نياز به زاده شدن دوباره، پاك شدن از آلودگي‌ها و ناپاكي‌ها، فراموش كردن و اصلاح روش‌هاي اشتباه در زندگي در سال‌هاي سپري شده و شروع يك زندگي تازه در ژرفاي وجود نوع بشر نهفته است.

ايرانيان باستان بر پايه آييني هوشمندانه، برطرف كردن اين نياز بزرگ را با دگرگشت زمين و طبيعت همساز و همزمان كردند. اين آيين كهن و دير پا، هر سال در اول فروردين‌ماه كه نقطه عطف طبيعت است، جشن گرفته مي‌شود. چند روز ديگر، اين لحظه شگفت‌انگيز از راه مي‌رسد و در آن واحد، همه ايرانيان در هر جاي كره خاكي به‌ويژه در ميهن عزيز، نوروز را به گرمي پذيرايي مي‌كنند. در اين دقايق، ايرانيان، آرزوهاي نزديك و دور و كوچك و بزرگ خود را در ذهن و جان خويش مرور مي‌كنند. بدون چون و چرا، در ميان همه آرزوها، يكي هم آرزوي كسب‌و‌كار است. ايرانيان – مثل مردم همه جاي جهان – مي‌دانند كه بدون كسب‌و‌كار پررونق، رسيدن به آرزوهاي ديگر شدني نيست يا به سختي ممكن مي‌شود. اين آرزوي بزرگي است؛ اما از سوي ديگر اين واقعيت نيز بايد ديده شود كه اين سرزمين باستاني نيز توانايي و استعدادهاي فوق‌العاده‌اي دارد. نيك مي‌دانيم و بارها و بارها از زبان همه مديران ارشد سال‌هاي دور و نزديك ايران شنيده‌ايم كه اگر اين توانايي‌هاي پنهان و پيدا به درستي مديريت شود، رونق كسب‌و‌كار در ايران يك پديده عادي، و ركود و كسادي پديده‌اي غيرعادي خواهد شد؛ اما چگونه؟
روزگار ايرانيان، اين گونه شده است كه رونق كسب‌و‌كارشان تنها و تنها به همت، اراده، توانايي و خواست خودشان گره نخورده و بخش مهمي از رونق يا كسادي به تصميم‌هاي دولت‌هاي مستقر در ايران بستگي دارد. دولت مستقر در ايران، براساس قانون اساسي اختيارات گسترده‌اي براي سامان دادن به اقتصاد ملي، اقتصاد خانواده‌ها و اقتصاد بنگاه‌ها دارد و چگونگي استفاده از درآمد افسانه‌اي نفت نيز مزيد بر علت شده و شرايط را پيچيده كرده است. آرزوي ايرانيان يكي هم بايد اين باشد كه مسوولان ارشد نهاد دولت، كسب‌و‌كار شهروندان و اقتصاد كلان را بر هر چيز ديگري از جمله اراده و خواست سياسي خود ترجيح دهند. تحقق اين آرزو در گرو آن است كه نهاد دولت براي اداره اقتصاد كشور به دانش روز و مدرن اقتصاد مجهز گردد و به جاي طرح مباحث شعارگونه، احساسي و مبتني‌بر اراده سياسي، واقعيت‌هايي را لحاظ كند و توانايي‌هاي اين سرزمين را در مسير درست و برپايه علم و مطالعات كارشناسي به كارگيرد.
برآورده شدن اين آرزو كه دولت سبك و كارايرانيان را به سمت رونق حركت دهد، ساز و كار شناخته‌ شده‌اي دارد و كافي است كه به دانش اقتصاد احترام بگذاريم.
اگر آرزو داريم در سال 1390، جوانان تحصيلكرده ولي بيكار نداشته باشيم، اگر آرزو داريم در سال‌هاي آتي تورم شتابان دسترنج ايرانيان را بر باد ندهد، اگر آرزو داريم كه رشد اقتصادي ايران دست كم به اندازه متوسط رشد كشورهاي توسعه نيافته باشد و... بايد آرزو كنيم كه مسوولان دولت به جاي اينكه خواسته‌ها و آرمان‌‌هايشان را بر سازوكارهاي اقتصادي تحميل كنند، به دانش اقتصاد احترام بگذارند. اگر اين اتفاق بيفتد، نوروز اقتصاد ايران را نيز به چشم خواهيم ديد.

منبع:ایران اکونومیست

جهاد اقتصادي در سال جديد موفق خواهد بود اگر[...]