من ترک اللحم أربعین صباحا ساء خلقه و من أکل اللحم أربعین صباحا ساء خلقه. [1] .
کسی که چهل روز گوشت نخورد بد خلقی پیدا کند، و کسی که چهل روز پی در پی نیز گوشت بخورد اخلاقش بد شود.
پی نوشت ها:
[1] بحارالانوار، ج 56، ص 326.
:: ادامه مطلب
صدوق رحمه الله با سند خود نقل میکند که امام هادی علیهالسلام به یکی از شیعیان خود در بغداد نوشت: به نام خداوند بخشنده مهربان، خدا ما و شما را از فتنه [ها] حفظ کند، که اگر حفظ کند نعمت بزرگ اوست، و اگر حفظ نکند هلاکت است، ما معتقدیم که جدال در [حدوث و قدم] قرآن بدعتی است که سؤال کننده و جواب دهنده در آن شریکاند، سؤال کننده از پی چیزی است که برایش سودی ندارد، و جواب دهنده زحمت چیزی را میکشد که از آن زیان نمیبیند، و جز خدای سبحان، آفریدگاری نیست، و هر چه جز اوست، آفریده اوست، و قرآن، کلام خداست، برای آن، نامی از خود مگذار که از گمراهان خواهی شد، خدا ما و شما را از کسانی قرار دهد که در نهان، از پروردگار خود حساب میبرند، و از قیامت در هراسند.
قال الصدوق:
حدثنا أبی رحمه الله، قال: حدثنا سعد بن عبدالله، قال: حدثنا محمد بن عیسی بن عبید الیقطینی، قال: کتب علی بن محمد بن علی بن موسی الرضا علیهمالسلام الی بعض شیعته ببغداد: بسم الله الرحمن الرحیم، عصمنا الله و ایاک من الفتنة، فان یفعل فقد أعظم بها نعمة، و ان لا یفعل فهی الهلکة، نحن نری أن الجدال فی القرآن بدعة، اشترک فیها السائل و المجیب، فیتعاطی السائل ما لیس له، و یتکلف المجیب ما لیس علیه، و لیس الخالق الا الله عزوجل و ما سواه مخلوق، و القرآن کلام الله، لا تجعل له اسما من عندک فتکون من الضالین، جعلنا الله و ایاک من الذین یخشون ربهم بالغیب، و هم من الساعة مشفقون [1] .
پی نوشت ها:
[1] التوحید: 224 ح 4، بحارالأنوار 92: 118 ح 4، الامام الهادی علیهالسلام من المهد الی اللحد: 156 ح 19.
قال الصدوق:
حدثنا أبی رحمه الله، قال: حدثنا سعد بن عبدالله، قال: حدثنا محمد بن عیسی بن عبید الیقطینی، قال: کتب علی بن محمد بن علی بن موسی الرضا علیهمالسلام الی بعض شیعته ببغداد: بسم الله الرحمن الرحیم، عصمنا الله و ایاک من الفتنة، فان یفعل فقد أعظم بها نعمة، و ان لا یفعل فهی الهلکة، نحن نری أن الجدال فی القرآن بدعة، اشترک فیها السائل و المجیب، فیتعاطی السائل ما لیس له، و یتکلف المجیب ما لیس علیه، و لیس الخالق الا الله عزوجل و ما سواه مخلوق، و القرآن کلام الله، لا تجعل له اسما من عندک فتکون من الضالین، جعلنا الله و ایاک من الذین یخشون ربهم بالغیب، و هم من الساعة مشفقون [1] .
پی نوشت ها:
[1] التوحید: 224 ح 4، بحارالأنوار 92: 118 ح 4، الامام الهادی علیهالسلام من المهد الی اللحد: 156 ح 19.
:: ادامه مطلب
الشاکر أسعد بالشکر منه بالنعمة التی أوجبت الشکر لأن النعم متاع و الشکر نعم و عقبی. [1] .
شخص شکرگزار، به سبب شکر، سعادتمندتر است تا به سبب نعمتی که باعث شکر او شده است؛ زیرا نعمتها کالای دنیایند ولی شکر، هم نعمت دنیاست و هم نعمت آخرت.
