من اسیرم ، من اسیرم ، ای خدا در چنگ دل
نیست جز عشقت ، حسینم ، فاتحی در جنگ دل
تا شد این دل، در هوای کربلا بی‌اختیار
منهم از آن دم شدم همراه و ، هم آهنگ دل
گر توان بخشم نباشد یاد تو ، در این سفر
جان من ، فرسوده می‌گردد ، به یک فرسنگ دل
جذبه‌ی عشقت کشد بی اختیارم ، کو به کو
راه خودخواهی نمی‌دانم، که هستم لنگ ‌دل
سالکان، الهام گیرند از ندای قلب من
کاروان عشق را ، شایسته باشد زنگ دل
ضربه‌های قلب من ، دارد نوای نینوا
صوت مرغ شب کجا و ، این غمین آهنگ دل
آسمان چشم من ، از اشک ، پر اختر شود
زهره با مضراب غم ، چون می‌نوازد چنگ دل
تنگ و تاریک است ، دور از تو ، به چشمم این جهان
وه که این محنت سرا شد ، جایگاه تنگ دل
در دل هر ذره بینم ، نقش ثارالله را
نیست جر نامت حسینم ، در همه فرهنگ دل
این اسیران ، فوج هنگ دل ، به قربانگاه عشق
و آنکه غرق خون کنار علقمه ، سرهنگ دل
ای سرت بر روی نی ، سر بر لب محمل زنم
تا شود چون صورت تو ، چهره‌ام همرنگ دل
پتک و سندان ، می‌زداید ، زنگ آهن را (حسان)
می‌زنم بر سینه دست غم ، که ریزد زنگ دل

می‌سوزم و نمانده مرا راه دیگری
آری فرشته‌ام که ندارم دگر پری
سنگین شده عبور نفس‌های خسته‌ام
انگار بین سینه من رفته خنجری
من می‌چشم مقابل ابروی زخم تو
بی‌رحمی و جسارت سنگ ستمگری
ما را به نام خارجیان سنگ می‌زنند
حتی اگر که آیه قرآن بیاوری
قرمز طلوع کرده‌ای از مشرق تنور
اینجا نبوده است مگر جای بهتری؟
دلتنگ عطر زخمی پیراهن توام
خورشید آسمان من ، ای عشق مادری!

ای سرت چون ماه سرگردان به روی نیزه‌ها
از غمت خون عقده بسته در گلوی نیزه‌ها
خاطرات كربلا از پیش چشمانم گذشت
تا برآمد صوت قرآنت ز روی نیزه‌ها
آمدی با سر به دیدارم كه بر گردد ، حسین
دیده‌ی مردم ز محمل‌ها به سوی نیزه‌ها
من فدای حنجر خشكت كه نوشیدست آب
گه زجام دشنه‌ها ، گاه از سبوی نیزه‌ها
از فراق اكبرت ، قلب رقیه آب شد
كاش این دختر نگردد روبروی نیزه‌ها
ای موید! تا بیابم آن سر ببریده را
می‌روم با پای دل در جستجوی نیزه‌ها

تشنه را از روی ناقه آب دادن مشکل است
روی اشک دلبر خود پا نهادن مشکل است
با طنین بازتر قرآن بخوان قاری من
با صدای سنگ قرآن گوش دادن مشکل است
شوق دیدار رخ خواهر ، تو در سر داشتی
ور نه روی نیزه با سر ایستادن مشکل است