رنگین کمان

بشکن دلی که آینه ها را شکسته خواست

بشکن که این شکستنت آغاز ماجراست

غیر از تو جلبِ هیچ نگاهی نمی شوم

ای آنکه چشمهای تو گلدسته ی طلاست

وقتی به سیم آخر این جاده می زنی

فرقی ندارد این که در این ماجرا بلاست

شوقی شگفت پَر زده امشب در این غزل

شوقی که با تمام غزل هایم آشناست

شوقی که عطر گنبد و گلدسته می دهد

انگار کفتر حرم حضرت رضاست

با یاد تو پرنده که نه، آسمان که نه

باران که هیچ، سیل اگر می شوم رواست

ای تاک های سر به زمین سُفته شرمتان

انگور نیست این که پُر از خوشه ی بلاست

اینجا قرارگاه تمام غزال ها

میعادگاه عاشق دلداده با خداست

پس با دل شکسته بیا و شکسته باش

وقتی شکسته ای همه ی دردها دواست

من دست هام گوشه ای از التماس هاست

تو دست هات چاره ی «أمَّن یُّجِیبِ» ماست

علی اخوان ارمکی

نقّاره‌ها ز شوق تو دارند گفتگو

پیچیده در رواق سَحر، عطر سبز هو

از خویش می‌شوند رها فوج کفتران

در سایه سار این همه سیمرغ آرزو

در آستان قدسی‌ات ای قبله‌گاه مِهر

هستند لحظه‌های حرم، دائمُ الْوُضو

بنگر غریبِ خسته‌ی حیرت نصیب را

در ازدهام آینه‌ها، غرق جستجو

این سایه‌ی مُکدّر و درمانده آمده ست

از خاک درگه تو کند کسبِ آبرو

دل را دخیل بسته به لبخند روشنت

واکن گره ز بغض فرو خفته در گلو

مثل همیشه چشم به راه نگاه توست

این زائرِ نشسته در ایوان رو به رو

حسن یعقوبی

بوی گل آید و دلتنگ خراسان نشوی؟!

می شود بغض فرو داری و باران نشوی؟

او طبیبی ست که نزدش بروی، می خواهی

تا ابد محضر او باشی و درمان نشوی

فاتح قلّه ی مقصود نخواهی شد اگر

پای بوس حرم حضرت سلطان نشوی

کنج ایوان طلایش بنشینی، هرگز

طالب داشتن مُلک سلیمان نشوی

آه ای باد! که دور حرمش می گردی

ذکر هو هو به لب آور که پریشان نشوی

او مسیحای محمّد صفتِ یوسف روست

سر فرود آر که چون آینه حیران نشوی

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و علی جمیع الانبیاء و المرسلین

قلب او قبله ی دل هست و نمازت ردّ است

گر به تکبیر لبش گوش به فرمان نشوی

هشتمین باب بهشت است و محال است به دل

عشق او داشته باشی و غزل خوان نشوی

محمّد فرّخ طلب

عشق یعنی در خیابان های اطراف حرم

سر به زیر و با ادب، آهسته برداری قدم

اذن سلطان را بگیری با دلی باران زده

پا گذاری در حرم، هر بار از بابُ الکرَم

با خودت اسم رفیقان را بگویی زیر لب

بالاخص جامانده ای که داده آقا را قسم ...

با خودت چیزی نیاور غیر کاغذهای شعر

یک مفاتیح الجنان، تسبیح و مهر و یک قلم ...

شعر را باید همین جا نذر آقایت کنی

هرچه گفتی، هر چه می گویی، تماما، زیر و بم

گوشه ی صحنی، کنار زائران رو سپید

باز بنشینی و بسم الله رحمن، سیلِ غم

یا یُسَمّی بِالغَفُور، از من گذر کن، یا رحیم

جان صاحب خانه و آقای بی دست و علم

پنجره فولاد را گفتند باب کربلاست

کاش من زائر شوم یک بار دیگر دستِ کم

یاد هرچه دلشکسته، هرچه غمگین و مریض

آه از درماندگانِ دور مانده از حرم

بغض هایت را نگفته، وقت رفتن می رسد

دل نکنده بگذری از صحن با چشمان نم

در امانات حرم، دل را به خادم بِسپُری

سوی خانه، با ادب، آهسته برداری قدم

فاطمه سادات مظلومی