رنگین کمان

سر از لبریزی نامت چنان  مسرور می رقصد

که جشن گندم است انگار دارد مور می رقصد

چه کرده جذبه ی چشم تو با آغوش این غربت

که زائر قصد اینجا می کند از دور می رقصد

تمام خاک اینجا بوی آهوی ختن دارد ــ

اگر عطار در بازار نیشابور می رقصد

چنان در دستگاه شوقت افتاد اختیار از کف

که با ساز همایونت کبوتر شور می رقصد

دو تا چشم پریشان بر ضریحت بستم و حالا ــ

دو تا ماهی قرمز در پس این طور می رقصد

به شوق لمس دستان تو از بسیاریِ مستی

سه دانه دل میانِ سینه ی انگور می رقصد

شفا از سمتِ آن دستِ مسیحایی اگر باشد

فلج دف می زند، کر می نوازد، کور می رقصد

جواد اسلامی

چه غم گر گنهکار و نامه سیاهم

علی بن موسی الرضا داد راهم

امام رئوفی که عالم فدایش

کرم کرد و داد از عنایت پناهم

ز فعلم نپرسید، که اهل خطایی

به رویم نیاورد من روسیاهم

سراپا شدم غرق دریای رحمت

نگویید دیگر که غرق گناهم

همه روی گردانده بودند از من

رضا کرد با چشم رحمت نگاهم

کنم ناز دیگر به طوبی و سدره

که در بوستان ولایت گیاهم

به جز دامن آل عصمت نگیرم

به غیر از رضای رضا را نخواهم

چو می‌خواست راهم دهد از کرامت

عطا کرد، سوز دل و اشک و آهم

اگر خوار بودم، اگر پست بودم

رضا داد قدرم، رضا داد جاهم

اگر کوه عصیان بود روی دوشم

اگر گشته کاهیده تن مثل کاهم

شدم خاک پای امام رئوفی

که بر شهریاران کند پادشاهی

گدایم گدایم گدایم گدایم

گدای علی بن موسی الرضایم

غلامرضا سازگار (میثم)