لاله‌ای خوابیده جایی، نرگسی افتاده سویی
یا به خاک آلوده چشمی یا به خون آغشته رویی
بیرقی افتاده سمتی، گوشه‌ای جان داده مشکی
این طرف آواز آبی، آن طرف دست عمویی
چشم شو ! تیغ است و خون می‌جوشد از رگ‌های صحرا
گوش کن! بر نیزه خواند از نای نیزاران گلویی
شامه گرگ‌ست و مستی‌های خون ‌ای وای اگر باد
سوی هفتاد ودو آهو کج کند ره را به بویی
وا نشد بغض گلوگیر حرم با گریه ... سنگی ـ
بشکند بر شانه ساقی مگر بغض سبویی !
شیون است و شعله‌ سر بر می‌کشد از خیمه‌ها یا
رود رود آب و دود آه و داغ آرزویی؟
دشت بود و خار خار زخم و در تاریکخون گم
«چون چراغ چشم گرگی پیر» حتی کورسویی!
بند زنجیر چهل منزل اسیری گشته پایی
کاروان تا کاروان شام پریشانی ست مویی
بر فراز نیزه هفده رکعت خونین ادا شد
بی‌رکوعی، بی‌سجودی، بی‌اذانی، بی‌وضویی...

علی‌رضا رجب‌علی‌زاده

ای جیره خواران بدانید نور اسلام و محمد خاموش شدنی نیست چرا که این نور آتشی است که خدا افروخته است و با فوت این آدم‌های کوچک خامش نمی‌شود حتی اگر حسودان و دشمنان نپسندند. اسلام و محمد حق هستند و هر حقی خواهان خود را دارد، از همین رو ما امروز با یک سرعت شگرف شاهد روی آوری مردم دنیا و مردم اروپا به سمت آشنایی با تعلیم اسلام و محمد هستیم؛ و خیلی دور از انتظار نیست اگر قرن اخیر را قرن اسلام بدانیم؛ و گمان می‌کنم که این قرآن سوزی‌ها وفیلم ها و کاریکاتورها و همه دشمنی‌های علنی، دست و پا زدن‌های یک محتضر است.

تنها نشسته بود،به زانوی خسته اش

آهی کشید از دل از هم گسسته اش

اشکش زگوشه های دو چشمش چکید تا؛

افتاد یاد مادر پهلو شکسته اش

یک کوچه و مادر و طفلی کنار هم

یک درب نیم سوخته و سرو پشت خم

در ذهن او تمام مِحَن در مرور بود

کآنجا بقیع بود و سکوت و غبار غم

یک سو چهار پشته ی خشتیِ خشک دید

ابروی خود زِفرطِ غضب سوی هم کشید

آنجا چهار جلوه یِ حق زیر خاک بود

دستِ کسی،ولی به زیارت نمی رسید

از خاطرش گذشت، که تابوت پیکری،

آن هم حسن ترین گلِ باغِ پیمبری،

در زیر تیرهایِ جفا پیش اهرِمَن،

تشییع شد، میانِ غریبی،ستمگری

از زیرِ خاک یافت در آنجا سه نور عین

غیر از حسن،سه دستِ گل از مزرع حسین

آقای ساجدین و شکافنده ی علوم

صادقترینِ اهل بشر در دو عالمین

شمشیر را کشید،به زانویِ خود نشست

بر سینه،جوشن و کمرِ رزمِ خویش بست

با خود مدام زمزمه می کرد جمله ای:

((تا انتقام چیز زیادی نمانده است))

منبع:سایت آوینی

در شگفتم از بخیل به سوی فقری می شتابد که از آن می گریزد و سرمایه ای را از دست میدهد که برای آن تلاش میکند. در دنیا چون تهیدستان زندگی میکند اما در آخرت چون سرمایه داران محاکمه می شود.و در شگفتم از متکبری که دیروز نطفه ای بی ارزش وفردا مرداری گندیده خواهد بود و در شگفتم از آن کس که آفرینش پدیده ها را می نگرد و در وجود خدا تردید دارد! و در شگفتم از آنکس که مردگان را می بیند و مرگ را از یاد برده است. و در شگفتم از آن کس پیدایش دوباره را انکار میکند در حالیکه پیدایش آغازین را مینگرد. و در شگفتم از آن کس که خانه نابود شدنی را آباد میکند اما جایگاه همیشگی را از یاد برده است....

اميرمؤمنان علي(ع) در قرآن به عنوان نفس پيامبر(ص) معرفي شده است.

