاعوام و هى الان خراب{18}
وى در ادامه مى‏افزايد كه بين جحفه تا غدير خم دو ميل فاصله است. 
 
سند:
شهيد ثانى گويد: السند طريق المتن و هو جملة من رواه من قولهم{19}
در قواعد التحديث از قول ابن جماعه آورده كه: ... فسمى الاخبار عن طريق المتن سنداً...{20}
جمع آن اَسناد مى‏باشد{21}
به عبارتى سند زنجيره راويان حديث است كه متن حديث را از معصوم خبر مى‏دهد.
منابع:
1- ابن منظور، لسان العرب، ج 1، ص 360.
2- فيروزآبادى، قاموس المحيط، ص 76.
3-  ازهرى، تهذيب اللغة، ج 7، ص 112.
4-  ابن اثير، النهايه، ج 2، ص 45.   
5- طريحى، مجمع البحرين، ج 1، ص 662.
6- صفى‏پور، طالب‏نژاد، منتهى الارب، ج 1 و 2، ص 325.
7- همان، ج 5، ص 9.
8- دحموى، معجم البلدان، ج 4، ص 188.
9- فيروزآبادى، القاموس المحيط، ص 996.
10- زبيدى، تاج العروس، ج 8، ص 283.
11- همان، ج 1، ص 500.
12- حموى، معجم البلدان، ج 2، ص 389.
13- ابن منظور، لسان العرب، ج 12، ص 191.
14-  ابن اثير، النهايه، ج 2، ص 81.
15-  جوهرى، الصحاح، ج 5، ص 1916.
16- زبيدى، تاج العروس، ج 8، ص 283.
17- طريحى، مجمع البحرين، ج 1، ص 346.
18- جحفه، قريه‏اى بزرگ و داراى منبر بوده كه سر راه مكه به مدينه قرار داشته كه ميقات اهل شام بوده و اسم آن مهيعه بوده، جحفه ناميده‏شده؛ زيرا سيل آن را خراب و ساكنان آن را با خود برده و اكنون خراب شده است (حموى، معجم البلدان، ج 2، ص 111؛ زبيدى، تاج العروس، ج 5، ص 563؛ ابن منظور، لسان العرب، ج 8، ص 379)
19-  عاملى، زين الدين، الدرايه، ص 7.
20-  قاسمى، قواعد التحديث، ص 202.
21-  فرهنگستان قاهره، معجم الوسيط، ص 454.
 
http://khetabeghadir.com





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0

براي مشاهده اين موضوع با ساختاري زيباتر در قالب فايل هاي PDF، Flash و Doc بر روي گزينه هاي زير كليك نماييد.
لطفاً در نظر داشته باشيد، ممكن است بعد از كليك بر روي گزينه هاي زير صفحه با كمي تاخير باز شود.
                                       


