صوت قرآن تو صبرم را ربود از دل ، حسین
زآن سبب سر را زدم بر چوبه محمل ، حسین
من ز طفلی بر سر دوش نبی دیدم تو را
از چه بگرفتی کنون بر نوک نی منزل ، حسین
این تویی بالای نی ای آفتاب فاطمه
یا شده خورشید گردون بر زمین نازل ، حسین
می‌خورد بر هم لبت گویی تكلم می‌كنی
گاه با من ، گه به طفلان ،‌ گاه با قاتل ، حسین
ای هلال من! ز بس در خاك و خون پوشیده‌ای
دیدنت آسان ،‌ شناسایی بود مشكل ، حسین
اختیار دیده را پای سرت دادم ز دست
ترسم از اشكم بماند كاروان در گل ، حسین
با تنت در قتلگه بنشسته جانم در عزا
با سرت بر نوك نی ،‌ الفت گرفته دل ، حسین
با تمام دردها و غصه ها و رنج ها
نیستم آنی ز طفل كوچكت غافل ، حسین
هر چه پیش آید ، خوش آید ، سینه را كردم سپر
با اسارت نهضتت را می‌كنم كامل ، حسین
سوز و شور میثم بی‌ دست و پا را كن قبول
گر چه شعرش هست در نزد تو نا قابل ، حسین

با این شتاب فكر كنم سر می‌آورد!
با این شتاب ، حوصله را سر می‌آورد
می‌تازد و غنیمت جنگ غروب را
از چنگ سی هزار نفر ، درمی‌آورد
حس می‌كنم كه داخل خورجین غصبی‌اش
یك باغ سیب سرخ معطر می‌آورد
سرمست سود دادوستدهای كربلاست
دارد چقدر چادر و معجر می‌آورد!!!
نرخ طلای كوفه سقوطش مسجل است
از بس كه گوشواره و زیور می‌آورد
دود و تنور روشن و عطری شبیه عود
اینجای روضه ، داد مرا درمی‌آورد

شام یعنی انتهای خستگی
شهر آزار خدای خستگی
شام یعنی گوشه ویرانه‌ها
مدفن شمع و گل و پروانه‌ها
شام تسکین دل شیطان بود
زینت سر نیزه‌اش قرآن بود
شام یعنی وادی دشنام‌ها
سنگ باران سری از بام‌ها
سنگ در دستان نامردان شام
بوسه می‌زد بر سر زخم امام
شام تفسیر نگاهی مضطر است
شهر داغ لاله‌های حیدر است
شام هم مانند کوفه بی‌وفاست
صفحه‌ای از دفتر کرب و بلاست
بی‌وفایی‌ مانده از این طایفه
شام دارد مردم بی‌عاطفه
شام یعنی محملی از داغ و درد
موسم پژمردن گل‌های زرد
پای محمل رقص و کف آزاد شد
کوچه‌هایش هلهله‌آباد شد
شام شهر بازی چوب و لب است
نیشتر بر زخم بغض زینب است
بر دل زهراییان آتش زدند
هرکه را می‌سوخت از آهش زدند
یک زن شامی چو دید اشک رباب
اشک او را داد با خنده جواب
در میان ازدحامی از نگاه
می‌کشید از دل عقیله آه آه
اشک شد آنجا نقاب روی او
شد پریشان قلب او چون موی او
یک نفر شرمی نکرد از معجرش
ریخت خاکستر ، یهودی بر سرش