بسم الله الرحمن الرحیم
امام على (عليه السلام) مى فرمايد:
لا يُقيمُ أَمَر اللَّهِ سُبحانَهُ إلاَّ مَنْ لايُصانِعُ، وَلايُضارِعُ، وَلايَتَّبِعُ الْمَطامِع (23)
؛ فرمان خداوند سبحان را برپا ندارد، مگر کسى که در اجرى دستور الهى، مدارا نکند وسازشکار نباشد وپيرو طمع ها وآرزوها نگردد..
حضرت مهدى (عجل اللّه تعالى فرجه الشريف) نيز قيام به اقامه ى حدود وفرمان الهاى مى کند ودر برخورد با دشمنان از يک نوع مجازات استفاده نمى کند، بلکه نسبت به جرم اشخاص وگروه ها مجازات متناسب با آن را اجرا مى کند وبرخى از آنان را در جنگ نابود مى سازد وحتّى فراريان وزخميان آنان را نيز تعقيب مى کند وگروهاى را اعدام گروهاى را تبعيد ودست برخى را قطع مى کند و... به فرمايش امام باقر (عليه السلام): (... يَقُومُ القائِمُ... ولا تَأخُذُهُ فِى اللَّهِ لَومَةُ لائِمٍ... (24))
قائم، قيام مى کند... ودر اجرى احکام الهى، از ملامت هيچ ملامت کننده ى بيم نمى کند.
بنابراين، به آن حضرت، (نقمت وعذاب کننده ى مجرمان ودشمنان) لقب داده اند. از امام صادق....
(عليه السلام) نقل شده که فرمود:إذا تَمَنَّى أَحَدُکُمْ اَلْقائِمَ فَلْيَتَمَنَّهُ فِى عافِيَةٍ؛ فإنَّ اللّهَ بَعَثَ مُحَمَّداً، صلى الله عَلَيهِ وَآلِهِ، رَحمَةً وَيَبْعَثُ القائِمَ نِقْمَةً (25)؛
هنگامى که يکى از شما، ظهور قائم را آرزو وتمنّا بکند (که در رکاب اش باشد)، پس بايد آرزو کند که در عافيت وتندرستى باشد؛ زيرا، خداوند، حضرت محمد (عليه السلام) را (برى خلائق) رحمت فرستاد وحضرت قائم (عجل اللّه تعالى فرجه الشريف) را عذاب ونقمت مى فرستد.).
امام صادق (عليه السلام)، دليل ملقّب شدن حضرت مهدى (عجل اللّه تعالى فرجه الشريف) به لقب (نقمت) را چنين بيان مى دارد:
... فَنِتَمُّ حُجَّةَ اللَّهِ عَلَى الْخَلْقِ حتَّى لايَبقى أحدٌ عَلَى الْأرْضِ لَمْ يَبْلُغ إلَيهِ الدينُ وَالعِلمُ، ثُمَّ يَظْهَرُ القائِمُ (عليه السلام) ويَسيرُ (وَيَصيرُ) سَبَباً لِنِقْمَةِ اللَّهِ وَسَخطِهِ عَلَى العِبادِ؛ لِأنَّ اللَّهَ لايَنْتَقِمُ مِنَ العِبادِ إلاّ بَعدَ إنکارِهِمْ حُجَّةً؛ (26)
پس ما، بر خلق خدا، اتمام محبّت مى کنيم تا اين که همگان، نسبت به دين، شناخت پيدا کنند بر روى زمين، کسى باقى نماند که دين به او ابلاغ نشده باشد. سپس (در آن هنگام) حضرت قائم (عليه السلام)، ظهور مى کند وسبب نقمت خدا وخشم وغضب او بر بندگان مى گردد؛ زيرا، خداوند، از بندگان اش انتقام نمى گيرد، مگر بعد از آن که حجت اش را انکار کنند.
سپس معلوم مى شود آنانکه مورد غضب امام عصر (عليه السلام) قرار مى گيرند، همان کسانى هستند که حجّت بر آنان تمام شده است، ولى آنان حجّت خدا را نمى پيذيرند وسخت انکار مى کنند.
محمّدبن مسلم، ضمن حديثى از امام باقر (عليه السلام) نقل مى کند که آن حضرت مى فرمايد: (... أَمَّا شَبَهُهُ مِنْ جَدِّهِ المُصْطَفى (صلى الله وعليه واله وسلم) فَخُرُ وجهُ بِالسَّيْفِ وَقَتْلُهُ أعداءَ رَسوُلِهِ (صلى الله وعليه واله وسلم) والجَبَّارينَ وَالطّواغيِتَ، وَأَنَّهُ يُنْصَرُ بِالسَّيْفِ والرُّعْبِ وَأنَّهُ لا تُرَدُّ لَهُ رايَةٌ... (27)؛
امّا شباهت او به جدش محمّد مصطفى (صلى الله وعليه واله وسلم) خروج او با شمشير است واين که او، دشمنان خدا ورسول اش وجباران وطاغوت ها را خواهد گشت واو با شمشير ورعب يارى مى شود وهيچ پرچمى از او باز نگردد.).
-----------------------------------------------
(23) نهج البلاغة، حکمت 110.
(24) الغيبة نعمانى، ص 253، ب 14، ح 13.
(25) کافى، ج 8، ص 233؛ معجم الأحاديث، ج 4، ص 36.
(26) بحار الانوار، ج 60، ص 213، ب 36، ح 23.
(27) کمال الدين، ج 1، ص 327.
منبع:
|
عنوان کتاب : |
درنگى در روايات قتلهاى آغازين دولت مهدى عليه السلام |
|
نام نويسنده : |
نجم الدین طبسی |