سؤال و جوابهايي در مورد اسناد خطبه
درباره اسناد و منابع و كيفيت نقل متن خطابه غدير سؤالاتى مطرح مى‏شود كه به عنوان رفع ابهامات علمى است. به تبيين اين پرسش‏ها مى‏پردازيم تا جهات سندى خطابه از هر جهت كامل ارائه شده باشد.
سؤال 1 : آيا ائمه: به متن مفصل خطبه استناد كرده‏اند ؟
پاسخ :
استناد ائمه: به خطابه غدير دو گونهاست:
اول: روايت كامل خطبه و استناد به آن به عنوان بزرگترين منشور ابدى اسلام. اين صورت در روايت امام باقر مشهود است كه حضرت اضافه بر نقل كامل خطبه داستان مفصل غدير را هم ضميمه كرده‏اند، كه به دو سند از دو كتاب احتجاج و اليقين نقل شد.
دوم: استناد به فرازهاى خطبه است. پيداست اين صورت اكثراً به جمله‏هاى شاخص و اصلى خطبه باز مى‏گردد كه براى اثبات ولايت شاهد آورده مى‏شود. موارد اين استنادها بسيار زياد بوده و از همه امامان وارد شده است؛ و با توجه به روايت امام باقرمى‏توان اذعان داشت كه با توجه به خطبه مفصل، به موارد لازم آن استناد فرموده‏اند.
سؤال 2 : آيا منابع قبل از قرن پنجم مثل كلينى و صدوق و شيخ مفيد متن مفصل خطبه را نقل كرده‏اند؟
پاسخ :
با در نظر گرفتن شرايط علما و مؤلفين و نيز اشتغالات و تخصص‏هاى آنان و همچنين تاريخچه كتب خطى در طول چهارده قرن، با يك جمع بندى پاسخ اين سؤال در 4 مرحله روشن خواهد شد.
اول: شيخ كلينى (م 328 ق) كتابى درباره غدير داشته كه امروزه مفقود است، و ما نمى‏توانيم با قاطعيت بگوييم كلينى خطبه را نقل نكرده است.
الذريعة: ج 7 ص 173 ش 900.
دوم: روايات بسيارى داريم كه مؤلفين قرون اوليه به خاطر شرايط تقيه در اجتماع از نقل آن پرهيز داشتند تا بتوانند اصل مطلب را اثبات كنند. درباره كلينى و صدوق و مفيد كه در بغداد و در بين مخالفين به نقل معارف اهل‏بيت: مى‏پرداختند وجود چنين شرايطى مسلم است، و به همين جهت هر يك كتابى درباره غدير دارند و نيز مطالب مفصلى درباره آن در تأليفاتشان به ما رسيده است، اگر چه خطبه مفصل غدير نرسيده باشد.
سوم: روايات بسيارى داريم كه متقدمين به آنها دست نيافته‏اند و متأخرين آن‏ها را يافته‏اند. اين به خاطر كمبود ارتباطات و قلت نسخه‏هاى يك كتاب در زمان‏هاى گذشته بوده كه در اثر فحص و جستجو و احياناً به طور اتفاقى به نسخه‏اى از يك كتاب و يا نقل حديثى دست مى‏يافتند.
چهارم: گذشته از آنچه ذكر شد ضابطه در قبول احاديث نقل آن در سال يا قرن خاصى نيست، بلكه وثاقت اسناد و اتصال آن تا زمان نقل اصل حديث تنها قانون حاكم در پذيرفتن احاديث است. اين قانون لايتغير درباره همه احاديث تاريخى و فقهى و اخلاقى و غيره جارى است و در هيچيك از اين موارد مسئله نقل در قرن خاصى يا توسط علماى خاصى به عنوان رد يا قبول حديثى پذيرفته نشده است. بنابراين -  بر فرض كه خطبه غدير در قرن اول هم نقل نشده باشد -  وقتى در قرون بعدى با اسناد معتبر نقل شده باشد، براى صحت واعتبار آن كافى است.
سؤال 3 : روايات منابع اهل تسنن در چه حدى با متن مفصل خطبه توافق دارد ؟
پاسخ :
توافق اطمينان آورى در اين باره به چشم مى‏خورد، كه مى‏توان آن را از چند ديدگاه مورد توجه قرار داد:
اول: در روايات اهل تسنن خطبه غدير از چند سطر تا چند صفحه نقل شده است، كه عبارات آنها با خطبه مفصل تطابق كامل دارد. اين بدان معنى است كه آنان به علل مختلف در صدد نقل قسمتى از خطبه بوده‏اند در حالى كه همه آن را در اختيار داشته‏اند. اين علل مى‏تواند اختصار خطبه بلند براى هدف مورد نظر، حذف يا به حد اقل رساندن آنچه با مذهب آنان توافق ندارد، ترس خود آنان از مردم و حاكمان نسبت به نقل كامل حديث، و امثال آن باشد.
دوم: اسناد كتاب اليقين و التحصين و الاقبال تماماً از اهل سنت است و سيد ابن طاووس دقيقاً به همين جهت آن را نقل كرده؛ و حتى كتاب‏هايى كه سيد از آنها نقل كرده از مؤلفين معروف و مورد اعتماد اهل تسنن هستند كه عبارتند از احمد بن محمد طبرى معروف به خليلى، حسن بن احمد جاوانى در كتاب »نور الهدى و المنجي من الردى«، كتاب »النشر و الطي« كه روايات حذيفه و زيد بن ارقم از اين طُرُق است.
سوم: در اسناد خطبه مفصل غدير افرادى وجود دارند كه از نظر اهل تسنن مورد اعتماد هستند و از اين ديدگاه نيز بايد نقل اهل تسنن نسبت به خطبه غدير را در نظر داشت.
چهارم: آنچه به عنوان مستند سازى خطبه غدير در بخش قبلى انجام شده دقيقاً اين هدف را دنبال مى‏كند كه اگر هم خطبه مفصل غدير در منابع اهل تسنن نقل نشده باشد، با تفكيك مطالب آن و نشان دادن استناد هر يك به روايات آنان ثابت مى‏شود كه آنچه در اين خطبه آمده از نظر پذيرفتن اصل مطلب جاى شبهه‏اى ندارد، اگرچه به صورت خطبه هم نباشد.
سؤال 4 : آنچه به عنوان متن كامل خطابه آمده با كداميك از مدارك نه گانه‏اش تطابق بيشترى دارد؟
پاسخ :
در اين مورد به كار بردن كلمه »تطابق« مناسب نيست، زيرا هدف از مقابله به دست آوردن كاملترين صورت از يك متن است كه در مقابله نسخ خطى مسئله‏اى رايج است. يعنى با كنار هم قرار دادن چند نسخه و ملاحظه اختلافات آنها قسمت‏هاى افتاده از يك متن به جاى خود باز مى‏گردد و تفاوت متن‏ها در كلمات مشخص مى‏گردد. پس مقابله حقيقى آن است كه هيچ نسخه‏اى اصل قرار داده نشود بلكه جمع بندى و تلفيقى از همه نسخه‏ها به صورت كامل‏ترين متن عرضه شود، و به همين جهت نمى‏توان گفت: متن كامل به كداميك از مدارك نه گانه‏اش نزديكتر است.
از سوى ديگر اگر يك نسخه اصل قرار داده شود ما فقط به يك روايت اكتفا كرده‏ايم و فقط اختلافات را در پاورقى‏ها آورده‏ايم، و اين هرگز به معناى دستيابى به نسخه اكمل نيست.
سؤال 5 : آيا متن مفصل‏تر از خطبه معروف يافت نشده است ؟
پاسخ :
آنچه تلاش علمى تا امروز نتيجه داده و با جستجوى بسيار به دست آمده، در متن مقابله شده منعكس است، و تاكنون هر نسخه‏اى يافت شده مقابله كاملى با آن صورت گرفته است. بنابر اين آنچه تاكنون عرضه شده كامل‏ترين نسخه تلقى مى‏شود كه مفصل‏تر از آن وجود ندارد.
 
