اين كه مي گوييم براي ظهور امام زمان (عج) دعا كنيم، نه به خاطر اينكه حضرت ارزاني درست كند يا عدل و داد به وجود بياورد و دنياي مان را درست كند، يا براي آخرت مان كاري بكند.
اين ها همه اش فرع قضيه است. اصل قضيه اين است كه انسان در محضر حضرت حجه بن الحسن (عج) بنشيند ايشان نيز معارف دين را بيان كند تا ما رشد كنيم و روح مان، روح با عظمتي شود، روحي كه با خدا انس بگيرد و از نظر صفات روحي با خدا يكي شود و آن معرفت اعلي را كسب كند و در محضر مليك مقتدري بنشيند كه معدن علوم الهي است.
«في مقعد صدق عند مليك مقتدر(1)»
لذت حقيقي كه روح مي برد همين است. فكر نكنيد اهل بهشت با گلابي و سيب بهشتي لذت مي برند؛ البته شايد يك عده باشند كه لذت ببرند؛ اما اهل بهشت با آن كه حورالعين و باغ و بوستان منتظرشان است در محضر امام شان در محضر خداي شان و در محضر ائمه اطهار نشسته اند و از سخنان آن ها لذت مي برند. اميد است از اين هدايت هم بهره مند بشويم و در بهشت، مهدي ما، ما را هدايت كند كه هر جمعه در دعاي ندبه مي خوانيم:
«و اسقنا من حوض جده و بيده.»(2)
يك آبي بدهند ما بخوريم و برويم كه ملكوتش همان هدايت خاص الخاص است كه انسان به اعلي درجه معنويت و كرامت مي رسد.
1-سوره قمر، آيه 55.
2-دعاي دنبه.
منبع: كتاب بيعت با امام زمان (عج) در عصر ظهور صغري نوشته ي جواد الهايي سحر صفحه ي 47 و 48 و 49