تاويل و تفسير اين مقام جز به معناي يكتايي و يگانگي وجودي آن حضرت(ع) با پيامبر(ص) نيست. بنابراين، هر آنچه كه خداوند براي حضرت محمد(ص) بيان كرده در حق اميرمؤمنان علي(ع) نيز ثابت است. از اين رو پيامبر(ص) در مقامات اميرمؤمنان علي(ع) چنان سخن به ميان مي آورد كه گويي برتر از او انساني نيست. هر چند كه شيعيان به غلو در حق آن حضرت(ع) متهم هستند، ولي پيامبر(ص) درباره نفس خويش چنان سخن گفته است كه هيچ انسان خردمندي نمي تواند آنچه شيعيان بر پايه آيات و روايات بيان مي كنند، نپذيرد و آن را به غلو نسبت دهد.
نويسنده در اين مطلب بر آن است تا گوشه اي از حقيقت علوي را...

بقیه در ادامه مطلب+

محراب کوفه امشب در موج خون نشسته
يا عرش کبريا را سقف و ستون شکسته
سجاده گشته رنگين از خون سرور دين...
يا خاتم النبيين...... يا خاتم النبيين
از تيغ کينه امشب فرقي دو نيم گرديد
رفت آن يتيم پرور، عالم يتيم گرديد

امشب، شب ناله در فراق پدری مهربان است که غیر از چاه و نخل و ماه، کسی گریه‏اش را ندیده بود. پدری دل‏سوز که با آه همه کودکان یتیم، شریک بود و غصه‏های همه را بر جان خود هموار می‏کرد، ولی کسی از غربت او و دردهای دلش، با خاری در چشم و استخوانی در گلو، خبر نداشت.

تیغ بر فرق عدالت زده و خندیدند
خون به ابعاد غریبی علی پاشیدند
زاغ‏ها از دل شب کنده و بر روز زدند
روز و شب، گوشه محراب به هم پیچیدند
زخم بر سلسله باور و ایمان افتاد
همه افلاک از این زخم به خود لرزیدند
شب پر از رخوت نامردی مردم گردید
آسمان، ماه، ستاره، همگی خوابیدند
صبح، امّا دو سه تا کاسه شیر آوردند
کودکانی که علی را همه شب می‏دیدند
هق هق چاه شناور شده در گریه نخل
همه از هم فقط از درد علی پرسیدند

شهادت حضرت ولی الله را به تمام مسلمین تسلیت میگم

تو این شبها ما رو هم دعا بکنید.

شجاعتی نظیر حسین

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ

شجاعت حسین (ع) در خواهرش زینب (س) هم بود؛ یا زینب (س) هم در مقام شجاعت قطع نظر از جهت امامت، کمی از حسین (ع) ندارد قوت قلبش به برکت اتصالش به مبداء تعالی راستی محیرالعقول است.

شیخ شوشتری می فرماید: اگر حسین (ع) در صحنه کربلا یک میدان داشت، مجلله زینب (س) دو میدان نبرد داشت: میدان نبرد اولش ‍ مجلس ابن زیاد، و دومی مجلس یزید پلید.

اما تفاوت هایی که از حیث ظهور دارد، نبرد حسین (ع) با لباسی که از پیغمبر به او رسیده بود، عمامه پیغمبر بر سر و جبه او به دوش، نیزه به همراه و شمشیر به دستش سوار بر مرکب رسول خدا (ص) گردید با عزت و شهامت وارد نبرد مشرکین گردید تا شهید شد." 1 ".

گذشتن از راحتی

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحیمْ

کسی که پس از دستگاه سلطنتی، دستگاه او است، کمال.....

كلمه 1 - قال امیرالمؤ منین علیه السلام:
لا تبیعوا الاخرة بالدنیا و لا تستبد لوا البقاء بالفناء.
ترجمه:
فرمود: عالم آخرت را بدنیا نفروشید و سراى بقا را بدار فنا مبدل نكنید.
شرح:
یعنى هر كه زائد بر ضرورت و از مقدار حاجت ((آنهم از طریق حلال)) مال دنیا را جمع آرد و از راه حرام تحصیل مال و جاه كند و با حرص و آز و طمع و با هر جنایت و خیانت و كار ناشایست در طلب مال و مقام بر آید در حقیقت آخرت را فروخته تا بدنیا رسیده است و عالم بقا و سراى ابدى بهشت و لذات بى پایان آخرت را از جهل و سفاهت بخانه چند روزه دنیا تبدیل كرده است.
كلمه 2 - قال امیرالمؤ منین علیه السلام:
حد الحكمة الاعراض عن دارالفناء و التوله بدار البقاء.
ترجمه:
حد حكمت و معنى حقیقى آن اعراض از سراى فانى و اشتیاق بعالم بقاء است.
شرح:
یعنى حكیم كسى است كه از همت بلند و روح بزرگ و دنیا و لذات...

بقیه متن  در ادامه مطلب+