سؤال 6 : آيا اجازه حديثى براى چنين مقابله‏هايى كه درباره خطبه انجام شده لازم است؟
پاسخ :
اولاً: در روزگارى كه منابع ما به چاپ رسيده‏اند و يا حتى اگر به صورت خطى باشند توسط كارشناسان و متخصصين شناسايى شده و در كتابخانه‏هاى ويژه‏اى نگهدارى مى‏شوند، اجازه حديثى لزوم گذشته را ندارد.
ثانياً: وقتى محقق اختلاف نسخ را در پاورقى نشان داده باشد و ظاهر و باطن كار او براى كارشناسان روشن باشد، قضاوت در باره يك كار علمى نياز به اجازه ندارد.
سؤال 7 : آيا كلماتى از قبيل »مصافقتى« از عربى خالص دور به نظر نمى‏آيد؟
پاسخ :
در اين باره دو نكته لازم به ذكر است:
اول: ضابطه قبول يا رد حديث هرگز فصاحت يا عربيت خالص نيست و هيچكس چنين ادعايى نكرده است. ما تابع اسناد معتبرى هستيم كه حديثى را براى ما نقل مى‏كند. معناى سند موثق آن است كه بر ما لازم است آن حديث و نقل را بپذيريم و طبق مفاد آن عمل كنيم، چه با قواعد فصاحت تطابق داشته باشد و چه نداشته باشد. اين بدان جهت است كه معصومين: با در نظر گرفتن مخاطب يا مخاطبين سطح گفتار را تغيير مى‏دادند اگرچه قادر به فصاحت اكمل بودند.
دوم: تشخيص عربى خالص كار بسيار پيچيده‏اى است كه حتى بسيارى از اهل تخصص از آن عاجزند، و اين مسئله در هر زبانى جارى است.
دوران‏هايى كه هر زبانى گذرانده و تغييرات خواسته يا ناخواسته‏اى كه در آن ايجاد شده مسائلى است كه تشخيص خالص بودن هر زبانى را بسيار مشكل مى‏سازد و ما نمى‏توانيم ادعاهاى مطرح شده در اين زمينه را بپذيريم.
 
 
http://khetabeghadir.com





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0

براي مشاهده اين موضوع با ساختاري زيباتر در قالب فايل هاي PDF، Flash و Doc بر روي گزينه هاي زير كليك نماييد.
لطفاً در نظر داشته باشيد، ممكن است بعد از كليك بر روي گزينه هاي زير صفحه با كمي تاخير باز شود.
                                       


احتجاجات به غدير
احتجاجات به حديث غدير:
الف) احتجاج امام على‏عليه السلام
امام على‏عليه السلام بعد از وفات پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم در هر زمانى كه شرايط مناسب بود حقانيت خود را از هر راه ممكن به اثبات مى‏رساند كه از آن جمله تذكر به حديث غدير مى‏باشد. اينك به مواردى اشاره مى‏شود. 
1- روز شورا:
در مناقب خوارزمى و فرائد السمطين از ابى الطفيل عامربن واثله نقل شده كه گفته: من در روز شورا كنار على‏عليه السلام بودم و شنيدم كه حضرت به اعضاى آن شورا مى‏گفت: »هر آينه به چيزى احتجاج خواهم كرد كه هيچ كدام از شما نمى‏تواند آن را منكر شود. سپس فرمود: شما را به خدا سوگند آيا در ميان شما كسى هست كه رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم در حق او فرموده باشد من كنت مولاه فعلى مولاه، اللهم وال... گفتند به خدا هرگز