پی نوشت ها:
[1] تحف العقول، ص 483.
پی نوشت ها:
[1] تحف العقول، ص 483.
:: ادامه مطلب
ان الله جعل الدنیا دار بلوی و الآخرة دار عقبی و جعل بلوی الدنیا لثواب الآخرة سببا و ثواب الآخرة من بلوی الدنیا عوضا. [1] .
همانا که خداوند دنیا را سرای امتحان و آزمایش ساخته و آخرت را سرای رسیدگی قرار داده است، و بلای دنیا را وسیلهی ثواب آخرت، و ثواب آخرت را عوض بلای دنیا قرار داده است.
پی نوشت ها:
[1] تحف العقول، ص 483.
پی نوشت ها:
[1] تحف العقول، ص 483.
:: ادامه مطلب
کلینی رحمه الله با سند خود از ابوعمرو حذاء نقل میکند که گفت:
حالم بد شد، به امام جواد علیهالسلام نامه نوشتم [، و از او چاره خواستم]، در پاسخم نوشت: بر خواندن (انا ارسلنا نوحا الی قومه) [یعنی سوره مبارکه نوح]، مداومت داشته باش.
آن را یک سال خواندم، و نتیجه نگرفتم، باز به حضرت علیهالسلام نامه نوشتم، و [در آن] از بدی حال خود، و این که از یک سال خواندن سوره نوح نتیجه نگرفتم، خبر دادم.
حضرت علیهالسلام در پاسخم نوشت: اینک که یک سال را تمام کردی، از آن، به خواندن «انا انزلنا» [یعنی سوره مبارکه قدر] منتقل شو.
انجام دادم، پس چیزی نگذشت که ابن ابیداود سراغم فرستاد، و قرضهایم را پرداخت. و روزی خود، و خانوادهام را داد، و مرا به بصره فرستاد تا وکیل [و نماینده] او در باب کلاء باشم، و پانصد درهم برایم جیره معین کرد. من از بصره با دستخط علی بن مهزیار، به امام هادی علیهالسلام نامه نوشتم که: از پدر [بزرگوار] شما مسائل پرسیدم، و از مشکلاتی شکوه کردم، [و او مرا راهنمایی فرمود،] و اینک به خواسته خود رسیدهام، سرورم! دوست دارم بفرمایید، در خواندن سوره قدر چگونه عمل کنم؟ آیا در نمازهای واجب، و غیر آن، به همان اکتفا کنم یا سوره دیگری را هم بخوانم، یا اندازهای دارد که آن را انجام دهم؟ امام هادی علیهالسلام در پاسخم نوشت: از قرآن هیچ سوره کوتاه و بلندی را ترک مکن، و خواندن صد بار سوره قدر، در یک شبانه روز، تو را بس است.
روی الکلینی:
عن عدة من أصحابنا، عن سهل بن زیاد، عن علی بن سلیمان، عن أحمد بن الفضل، [عن] أبیعمرو الحذاء [1] قال:
ساءت حالی، فکتبت الی أبیجعفر علیهالسلام فکتب الی: أدم قراءة: (انا أرسلنا نوحا الی قومه) [2] قال: فقرأتها حولا فلم أر شیئا، فکتبت الیه أخبره بسوء حالی، و أنی قد قرأت (انا أرسلنا نوحا الی قومه) حولا کما أمرتنی، و لم أر شیئا. قال: فکتب الی: قد وفی لک الحول، فانتقل منها الی قراءة «انا أنزلناه». قال: ففعلت فما کان الا یسیرا حتی بعث الی ابن أبیداود، فقضی عنی دینی، و أجری علی و علی عیالی، و وجهنی الی البصرة فی وکالته بباب کلاء، و أجری علی خمسمائة درهم. و کتبت من البصرة علی یدی علی بن مهزیار الی أبیالحسن علیهالسلام: انی کنت سألت أباک عن کذا و کذا، و شکوت الیه کذا و کذا، و انی قد نلت الذی أحببت، فأحببت أن تخبرنی یا مولای! کیف أصنع فی قراءة «انا أنزلناه» أقتصر علیها وحدها فی فرائضی و غیرها، أم أقرأ معها غیرها، أم لها حد أعمل به؟ فوقع علیهالسلام و قرأت التوقیع: لا تدع من القرآن قصیره و طویله، و یجزئک من قراءة «انا أنزلناه» یومک و لیلتک مائة مرة [3] .
