رنگین کمان

صفای دل به جز مهر شما نیست

که بی مهر شما دل را صفا نیست

خوشا حال دل بیمار هجران

که جز وصل شما او را دوا نیست

تمام راهها راه خطایند

ره عشق شما هرگز خطا نیست

شما پوشیده در ذات خدائید

خدا هم از شما هرگز جدا نیست

همه زیر لوای رحمت حق

کسی غیر از شما صاحب لوا نیست

سحاب بذلتان پیوسته بارد

کتاب فضلتان را انتها نیست

بنازم قدر عشاق شما را

که کمتر از مقام انبیا نیست

همه طاعات عالم را پشیزی

بدون مهرتان قدر و بها نیست

به جز مهر شما امضای طاعات

به جز ذکر شما روح دعا نیست

فلک بی عشقتان هرگز نگردد

خدا بی مهرتان از کس رضا نیست

ولاتان با بلا آمد گوارا

که هر جا این بلا نبود ولا نیست

نگردد گوی چوگان ولایت

سری کافتاده در خاک بلا نیست

کسی غیر از شما آل محمد

به دنیا و به عقبی مقتدا نیست

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

بریدن از شما امکان ندارد

نشستن بی شما هرگز روا نیست

فروشم بر طبیب و بر دوا ناز

که جز خاک شما دارالشفا نیست

چو با مهر شما آیم به محشر

هراسم در دل از خوف جزا نیست

دل و مهر شما و خشم نیران

جهنم را مگر شرم و حیا نیست

در این کویم گدا با دست خالی

جز این سرمایه چیزی با گدا نیست

به هر لوحی توان رنگ ریا زد

ولی لوح محبت را ریا نیست

خدایا دین خود را عرضه کردم

مرا جز مهر آل مصطفی نیست

صراط مستقیمی تا قیامت

به جز راه علی مرتضی نیست

من و مهر علی و خاندانش

دلم با غیر آنان آشنا نیست

سر دار بلا جز وصف مولا

شعار «میثم» بی دست و پا نیست

غلامرضا سازگار (میثم)

من کیستم گدای تو یا ثامنَ الحُجَج

شرمنده‌ی عطای تو یا ثامن الحجج

بالله نمی‌روم بَرِ بیگانگان به عجز

تا هستم آشنای تو یا ثامن الحجج

از کار ما گره نگشاید کسی مگر

دستِ گره گشای تو یا ثامن الحجج

تا آخرین نفس نکشم دست التجا

از دامن وِلای تو یا ثامن الحجج

خواهم ز بخت همّت و از حقّ سعادتی

تا سر نهم به پای تو یا ثامن الحجج

باشد صفایِ صبحِ نشابور یادگار

ز انفاس جان فزای تو یا ثامن الحجج

دارُالشَّفاست کوی تو و خود تویی طبیب

درد من و دوای تو یا ثامن الحجج

هستی چو پاره‌ی تن پیغمبر خدا

جان جهان فدای تو یا ثامن الحجج

بنما عنایتی به مؤیّد، که نسپُرَد

راهی به جز رضای تو یا ثامن الحجج

سیّدرضا مؤیّد

ای نامِ تو خوشبوتر از آلاله و شب بو

یک عالمه گُل کاشته‌ام در خم ابرو

خورشید هم از شرق نگاه تو می‌آید

هر صبح که در بند کنی حلقه‌ی گیسو

از دانه ی اشکِ دلِ زوّار تو روئید

بر گِرد ضریح تو چنین حلقه‌ی بازو

مشغول طوافِ حرمت، هرچه کبوتر

مهمانِ صفای قدمت، هرچه پرستو

تصویر فلک یکسره در صحنِ تو پیداست

از بس که به آن بالِ ملائک زده جارو

تا صید کند یک نظر از گوشه‌ی چشمت

صیّاد که ناله زده: یا ضامن آهو

پیش تو دراز است مرا دستِ گدایی

با کاسه‌ی دل، کاسه‌ی سر، کاسه‌ی زانو

ای ناب‌ترین مایه‌ی الهام غزل‌ها

با تو چه نیازی‌ست به معشوق و لبِ جو

بیمارِ توأم  آقا!  نذرت دلِ تنگم

بنویس برای دلِ من نسخه و دارو

عبّاس احمدی

یک جذبه ریسمان شد و پای مرا گرفت

یک ابر گریه کرد و دوباره هوا گرفت

افسوس ذکرهای لبم ناشنیده ماند

دادم کبود ماند و گلویِ صدا گرفت

صورت به صورتِ درِ صحنش گذاشتم

در گفت: آهِ گرم کشیدی بیا گرفت

      بالای سر نشستم و دیدم که جبرئیل (علیه السلام)

یک پَر گذاشت در صف و از پیش جا گرفت

بالای سر نشستم و دیدم که عاشقی

خواند از فضائلِ تو وُ بعداً عبا گرفت

دیوانه‌ای که عقل طلب کرد از شما

بالای سر نشستم و دیدم عصا گرفت

بالای سر نشسته‌ام و حدس می‌زنم

پائین پای تو چه کسی را شفا گرفت

پرسیدم از نسیم، کجایی؟ جواب داد

با بوسه‌ای که از لبِ گلدسته‌ها گرفت

سمتِ زیارتم بشتابید چون که اشک

امشب ضریحِ چهره‌ی ما را طلا گرفت

شیخ رضا جعفری

چهل شب سوختم، آیینه باریدم،  دعا  کردم

دلی  با  اشک  شستم،  نذر دیدار خدا کردم

چهل شب  زیر باران خیس شد  پیراهن روحم

شدم شفاف و خود را پاک از رنگ و ریا کردم

چهل شب در چهل منزل به  دنبال  خودم  گشتم

خودم را، آن منِ گم کشته ی خود را صدا کردم

به  دنبال  صدایی  مهربان  از خویش  رفتم

جهت ها ناگهان گم گشت و رو بر ناکجا کردم

دلم از کوچه های  توبه  رفت  و با  خدا پیوست

من  او  را  بارها  هر چند  در دوزخ رها کردم

درونم جنگلی در شعله می پیچید، همچون نی

شراری  بر نوا  بخشیدم  و آتش  به  پا کردم

به  امیدی  که  دل  را  بر  ضریح  غربتش  بندم

غزل های غریبی نذر پابوس رضا (علیه السلام) کردم

جلال محمدی

از خیر قَدَر، قضا گذشته

کار دلم از دعا گذشته

شبهای بلند بی عبادت

در حسرت ربنا گذشته

سلطان شده روز بعد، هرکس

از کوی تو چون گدا گذشته

گیرم که گذشت آه از حال

حالا چه کنیم با گذشته

طوری ز خطای ما گذر کرد

ماندیم ندیده یا گذشته

تصمیم به توبه تا گرفتم

فرمود: گذشته ها گذشته

هرجا که رسید گریه کردیم

آب از سر چشم ما گذشته

در راه نجات امت خویش

از خون خودش خدا گذشته

میخی که رسیده از مدینه

از سینه ی کربلا گذشته

یک تیر به حلق اصغرت خورد

از حنجر او سه تا گذشته

وا شد دهن کمان و حرفش

از گوش هجا هجا گذشته

از روی تن تو یک نفر نه

یک لشکر بی حیا گذشته

عباس کجاست تا ببیند

بر خواهر او چه ها گذشته

ابوالفضل عصمت پرست