2- ايام خلافت عثمان:
در فرائد السمطين از سليم‏بن قيس هلالى نقل شده كه على‏عليه السلام را در عصر خلافت عثمان در مسجد پيامبر مشاهده كردم در حالى كه جماعتى در مسجد مشغول ذكر فضيلت و سوابق قريش بودند. جماعت از حضرت پرسيدند كه چرا ايشان سخن نمى‏گويد و حضرت طى بيانى به اينجا رسيدند كه پيامبر در خطبه‏اى مرا در غدير خم منسوب به خلافت كردند و فرمودند: هر كس من مولاى اويم على مولاى او است...
3-  در اجتماع كوفه (روز رحبه):
زمانى كه به حضرت خبر رسيد كه مردم وى را در ادعاى حقانيت خود بر خلافت متهم مى‏سازند در ميدان كوفه حاضر شده و به حديث غدير استشهاد كردند. اين استشهاد به حدى شايع و علنى بوده كه بسيارى از تابعين آن را نقل كرده و علما نيز با سندهاى مختلف آن را آورده‏اند.

4-  در جنگ جمل:
 حضرت على‏عليه السلام در روز جمل كسى را به دنبال طلحه فرستاده و به او گفتند: به خدا قسم نشنيدى كه پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم فرمودند: من كنت مولاه...؟ گفت: آرى. حضرت فرمود: پس چرا با ما جنگ مى‏كنى؟

5- احتجاج در روز صفين:
سليم‏بن قيس هلالى در كتاب خود نقل مى‏كند كه اميرالمؤمنين‏عليه السلام در صفين در ذكر مناقب خود به حديث غدير متذكر شدند
 
ب) احتجاج اهل بيت به حديث غدير:
اهل بيت هر زمانى كه شرايط را مناسب مى‏ديدند به اين حديث احتجاج مى‏كردند. 
احتجاج حضرت زهراعليها السلام به حديث غدير
شمس الدين جزرى دمشقى به سند خود از ام كلثوم دختر فاطمه‏عليها السلام و او از فاطمه زهراعليها السلام نقل كرده كه حضرت فرمودند: »آيا فراموش كرديد گفتار رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم را در روز غدير خم كه فرمودند: هر كس من مولاى اويم پس على مولاى او است و گفتارش كه فرمودند: تو نزد من همانند هارون نزد موسى هستى
احتجاج امام حسن‏عليه السلام به حديث غدير
احتجاج امام حسين‏عليه السلام به حديث غدير
 
ج) احتجاج ديگران به حديث غدير:
غير از اهل بيت‏عليهم السلام نيز در مواردى خاص به حديث غدير احتجاج و تمسك كرده‏اند و اين دلالت دارد كه اين حديث نزد عموم مسلمانان از جايگاه ويژه‏اى برخوردار است.
ابن مغازلى، المناقب، ص 112، ح 155؛ ابن حجر هيثمى، الصواعق المحرقه، ص 126؛ ذهبى،
ميزان الاعتدال، ج 1، ص 441، رقم 1643.

منابع:
1- جوينى، فرائد السمطين، ص 312، ح 250.
2- ابن ابى الحديد، شرح نهج‏البلاغه، ج 4، ص 74؛ ابن الاثير، اسد الغابه، ج 3، ص 307؛ ابن حنبل، المسند، ج 1، ص 135، ح 642؛ هيثمى، مجمع الزوائد، ج 9، ص 107 و...؛ ابن كثير، السيرة النبوية، ج 4، ص 419؛ ابن عساكر، ترجمة الامام على‏بن ابى‏طالب، ج 2، ص 1.
3-  نيشابورى، المستدرك، ج 3، ص 371؛ خوارزمى، المناقب، ص 182، ح 221؛ هيثمى، ابابكر، مجمع الزوائد، ج 9، ص 107.
4- سليم، كتاب سليم، ص 422.
5- الامينى، الغدير، ج 1، ص 127، به نقل از: جزرى، اسنى المطالب.
6- قندوزى، ينابيع الموده، ج 3، ص 369.
7- سليم، كتاب سليم، ص 321.
8- خوارزمى، المناقب، ص 199، ح 240؛ ابن ابى الحديد، شرح نهج‏البلاغه، ج 2، ص 206؛ ابويعلى موصلى، المسند، ج 11، ص 307، ح 6423؛ هيثمى، مجمع الزوائد، ج 9، ص 105.
 
http://khetabeghadir.com





لينک مطلب
 توسط حمیدرضا نوری در چهارشنبه 25 آبان 1390    نظرات 0


  • تعداد صفحات :14
    •    
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • 8  
  • 9  
  • 10  
  • >  
POWERED BY RASEKHOON.NET