اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

وقتش رسیده تا حرمی دست و پا کنی

بعدش تو زائران خودت را جدا کنی

خود را برای نوکریت پروریده ام

وقتش رسیده تا دل ما را رضا کنی

آقا حرم بساز،دلم گرفته است

آقا حرم بساز دلی را دوا کنی

با عاشقانت همگی گریه میکنیم

مولا مدینه را تو اگر کربلا کنی

مثل غروب کرب و بلا میشود اگر

دور همی روضه اشکی به پا کنی

شاه غریب آل عبا یا ابن فاطمه

وقتش رسیده تا حرمی دست و پا کنی

گل با هزار ناز قدم بر چمن گذاشت

بلبل بنای مستی ی در انجمن گذاشت

جبرییل ، شاد آمد و در دامن رسول

قنداقه ای لطیف تر از نسترن گذاشت

برداشت ذره ی کمی از سرخی لبش

آن را به روی سنگ عقیق یمن گذاشت

تنها ازاوست عطر دل انگیز چون اثر

روی گلاب قمصرو مشک ختن گذاشت

تفسیر آیه آیه ی کوثر سه حرف شد

نام عزیز فاطمه اش را ، "حسن" گذاشت

پروردگار ناز حسن را خرید و بعد

دلهای شیعه را گرو پنج تن گذاشت

شاعر: سيد حسن رستگار

می شـود بــر دلـم عـبـــور کنـی

سـیـنـه را غــرق در ســرور کنـی

می شـود بــاز بـا عنــایــت خــود

کـــار و بـــار مـــرا تــو جــور کنـی

قلم به دست گرفتم به سوختن بنویسم

کنار سوختن سینه ساختن بنویسم

قلم به دست گرفتم پس از دو ماه حسینی

یکی دو روزه یِ آخر حسن حسن بنویسم

هزار مرتبه دستم بلند شد به گدایی

نشد برای کریم از نداشتن بنویسم

همیشه دست گدا را کشیده برده،چگونه

کنار خانه اش از رنج در زدن بنویسم

مدینه خون جگرت کرده مرد هاشمی ای کاش

از این به بعد برای تو از قَرَن بنویسم

به جای سنگ مزار و حرم رواست برایت

کنار خاک بقیع چند سینه زن بنویسم

فرو نشستن هفتاد و چند تیر سبب شد

دو تا قواره برای شما کفن بنویسم

به من نیامده از غصهء مگوت بگویم

همین بس است که از لختهء دهن بنویسم

شاعر: حسین قربانچه

مقصود عشق حس شعوری خدایی است

ابزار عشق عقل و دل کبریایی است

عشقی که ابتدای ازل ابتدای اوست

عشقی که  مرز نقطه  بی انتهایی است

ای خنده ملیح به لب های تو عسل

ای ذره ذره خاک کف پای تو عسل 

ای صوت دلنشین تو تسبیح عالمین

وی کنیه همیشه بابای تو عسل

سوی تو می دوند سوار و پیاده، مست

هم راه مست، قافله ها مست ، جاده مست

دیدم که در میانه ی میخانه عالمی است

حتی شراب مست، سبو مست ، باده مست

ای عشق ببین حال پریشانی ما را

ای شوق نشان آتش حیرانی ما را

ای شور بیاور میِ توفانی ما را

تا صبح ببین ناد علی خوانی ما را

مي شوم اشك در اين قافيه دريا دريا

مي روم آخر اين باديه دريا دريا

آمدم در گذري كه شده مجنون مجنون

مي نويسم لب اين حاشيه ليلا ليلا

اگـــــــــر یک تبســــــم حسن مــی شدیم

مــــــــــــرید خصال حسن مـــــــی شدیم

دل روشن اش را ورق مـــــــــــــی زدیم

و بــــــــا نــــــور او ، همسخن می شدیم

ز بــــــــوی کرامـــــــات او چـــون بهار

شکـــــــوفا و گل پیرهـــــن مـــــی شدیم

بــــــــه بــــــاغ جمــــــالش قدم می زدیم

شبــــــــــــی بلبل آن چمـــــن مـــی شدیم

بــــــــرای پــــــــــراکندن عطـــــــــر او

جهانـــــگرد ، چـــــــون نسترن می شدیم

چـــــو گیسوی عرفــــان ، به دست حسن

شکن ، در شکن ، در شکن مــــــی شدیم

بــــــــــرای تمـــــــــاشای صبر خـــــــدا

بـــــه گـــــــرد حسن ، انجمن مـــی شدیم

ز او مــــــی گرفتیم مــــــــــا مشق نــور

بــــــــه تعلیـــــم او ، شب شکن می شدیم

حسن فصـــل پیوند دل هــــــــای مـــاست

بدون حسن ، « ما » و « من » می شدیم

نبودیـــــــــــــم اگـــــــــر بسته ی مهر او

بـــــــه مـــــولا قسم ! ریشه کن می شدیم

حسن سیـــــــــــرتـــــــان ، وارث آدم اند

چه خوبست مــــا هم « حسن » می شدیم