پی نوشت ها:
[1] عده البرقی و الشیخ من أصحاب الهادی علیهالسلام، «معجم رجال الحدیث 21: 258 رقم 14601».
[2] نوح: 1.
[3] الکافی 5: 316 ح 50، بحارالأنوار 92: 328 ح 7.
حالم بد شد، به امام جواد علیهالسلام نامه نوشتم [، و از او چاره خواستم]، در پاسخم نوشت: بر خواندن (انا ارسلنا نوحا الی قومه) [یعنی سوره مبارکه نوح]، مداومت داشته باش.
آن را یک سال خواندم، و نتیجه نگرفتم، باز به حضرت علیهالسلام نامه نوشتم، و [در آن] از بدی حال خود، و این که از یک سال خواندن سوره نوح نتیجه نگرفتم، خبر دادم.
حضرت علیهالسلام در پاسخم نوشت: اینک که یک سال را تمام کردی، از آن، به خواندن «انا انزلنا» [یعنی سوره مبارکه قدر] منتقل شو.
انجام دادم، پس چیزی نگذشت که ابن ابیداود سراغم فرستاد، و قرضهایم را پرداخت. و روزی خود، و خانوادهام را داد، و مرا به بصره فرستاد تا وکیل [و نماینده] او در باب کلاء باشم، و پانصد درهم برایم جیره معین کرد. من از بصره با دستخط علی بن مهزیار، به امام هادی علیهالسلام نامه نوشتم که: از پدر [بزرگوار] شما مسائل پرسیدم، و از مشکلاتی شکوه کردم، [و او مرا راهنمایی فرمود،] و اینک به خواسته خود رسیدهام، سرورم! دوست دارم بفرمایید، در خواندن سوره قدر چگونه عمل کنم؟ آیا در نمازهای واجب، و غیر آن، به همان اکتفا کنم یا سوره دیگری را هم بخوانم، یا اندازهای دارد که آن را انجام دهم؟ امام هادی علیهالسلام در پاسخم نوشت: از قرآن هیچ سوره کوتاه و بلندی را ترک مکن، و خواندن صد بار سوره قدر، در یک شبانه روز، تو را بس است.
روی الکلینی:
عن عدة من أصحابنا، عن سهل بن زیاد، عن علی بن سلیمان، عن أحمد بن الفضل، [عن] أبیعمرو الحذاء [1] قال:
ساءت حالی، فکتبت الی أبیجعفر علیهالسلام فکتب الی: أدم قراءة: (انا أرسلنا نوحا الی قومه) [2] قال: فقرأتها حولا فلم أر شیئا، فکتبت الیه أخبره بسوء حالی، و أنی قد قرأت (انا أرسلنا نوحا الی قومه) حولا کما أمرتنی، و لم أر شیئا. قال: فکتب الی: قد وفی لک الحول، فانتقل منها الی قراءة «انا أنزلناه». قال: ففعلت فما کان الا یسیرا حتی بعث الی ابن أبیداود، فقضی عنی دینی، و أجری علی و علی عیالی، و وجهنی الی البصرة فی وکالته بباب کلاء، و أجری علی خمسمائة درهم. و کتبت من البصرة علی یدی علی بن مهزیار الی أبیالحسن علیهالسلام: انی کنت سألت أباک عن کذا و کذا، و شکوت الیه کذا و کذا، و انی قد نلت الذی أحببت، فأحببت أن تخبرنی یا مولای! کیف أصنع فی قراءة «انا أنزلناه» أقتصر علیها وحدها فی فرائضی و غیرها، أم أقرأ معها غیرها، أم لها حد أعمل به؟ فوقع علیهالسلام و قرأت التوقیع: لا تدع من القرآن قصیره و طویله، و یجزئک من قراءة «انا أنزلناه» یومک و لیلتک مائة مرة [3] .
پی نوشت ها:
[1] عده البرقی و الشیخ من أصحاب الهادی علیهالسلام، «معجم رجال الحدیث 21: 258 رقم 14601».
