آمنه مادر رسول خدا(صلى الله علیه و آله) مى فرماید:
هنگامى كه باردار محمد(صلى الله علیه و آله) شدم، نورى از او ساطع گردید كه آسمانها و زمین را روشن كرد.
حضرت آمنه مى فرماید: چند روزى بر من گذشت كه ناراحت بودم، مى دانستم در ماه زایمان هستم. شب ولادت درد من افزون شد و من تك و تنها در اطاق به شوهر جوان مرگم عبدالله و به تنهایى و غربت خودم كه دور از سرزمین یثرب افتاده ام، فكر مى كردم، شاید آهسته آهسته اشك هم مى ریختم، از طرفى هم خیال داشتم برخیزم و دختران عبدالمطلب را كنار بسترم بخوانم اما هنوز این خیال قطعى نبود و با خودم مى گفتم از كجا معلوم این درد درد زائیدن باشد كه ناگهان به گوشم آوایى رسید كه شادمان شدم، صداى چند زن را شنیدم كه بر بالینم نشسته اند و درباره من صحبت مى كنند.
از صداى آرام و دلپذیرشان آنقدر خوشم آمد كه تقریبا درد خود را فراموش كرده بودم، سرم را از روى زمین برداشتم كه ببینم زنانى كه در كنارم نشسته اند كجایى هستند و از كجا آمده اند و با من چه آشنایى دارند؟ دیدم چقدر زیبا! و چه خوش بو و پاكیزه! من گمان كردم از خانم هاى قریش هستند حیرتم از این بود كه چگونه بى خبر به اتاق من آمده اند! و چه كسى ایشان را از حال من با خبرشان كرده است ؟
به رسم و روش عرب ها كه در برابر عزیزترین دوستانشان قربان صدقه مى روند به گرمی گفتم: پدر و مادرم به فداى شما باد از كجا آمده اید و چه كسانى هستید؟
آن زن كه طرف راستم نشسته بود گفت: من مریم مادر مسیح و دختر عمرانم !
دومى مى گفت: من آسیه همسر فرعون هستم و دو زن دیگرى هم که دو فرشته بهشتى بودند كه به خانه من آمده بودند، دستى كه از بال پرستو نرم تر بود به پهلویم كشیده شد دردم آرام گرفت اما نه دیگر چیزى مى دیدم و نه چیزى مى شنیدم این حالت بیش از چند لحظه دوام نیافت كه آهسته آهسته این حالت محو شد و جاى خود را به نورى روحانى بخشید در روشنایى این نور ملكوتى، پسرم را بر دامنم یافتم كه پیشانى عبودیت بر زمین گذاشته بود و نجوایى نامفهوم گوشم را نوازش مى داد با این كه نه گوینده را مى دیدم و نه از نجوایش مطلبى در مى یافتم باز هم خوشحال بودم .
سه موجود سفیدپوش پسرم را از دامنم برداشته بودند، نمى دانستم این سه نفر كیستند از خاندان هاشم نبودند عرب هم نبودند شاید آدمى زاد هم نبودند، اما من مى ترسیدم و در عین حال قدرتى كه دستم را پیش ببرد و كودك تازه به دنیا آمده ام را از دستشان بگیرد در من نبود، این سه نفر با خودشان دو ظرف آورده و پارچه حریرى كه از ابر سفیدتر و لطیف تر بود در كنارشان دیدم .
پسرم را با آبى كه در یكى از آن ظرف ها مى درخشید در ظرف دیگر شستشو دادند و بعد در میان دو شانه اش مُهر زدند و بعد در آن پارچه پیچیدند و برداشتند و با خود به آسمانها بردند، تا چند لحظه زبانم بند آمده بود ناگهان زبان و گلویم باز شد و فریاد زدم ، امّ عثمان، امّ عثمان !
خواستم بگویم كه نگذارند فرزندم را ببرند ولى در همین هنگام چشمم به آغوشم افتاد، اى خدا این پسر من است كه به آغوشم آرمیده است.1
منبع:
1- در دیار عشق، ص 91/ نخستین معصوم، ص 30.
ادامه مطلب
،
