یا مَنْ هُوَ لِمَنْ دَعاهُ مُجیبٌ یا مَنْ هُوَ لِمَنْ اَطاعَهُ حَبیبٌ یا مَنْ هُوَ اِلى مَنْ اَحَبَّهُ قَریبٌ یا مَنْ هُوَ بِمَنِ اسْتَحْفَظَهُ رَقیبٌ یا مَنْ هُوَ بِمَنْ رَجاهُ کَریمٌ یا مَنْ هُوَ بِمَنْ عَصاهُ حَلیمٌ یا مَنْ هُوَ فى عَظَمَتِهِ رَحیمٌ یا مَنْ هُوَ فى حِکْمَتِهِ عَظیمٌ یا مَنْ هُوَ فى اِحْسانِهِ قَدیمٌ یا مَنْ هُوَ بِمَنْ اَرادَهُ عَلیمٌ

ای که براى خواننده اش اجابت کند اى که به مطیع و فرمانبردارش دوست است اى که به هر که دوستش دارد نزدیک است اى که براى هرکس که از او نگهبانى خواهد نگهبانست اى که نسبت به هر کس به او امید داشته باشد کریم است اى که نسبت به نافرمانش بردبار است اى که در عین عظمت و بزرگیش مهربان است اى که در حکمت خود عظیم است اى که در احسان و عطابخشى دیرین است اى که به هر کس که او را بطلبد دانا است

منبع:جوشن کبیر فراز 96

(بسم الله الرحمن الرحیم)

امسال نیمه شعبان را باشکوه هر چه بیشتر و ابراز احساسات مورد رضایت حضرت ولیعصر (ارواحنا له الفدا) شیعیان با برگزاری دسته های التجا ،استغاثه و دعای همگانی دست به دعا برخواهند داشت.

نهضت جهانی دعا برای تعجیل در فرج حضرت صاحب الامر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) کلید خورد.

به زودی قرار است برای تأکید بر فراگیر شدن فرهنگ مهدویت نزد شیعیان و جهانیان، و همچنین تعجیل در فرج ایشان که با تاکیدات حضرت صاحب (اکثروا الدعا بتعجیل الفرج …) و امام صادق علیه السلام (دعای همگانی شیعیان برای تعجیل در امر فرج) همراه است، نیمه شعبان متفاوتی را تجربه کنیم.
در این راستا مراجع بزرگوار شیعه نیز با ارسال پیام هایی مبنی بر هر چه باشکوه تر برگزار شدن این مراسم در ماه شعبان، خواستار آن شده اند که شیعیان با ابراز هر چه بیشتر احساسات مورد رضایت حضرت ولیعصر (ارواحنا له الفدا)، دسته های التجاء، استغاثه و دعای همگانی برپا نمایند.

من امشب شبنم اشکهایم را بر چهره یاسهای به امیدنشسته ام خواهم ریخت و بُلور

واژه هایم را در ژرفای حنجره خواهم شکست.

بغض من، امشب، در آسمان تیره دلم منتشر خواهد شد و دستان دعایم را به آستان اجابت تو می سپارم. ای ضامن دستهای خالی! شاید مرا به میهمانی نگاهت بخوانی و شاید تصویری از تبسم اجابت تو در شبستان قلبم نمایان گردد.

من تشنه ام؛ و کویر تفتیده وجودم در انتظار یک جرعه، نه! یک قطره رحمت توست. آری یک لحظه نگاه، تا در هُرم آن، پیکر مسّی ام به یکباره طلای ناب گردد.

یک زمزمه «سبّوحٌ قدّوس» تا ابراهیم وار هستی ام را قربانی «ربّ الملائکة و الرّوحِ» آن کنم و تا هر چه هست از نَفْس و نَفَس را بر مسلخ عشق ذبح کنم و لباس «خُلَّت»(1) بر تن نمایم.

آیا پذیرای من خواهی بود؟

آیا نگاهِ مرا که اسیر طلایی ترین گنبد آفرینش است به حضور نورانی خویش فرا می خوانی؟

مرا! مرا با همه آنچه که آورده ام؟

و با همه آنچه باید می آوردم اما با دستانی پر از تهی آمده ام؟!

بسم الله الرحمن الرحيم

اَلْحَمْدُ لله رَبِّ الْعالَمينَ، وَ صَلَّى اللَّهُ عَلى سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ نَبِيِّهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ تَسْليماً، اَللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلى ما جَرى بِهِ قَضاؤُكَ فى أَوْلِيائِكَ الَّذينَ اسْتَخْلَصْتَهُمْ لِنَفْسِكَ وَ دينِكَ، إِذِ اخْتَرْتَ لَهُمْ جَزيلَ ما عِنْدَكَ ، مِنَ النَّعيمِ الْمُقيمِ، الَّذى لا زَوالَ لَهُ وَ لَا اضْمِحْلالَ، بَعْدَ أَنْ شَرَطْتَ عَلَيْهِمُ الزُّهْدَ فى دَرَجاتِ هذِهِ الدُّنْيا الدَّنِيَّةِ، وَ زُخْرُفِها وَ زِبْرِجِها، فَشَرَطُوا لَكَ ذلِكَ، وَ عَلِمْتَ مِنْهُمُ الْوَفاءَ بِهِ، فَقَبِلْتَهُمْ وَ قَرَّبْتَهُمْ، وَ قَدَّمْتَ لَهُمُ الذِّكْرَ الْعَلِىَّ، وَالثَّناءَ الْجَلِىَّ، وَ أَهْبَطْتَ عَلَيْهِمْ مَلائِكَتَكَ، وَ كَرَّمْتَهُمْ بِوَحْيِكَ....

 نظرشما یادتون نره!