[2] نوح: 1.
[3] الکافی 5: 316 ح 50، بحارالأنوار 92: 328 ح 7.
:: ادامه مطلب
ألتواضع أن تعطی الناس ما تحب أن تعطاه.[1] .
فروتنی آن است که به مردم، آن بخشی، که دوست داری به تو چنان بخشند. (کنایه از اینکه: با مردم چنان کن که دوست داری با تو چنان کنند).
پی نوشت ها:
[1] محجة البیضاء، ج 5، ص 225.
:: ادامه مطلب
شیخ طوسی با سند خود از علی بن عمر عطار نقل میکند که گفت:
در روز سهشنبه خدمت امام هادی علیهالسلام رسیدم، فرمود: تو را دیروز ندیدم. عرض کردم: حرکت [به سوی مقصد] را در روز دوشنبه دوست ندارم. امام علیهالسلام فرمود: ای علی! هر که میخواهد خدا او را از شر روز دوشنبه حفظ کند، در رکعت اول نماز صبح آن، سوره (هل اتی علی الانسان) را بخواند، سپس امام هادی علیهالسلام [این آیه را] خواند: «پس خدا آنان را از آسیب آن روز نگهداشت، و شادابی و شادمانی را به آنان ارزانی داشت».
قال الطوسی:
أخبرنا محمد بن محمد، قال: أخبرنا جعفر بن محمد، عن أبیه، عن سعد بن عبدالله، عن علی بن عمر العطار، قال: دخلت علی أبیالحسن العسکری علیهالسلام یوم الثلاثاء، فقال: لم أرک أمس. قلت: کرهت الحرکة فی یوم الاثنین. قال: یا علی! من أحب أن یقیه الله شر یوم الاثنین، فلیقرأ فی أول رکعة من صلاة الغداة (هل أتی علی الانسان) [1] ثم قرأ أبوالحسن علیهالسلام: (فوقاهم الله شر ذلک الیوم و لقاهم نضرة و سرورا) [2] [3] .
پی نوشت ها:
[1] الانسان: 1.
[2] الانسان: 11.
[3] الأمالی: 224 ح 389، بحارالأنوار 59: 39 ح 7، و 85: 30 ح 20.
:: ادامه مطلب
صدوق با سند خود از امام حسن عسکری علیهالسلام نقل میکند که فرمود:
امام هادی علیهالسلام، بر بالین بیماری از اصحاب خود آمد، بیمار از بیم مرگ میگریست، و بیتاب بود. امام هادی علیهالسلام فرمود: ای بنده خدا! از مرگ میترسی زیرا آن را نمیشناسی، بگو ببینم اگر چرکین و آلوده باشی، و از فراوانی چرک و آلودگی، در آزار باشی، و جوشهای چرکین، و گری پیدا کرده باشی، و بدانی که شستشوی در حمام، همه آنها را از بین میبرد، [و تو را زیبا و پاکیزه میسازد]، آیا نمیخواهی که به حمام درآیی، و خود را شستشو دهی؟ آیا از نرفتن به حمام، و با همین آلودگی ماندن، ناراحت نیستی؟
عرض کرد: آری، ای فرزند رسول خدا! فرمود: این مرگ است، مرگ، همان حمام است، و مرگ، آخرین گام تو در [راه] تطهیر گناهانت، و پاک شدن از بدیهایت میباشد، چون به مرگ درآیی، و از آن عبور کنی، از هر غم و اندوه و آزاری نجات پیدا میکنی، و به هر شادی و خوشحالی میرسی. پس آن مرد آرام گرفت، و تسلیم و با نشاط شد، و چشم خود را بست، و درگذشت.
قال الصدوق:
حدثنا محمد بن القاسم المفسر، قال: حدثنا أحمد بن الحسن الحسینی، عن الحسن بن علی علیهماالسلام قال: دخل علی بن محمد علیهماالسلام علی مریض من أصحابه، و هو یبکی و یجزع من الموت. فقال له: یا عبدالله! تخاف من الموت لأنک لا تعرفه، أرأیتک اذا اتسخت و تقذرت و تأذیت من کثرة القذر و الوسخ علیبک، و أصابک قروح و جرب، و علمت أن الغسل فی حمام یزیل ذلک کله، أما ترید أن تدخله فتغسل ذلک عنک؟ أو ما تکره أن لا تدخله فیبقی ذلک علیک؟
قال: بلی، یا ابن رسول الله! قال: فذاک الموت، هو ذلک الحمام، و هو آخر ما بقی علیک من تمحیص ذنوبک، و تنقیتک من سیئاتک، فاذا أنت وردت علیه و جاوزته فقد نجوت من کل غم و هم و أذی، و وصلت الی کل سرور و فرح. فسکن الرجل و استسلم و نشط و غمض عین نفسه و مضی لسبیله [1] .
پی نوشت ها:
[1] معانی الأخبار: 290 ح 9، بحارالأنوار 6: 156 ح 13.
امام هادی علیهالسلام، بر بالین بیماری از اصحاب خود آمد، بیمار از بیم مرگ میگریست، و بیتاب بود. امام هادی علیهالسلام فرمود: ای بنده خدا! از مرگ میترسی زیرا آن را نمیشناسی، بگو ببینم اگر چرکین و آلوده باشی، و از فراوانی چرک و آلودگی، در آزار باشی، و جوشهای چرکین، و گری پیدا کرده باشی، و بدانی که شستشوی در حمام، همه آنها را از بین میبرد، [و تو را زیبا و پاکیزه میسازد]، آیا نمیخواهی که به حمام درآیی، و خود را شستشو دهی؟ آیا از نرفتن به حمام، و با همین آلودگی ماندن، ناراحت نیستی؟
عرض کرد: آری، ای فرزند رسول خدا! فرمود: این مرگ است، مرگ، همان حمام است، و مرگ، آخرین گام تو در [راه] تطهیر گناهانت، و پاک شدن از بدیهایت میباشد، چون به مرگ درآیی، و از آن عبور کنی، از هر غم و اندوه و آزاری نجات پیدا میکنی، و به هر شادی و خوشحالی میرسی. پس آن مرد آرام گرفت، و تسلیم و با نشاط شد، و چشم خود را بست، و درگذشت.
قال الصدوق:
حدثنا محمد بن القاسم المفسر، قال: حدثنا أحمد بن الحسن الحسینی، عن الحسن بن علی علیهماالسلام قال: دخل علی بن محمد علیهماالسلام علی مریض من أصحابه، و هو یبکی و یجزع من الموت. فقال له: یا عبدالله! تخاف من الموت لأنک لا تعرفه، أرأیتک اذا اتسخت و تقذرت و تأذیت من کثرة القذر و الوسخ علیبک، و أصابک قروح و جرب، و علمت أن الغسل فی حمام یزیل ذلک کله، أما ترید أن تدخله فتغسل ذلک عنک؟ أو ما تکره أن لا تدخله فیبقی ذلک علیک؟
قال: بلی، یا ابن رسول الله! قال: فذاک الموت، هو ذلک الحمام، و هو آخر ما بقی علیک من تمحیص ذنوبک، و تنقیتک من سیئاتک، فاذا أنت وردت علیه و جاوزته فقد نجوت من کل غم و هم و أذی، و وصلت الی کل سرور و فرح. فسکن الرجل و استسلم و نشط و غمض عین نفسه و مضی لسبیله [1] .
پی نوشت ها:
[1] معانی الأخبار: 290 ح 9، بحارالأنوار 6: 156 ح 13.
:: ادامه مطلب
|
» تعداد مطالب : 239
» کل نظرات : 23
» بازديد کل : 47474
» تاریخ ایجاد وبلاگ :
پنج شنبه 4 اردیبهشت 1393
» آخرين بروز رساني :
جمعه 8 اردیبهشت 1396
» کل نظرات : 23
» بازديد کل : 47474
» تاریخ ایجاد وبلاگ :
پنج شنبه 4 اردیبهشت 1393
» آخرين بروز رساني :
جمعه 8 اردیبهشت 1396
تمام حقوق اين وب سايت و مطالب آن متعلق به امام علی النقی علیه السلام مي باشد